Negeer het lijk, kijk naar de zinnen

,,Cormac McCarthy sucks at drama”, zegt David Vann, auteur van het onlangs in het Nederlands vertaalde Caribou Island. ,,And he can’t do women either.”  Toch heeft McCarthy – de man achter No Country For Old Men, All The Pretty Horses en The Road – het lievelingsboek van Vann geschreven: Blood Meridian (1985). Een gruwelijk verhaal over het wilde westen. Horror, vindt Vann, “het doet je niks wat zijn personages overkomt, het is alleen verschrikkelijk goor”. 

Vann excelleert zelf wel in drama. Ik interviewde hem vorige week voor Literaturfest toen hij even in Nederland was en vroeg naar zijn lievelingsboek. Blood Meridian dus. Het boek waar babylijkjes in een cactus hangen, en elke drie bladzijden geweld tot in de goorste details beschreven wordt. Bovendien kom je er niet achter wat de protagonist voelt. Waarom leest een auteur die de tragiek van de burgerman zo sterk kan omschrijven elk jaar weer McCarthy’s gruwelijke boek?

Om de zinnen, luidt het antwoord van Vann. ,,Hij schrijft de mooiste zinnen van alle naoorlogse schrijvers. Ze zijn zo sterk, dat hij door zijn beschrijvingen het landschap kan laten uitgroeien tot een personage.”

The mountains on the sudden skyline stark and black and livid like a land of some other order out there whose true geology was not stone but fear

Of:

The murdered lay in a great pool of their communal blood. It had set up into a sort of pudding crossed everywhere with the tracks of wolves or dogs and along the edges it had dried and cracked into a burgundy ceramic. Blood lay in dark tongues on the floor and blood grouted the flagstones and ran in the vestibule where the stones were cupped from the feet of the faithful and their fathers before them and it had threaded its way down the steps and dripped from the stones among the dark red tracks of the scavengers

Ik vond het een verfrissende les: van een walgelijk boek zonder verhaal kan je door de zinnen nog steeds wat leren. Negeer het lijk, kijk naar wat de schrijver als schrijver groot maakt. Geniet van de zinnen, probeer ze zelf ook zo op te schrijven, gewoon, als oefening. Of, zoals Vann zegt: ,,McCarthy is the writer all American writers have to measure themselves against.”