Cultuurgids

Zeer verantwoorde straatkunst

Verzameld op de prachttumblr Vandalog. En ja, dat mag u rebloggen.

Goed nieuws uit Griekenland: Petro Vrellis heeft een prachtige animatie gemaakt. Hij laat de lijnen van Van Gogh tot leven komen. Binnenkort wellicht verkrijgbaar als iPad-app, zodat je de sterren zelf kan ‘aaien’.

15 feb

Niggas in Paris, dat nummer van Jay Z en Kanye West, heeft een nogal psychedelische clip. Terwijl ze ook gewoon Woody Allen hadden kunnen bellen.

15 feb

Zien zonder te kijken, met Hans Aarsman in het theater

Hans Aarsman in de Kleine Komedie. Dan verwacht je geen theater, meer een college. En inderdaad, als het publiek naar binnen loopt, staat Aarsman als een echte docent een kopje thee te drinken op het podium. De eerste slide al in beeld: ‘It’s human nature to see, only what we expect to see‘.

Aarsman kijkt zo goed naar foto’s, dat hij er nieuwe dingen in ziet. En dat schrijft hij dan op voor de Volkskrant. Ik zag hem ooit spreken bij TEDx Amsterdam, dat was een groot succes, later demonstreerde Aarsman dat zijn rubriek ook goed werkt op televisie, bij De Wereld Draait Door. Het theater is een logische volgende stap. Drie keer de Kleine Komedie. Drie keer uitverkocht. Gelukkig komen er in mei twee extra voorstellingen, en kan ik u bij dezen van harte aanbevelen daar heen te gaan. (meer…)

12 feb

De moordende priester 21 april in Bitterzoet

Nu ik deze zondagmorgen toch concerttips aan het delen ben, hier nog eentje. En deze oproep is niet minder dringend. Jamie N Commons komt 21 april optreden in Bitterzoet, Amsterdam. Ik zag hem tijdens de laatste London Calling en was blown away. ‘One hand on the trigger, one hand on the cross. Jesus and his family, are two things he’s lost”. Een priester dwaalt door de woestijn, heeft zijn vrouw vermoord, een koude wind waait. Dat klinkt als een boek van Cormac McCarthy, een Coen Brothers-film. Maar het is een songtekst van de 22-jarige blueszanger Commons. En dan heb je nog niets een zijn overdonderende stem gehoord.

Tot dan?

12 feb

Hier uw avondprogramma voor 25 mei aanstaande

Het blijft me verbazen hoe intimiderend goed Spinvis een pak kan dragen. Licht gebogen, gitaartje strak tegen het lichaam, niet te veel gekkigheid – alleen tegen het einde van het concert danst hij even -, draagt hij zijn luisterliedjes als een stugge Londense rocker de zaal in. Gisteren betoverde hij Paradiso, het publiek lag aan zijn voeten. Tijdens de muziek, maar ook als hij een verhaaltje tussendoor vertelde. Elke grap werd gulzig onthaald. Ontroerend was de ode aan wijlen dichter Simon Vinkenoog. (meer…)

10 feb

Wat staat er in de boekenkast van bekende schrijvers?

Blogger en vormgever Erwin Reijers probeert dat te achterhalen op basis van foto’s die hij in media vindt. Onlangs riep Vrij Nederland Bas Heijne uit tot beste columnist, en bij het begeleidende stuk stond een foto van zijn werkkamer. Na een dag inzoomen wist Reijers bijna vijftig titels te ontwaren. NRC Boeken interviewde de beste man, en klik verder naar zijn blog voor de kasten van onder andere Joost Zwagerman en Ajax-speler Jan Vertonghen. Heel cool en slim format voor een blog.

8 feb

Kijken, blijven kijken, naar die mooie M.I.A.

Ik kan er niks aan toevoegen, niks origineels over zeggen, duizenden andere bloggers plakken onderstaand filmpje ook op hun blog en de artiest in kwestie doet volgens N+1 niks anders dan culturele referenties aan elkaar plakken, met een sausje wereldproblematiek erover. En toch doe ik het. Om de briljante styling, omdat ik een beetje verliefd ben op M.I.A. en omdat ik niet wist dat je op de zijkant van een auto kan zitten. (meer…)

3 feb

Hemelse hamburgers in Londense hel

In de rij voor een hamburger staan, nog nooit gedaan. Tot gisteren. Hongerig en totaal verkleumd liep ik met de heer Klöpping door Soho, Londen. Na twee dichte eettenten gebruikte Alexander de Explore-functie van Foursquare. ‘Meat Liquor!’, riep hij, and off we went. Na drie donkere steegjes zagen we in de verte een club, tenminste, dat dachten we. Die rij bleek voor onze hamburgerplek te zijn. Naar binnen kijken had door de verduisterde ramen weinig zin. Maar de beste aanbeveling die je kan krijgen is een flinke rij van kleumende Londenaren. En omdat er na twee minuten een licht corpulente De Niro lookalike aanschoof, waren we al snel de laatsten niet meer. En dat voelt toch beter. Bovendien vloog de bontjas van een Britse vamp in de fik, doordat haar minnaar zijn sigaret niet stil kon houden. Dat maakt het wachten aangenamer. ‘Guys, I want to give you all a big hug, cause this queue is horrible, but it’s sooo worth it’, riep een dronken meisje dat ruimte maakte voor ons. (meer…)

25 jan

Studieverlangen in beeld gevat

Mijn academische carrière is weinig indrukwekkend. Vlak na het behalen van mijn bachelor stortte ik me volledig op bloggen, en daar ben ik nooit meer mee gestopt. Afgezien van de lessen rond sociale psychologie en de stages, feestjes en bestuursfuncties rond communicatiewetenschap vond ik de universiteit weinig uitdagend. Het ging te veel om puntjes halen, en dan daarna een ‘prima’ functie bij een ‘superleuk’ bureau vinden. Daar werd ik niet heel opgewonden van.

Maar nu, bijna vier jaar later, verlang ik soms een klein beetje terug naar studeren. En dat is volledig de schuld van mijn zusje. (meer…)

4 jan

Bouw het Guggenheim na met theepotten

Heel mooi, rustgevend (door de muziek) en verrassend filmpje waarin kunstenaars met alledaagse objecten hoogtepunten uit de architectuur nabouwen. Zoals: het John Hancock Center (Skidmore, Owings & Merril), Guggenheim Museum New York (Frank Lloyd Wright), National Congress of Brazil (Oscar Niemeyer) Sears Tower (Skidmore, Owings & Merril), New Museum (SANAA), Marina City Towers (Bletrand Goldberg), Fallingwater House (Frank Lloyd Wright), Villa in the Forest (SANAA), Farnsworth House (Mies Van der Rohe) en Wozocos (MVRDV). Alle credits naar de regisseur, Luis Urculo, die wel vaker een bijzondere draai aan architectuur geeft. (meer…)

23 dec

Genieten van de Venetiaanse cliché’s, nu het nog kan

Het is vijf voor elf, tot de barman de grote wijzer een duwtje geeft. Een knipoog, het is opeens tien minuten na sluitingstijd. Onze bellinis zijn nog half vol, wat neerkomt op 7,5 euro aan drank per glas. Om ons heen druipen de vaste gasten af. De mannen zoenen de barman. Als wij even later ook de Calle Vallaresso inlopen, houdt hij – in wit pak, met zwarte strik – de deur open. We zijn in de voetsporen van Ernest Hemingway, Charlie Chaplin, Truman Capote en Peggy Guggenheim getreden. Dat was Harry’s Bar. (meer…)