Tijdschriften gebruiken bloggers, en andersom

Het voelt toch nog steeds ‘echter’ om voor een papieren magazine te schrijven natuurlijk. Je merkt het ook in gesprekken naar anderen. Als ik vertel dat ik naast bloggen ook artikelen schrijf voor een magazine én een boek bij een klassieke uitgever gepubliceerd heb, bekijken ze je toch anders.

Dat het aantal verkochte boeken minder is dan het aantal bezoekers dat op 1 dag op mijn blog komt en het aantal abonnee’s van het tijdschrift ook minder is dan het maandelijkse aantal bezoekers doet daar niks aan af. En eerlijk gezegd voelt dat voor mezelf net zo..

Ik denk dat veel mensen die graag schrijven, dat ook goed kunnen en veel verstand van zaken hebben – of de passie om dat verstand te ontwikkelen – erg graag in de ‘bekende bladen’ terecht komen. Een interview met een bekende naam op je blog is één, een interview in een nationaal dagblad of een tijdschrift dat sommige mensen helemaal stuklezen of zelfs naar hun familie in Suriname sturen omdat het zo lekker wegleest, is een tweede.

Het is erg mooi om te zien dat wanneer je passie en een hele grote dosis energie inzet, je het uiteindelijk kunt schoppen tot een graag gelezen journalist. Zonder een opleiding journalistiek gevolgd te hebben, puur omdat je gevoel voor taal hebt, creatief of qua stijl erg sterk bent en wat te melden hebt.

Bezoekers ontvangen, de aantallen omhoog zien gaan, is super. Maar weten dat mensen een krant, tijdschrift of boek – misschien – kopen omdat jouw naam er in voorkomt…dat streelt pas echt. en ik moet de eerste blog-fanaat nog tegenkomen die zijn muren behangt met uitgeprinte logjes, dan toch liever een boekenkast vol met je eigen boeken of andersoortige publicaties.

*droomt ondertussen verder en hoopt ooit als reisjournaliste te werken. Tot die tijd werkt theaterrecensente ook prima*