20130116-175755.jpg

Verslaafd aan likes

Een like-verslaving, misschien moet ik het zo noemen. Gisteren blikte ik al terug op de gevolgen van twee weken dagelijks bloggen, vandaag weer. Ik heb in 2013 vermoedelijk zo’n 8000 woorden bij elkaar getikt, bijna een kwart van m’n eerste boek. Toch zit in het schrijven van dit blog niet het meeste werk. Een uurtje per dag, niet meer. Nee, de meeste tijd gaat op aan mijn like-verslaving.

Omdat ik dagelijks een stukje schrijf, krijg ik elke dag weer reacties. Via Twitter-mentions, in Facebook-comments en onderaan elke blogpost. Dan zijn er de retweets en de likes. Die houd ik in de gaten en ja, die voelen lekker. Dat iemand het de moeite waard vindt om jouw werk aan zijn of haar volgers te tonen, blijft bijzonder. Dan is er nog het aantal nieuwsbriefabonnees wat ik kan bekijken, de nieuwe volgers op mijn Foursquare-lijsten, om over Google Analytics nog maar te zwijgen.

Allemaal impulsen. Allemaal kleine gebeurtenissen die me even een lekker gevoel geven. Instant behoeftebevrediging. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan om tijdens een verloren moment niet even te ’scoren’.

Waarschijnlijk zijn we allemaal like-verslaafd. Iedereen die wel eens een status update plaatst, wil weten of ie lekker loopt. Daar doe je het toch voor? En op zich is er niets mis mee. Er vallen geen slachtoffers. Je voelt je er beter door. Beter verslaafd aan likes, dan aan porno.

Toch wil er vanaf. Want: elke minuut die ik aan het naar beneden trekken van mijn Twitter-app-schermpje besteed, kan ik niet in werk steken dat me verder brengt. Zoals het design van Brainsley, of het lezen van een boek voor Literaturfest.

De ideale blogger zet zijn stuk online, reageert dan nog op slimme reacties, maar werkt verder geconcentreerd door. Al zijn tijd besteedt hij aan creatie, en niet aan het zoeken naar erkenning.

Dus daarom gooit deze blogger de sociale apps (weer) van zijn telefoon. Klaagt hij even bij zijn lezers. Om vervolgens weer stug door te tikken.

- geschreven op mijn telefoon. Eventuele spelfouten haal ik er nog uit.

5 thoughts on “Verslaafd aan likes”

  1. En hou je ook bloglovin’ in de gaten? Daar volg ik je sinds enkele dagen op ;-)
    Ik herken het maar al te goed trouwens – ook statistieken bekijken is zo’n vorm van tijdverspilling…

  2. Erkenning is toch juist nuttig. Het is beloningvoor je werk en je voelt je er goed door, wat je weer energie geeft. Daarnaast kun je zien welke stukken iets losmaken bij je publiek. Overigens ben ik zelf altijd vooral gefocust op reacties. Likes zijn leuk, maar een comment of een reply naar aanleiding van een stuk doet me duizend keer meer.

  3. Erkenning is heerlijk, maar het kan ook verlammend werken. Nadat Google de realtime-functie aan Google Analytics had toegevoegd, betrapte ik me erop dat ik af en toe een kwartier lang met de armen over elkaar naar de tellertjes zat te kijken. “140-150-160 bezoekers online, zozo!” Verslavend maar je hebt er niet zoveel aan. Nu kijk ik nog hoogstens één keer per dag naar de bezoekersaantallen. Meer dan genoeg. En de rest van de tijd ben ik bezig met waar het echt om gaat: werken.

Comments are closed.