charles dickens met ganzenveer

Op Feathers doven al je flame wars langzaam uit

Deze week ontving ik een uitnodiging om de nieuwe schrijfapp Feathe.rs uit te proberen. Uiteraard tikte ik de bespreking daar. Hieronder staat de hele tekst gekopieerd, om redenen die u vast nog duidelijk worden.

Mijn tekst op Feathe.rs
Mijn tekst op Feathe.rs

Je bent zowat een luddiet als je zelf nog designs in elkaar klust. Een moderne schrijver maakt gebruik van schrijfservices als Medium, SVBTLE of Feathers, betoogde Robin Sloan onlangs, en wie de schitterende ontwerpen van die services ziet, kan hem bijna alleen maar gelijk geven. Ik ontwerp nog zelf uit hobbyisme, en om tekst en ontwerp beter op elkaar te laten sluiten. Maar dat weten ze bij Feathers niet, en dus ontving ik afgelopen week een uitnodiging om hun webapp uit te proberen.

Ik tik dit stukje in hun editor, die nogal apart werkt. Zo word je geacht per alinea te werken. Op Return drukken levert geen witregel op, je moet je op Tab beroepen. Misschien geloven zij zo heilig in het ‘één gedachte per alinea’-adagium dat ze het design erop hebben aangepast.

Maar dat is niet wat Feathers interessant maakt. Het gaat om de filosofie achter hun schrijfapp. Zelf een blog designen heeft de volgende nadelen, schrijven de makers:

  1. Je moet constant je eigen blogplatform onderhouden (design, hosting, tags, etc)
  2. Je moet blijven schrijven. Als de bovenste blogpost twee maanden oud is, denkt de bezoeker dat je inmiddels ergens anders stukjes tikt.
  3. Bezoekers verwachten dat je op je blog over één onderwerp tikt.
  4. Een blog vergeet nooit iets, terwijl je mening misschien is veranderd.

Met Feathers lossen ze die problemen als volgt op:

  1. Ze richten zich niet op een lijst van artikelen, maar op één stuk, wat de auteurs vervolgens op zijn eigen sociale media kan promoten.
  2. Wanneer een stuk niet meer gedeeld of gelezen wordt, verdwijnt het langzaam maar zeker van het web.

Het laten verdwijnen van berichten is revolutionair. Ik moet er niet aan denken, ik koester mijn archieven. Ook al schaam ik me kapot voor sommige oude stukken, het laat wel mijn ontwikkeling als schrijver en ondernemer zien. Maar ik let ook altijd op wat ik schrijf. Ik tik alleen dingen over mensen die ik ook in hun gezicht durf te zeggen. Voor de wat meer emotionele schrijver is het laten verdwijnen van een artikel een uitkomst. Al je oude flame wars doven langzaam uit.

De makers van Feathers geloven duidelijk in de kunst van het weglaten. Je kan een tekst zelfs niet cursief maken. Plaatjes en links toevoegen kan ook niet. Feathers is om een tekst neer te pennen die niet op Twitter past. C’est tout. Die focus maakt het best sexy, maar voor een blogger als mij ook nutteloos. Lullig om dat op hun eigen site te schrijven. Gelukkig verdwijnt deze constatering vanzelf.

Het schrijfscherm van Feathers
Het schrijfscherm van Feathers
Het overzichtsscherm voor de auteur met daarbij de vermelding hoe vaak je stuk gelezen is.
Het overzichtsscherm voor de auteur met daarbij de vermelding hoe vaak je stuk gelezen is.
Aan de slag! Je krijgt wel zin om te tikken van zo'n scherm.
Aan de slag! Je krijgt wel zin om te tikken van zo’n scherm.

One thought on “Op Feathers doven al je flame wars langzaam uit”

  1. Fijn dat je dit soort apps ook bespreekt, ik kende ‘m nog niet. Toch denk ik niet dat ik het zal gaan gebruiken. Artikelen die verdwijnen?! Geen afbeeldingen om de tekst te versterken?! Ik blijf vertrouwen op Moleskine notitieboekjes en het lege, maar bekende scherm van Word. ;)

What are your thoughts on this?