Dit blogartikel wilde ik al een tijdje schrijven. Af en toe herinnerde een vraag mij eraan: ,,waar heb je eigenlijk je boek geschreven?” Welnu, tijd om antwoord te geven.

In de trein

On train, working on blogging book (Thomas Rap) This chapter concerns the adventures of Spotlight Effect

Genomen op 30 november 2009

Ja sorry, mocht je een romantisch beeld van een schrijvershutje met uitzicht op een onstuimige zee in gedachten hebben, dat is niet juist. Ik zat gewoon tussen de forensen met windjacks en whoppers. Elke dag reisde ik van mijn Amsterdamse huis naar de Rotterdamse redactie. Nadat ik mijn krantje uit had, ergens rond Breukelen, pakte ik m’n Macbook, opende Evernote en schreef ik de grove lijnen van een hoofdstuk op.

Thuis

Van oktober 2009 tot februari 2010 schreef ik in de trein. Daarna nam ik een week vrij om in volledige stilte de teksten te verfijnen en gaten op te vullen. Ik nam om negen uur ‘s morgens plaats voor de computer en schreef tot één uur ‘s middags. In de middagpauze liep ik hard, om om half drie weer te beginnen. Als ik even m’n concentratie kwijt was, deed ik domme klusjes, zoals de afwas. Dan kon ik daarna weer gefocust verder tikken.

In het café

Timorplein / Studio K

Studio K. Foto Flickr / Waxorian

Halverwege de thuisweek werd mijn kleine studio te benauwend en zocht ik cafés op. In tenten als De Cantine en Studio-K ging ik door de bedrijvigheid creatiever schrijven. Bovendien paste het beter in het romantische beeld van een schrijver. Lang leve de selffulfilling prophecy.

In de bergen en Kathmandu

Foto: Justus BrunsNadat ik mijn manuscript had ingeleverd, realiseerde ik me dat een nieuw onderwerp me maar niet losliet: de netwerkrevolutie. Ik wilde het per se in mijn boek hebben, als een soort opmaat naar volgend boek. Ik geloof dat bewegingen als Bits of Freedom en Times Square to Art Square een grote groep facebookers inspireert en wilde deze voorspelling vastleggen. Eén probleem: ik had met Justus Bruns, de man achter Times Square to Art Square een trip naar Nepal gepland. Dus moest ik in de bergen van Nepal, bij Nagarkot, het laatste hoofdstuk schrijven. Alleen het krijsen van roofvogels leidde me soms af.

Conclusie: bij elke fase van het boek paste een andere setting. De grote lijnen, het zweetwerk, deed ik in de trein. Het verfijnen thuis. Het spannender maken in cafés. En de Himalaya als schrijflocatie? Tsja, dat was slechts een noodgreep.

Wat is jouw favoriete schrijfplek?

Hoewel, misschien kan het meer dan dat zijn. Een soort opmaat naar het schrijven van een volgend boek. En dan precies gemodelleerd naar het ideaalbeeld van schrijvers als Jack Kerouac en Henk Hofland. On the road, of in het Chelsea Hotel. Ik heb het schrijverskamertje van kunsthotel Sonnevanck in Wijk aan Zee al bekeken, maar daar stond een plastic stoel. Heb jij een betere tip? Of ziet jouw favoriete schrijfplek er heel anders uit?