Trouwe lezers weten dat ik een obsessie heb voor hoe literaire meestwerken ooit tot stand zijn gekomen. Vandaar mijn Tumblr Writers at Work, waar ik foto’s verzamel van grote schrijvers in hun werkkamer, en vandaar deze post, waarin ik link naar de slaapkamers van onder andere Truman Capote, Ernest Hemingway en Marcel Proust. Immers: hoe meer rust, hoe beter die hersenen van hen werkten. Bovendien gebruikte sommige van hen, zoals William Faulkner (hierboven), de slaapkamer ook voor notities. Gevonden via het evenwichtige en zeer stijvolle blog A Piece of Monologue.
Literaturfest

Toine Donk, Ernst-Jan Pfauth en Tim de Gier. Foto: Ilja Keizer
Met drie jongens praten over boeken, dat is Literaturfest. En het is een hype, aldus Bas Heijne. Dit is hoe het gegaan is:
Sinds de herfst van 2010 neem ik met Tim de Gier en Toine Donk een podcast over literatuur op. De centrale vraag: is het een goed boek of niet?
De podcast was geen succes. Op het hoogtepunt schakelde 120 man in, en waarschijnlijk omdat de schrijver in kwestie een link twitterde. Daarom besloten we Literaturfest naar het ‘echte leven’ te brengen. Daniël van der Meer kwam er als eindredacteur bij, en regelde de kleine zaal van grachtengordelbastion De Rode Hoed. We nodigden drie gasten uit en vroegen hen een boek mee te nemen. En zo geschiedde.
Schrijvers Hanna Bervoets, Bas Heijne en rapper Pepijn Lanen (van de Jeugd van Tegenwoordig) waren onze gasten. Die line-up sprak zo aan, dat de kleine zaal binnen een dag vol zat. De Rode Hoed schonk ons de grote zaal, en op maandagavond 9 mei namen 160 man daar plaats.
Toine werd slachtoffer van zijn running gag – ‘ik lees altijd in bad’ -en verscheen spiernaakt ten tonele. Lanen vertelde over een teleurstellende ontmoeting met een aansteller: “Brett Easton Ellis is een soort Perez Hilton, maar dan minder gay”. Bervoets maakte bekend aan een filmscript te werken over de Loveparade-ramp en Heijne kwam onder lichte dwang uit voor zijn grote inspiratiebron tijdens het schrijven: oerslechte disco op repeat.
“Minder pijptabak, zielspijn en keelsmeer, meer slingers, snoep en limo”, schreef Propria Cures. De VPRO Gids vergeleek ons met een breiclubje. En van De Rode Hoed mogen we het volgende seizoen vijf keer terug komen. Ondertussen blijven we ook moedig podcasts opnemen.
Bezoek Literaturfest.nl voor meer info, of lees hieronder de laatste stukken die ik over Literaturfest schreef:
Berichten over Literaturfest
Het oude Hollywood in 640 overvolle bladzijden
Zojuist gaf ik een minicollege aan media- en informatiestudenten van de HvA in Tuschinski. De eerste keer dat ik een film in de bioscoop zag, was The Lion King in Tuschinski. De eerste keer dat er een muis over mijn voeten liep, was in Tuschinski. De eerste keer dat ik de borsten van Carice van Houten zag, was in Tuschinski. Maar vandaag leek het alsof ik de bioscoop voor de eerste keer bezocht. Dat kwam door het epos van de Vlaamse schrijver Jan van Loy: Ik, Hollywood (2011). In deze roman volg je een eeuw lang de (fictieve) eerste filmgigant ter wereld. Louie Peters, een man van anderhalve meter die in zijn compensatiedrift Hollywood uitvindt. In Tuschinski leek hij opeens heel dichtbij. (meer…)
En weer komt er een voorspelling uit Super Sad True Love Story uit
Voor wie Gary Shteyngarts meestwerk Super Sad True Love Story (2010) nog niet gelezen heeft: ga dat doen! Asjeblieft. Voor jezelf. Het is een dystopische roman over wat er gebeurt als de dollar valt, en wij ons hele leven LIVE uitzenden via een soort geëvolueerde versie van de iPhone. ,,Depressieve science-fiction, met hilarische passages, waarvan je je makkelijk kan voorstellen dat het ooit waarheid wordt”, blogde ik ooit.
Een paar weken geleden trok ik een weekend lang met de nogal energieke Shteyngart op en met alle Russiche bescheidenheid die hij in zich heeft, wist hij op te merken dat het hem hoogst verbaasde hoeveel van zijn voorspellingen uitkwamen. Well, I’ve got news for you Gary: here’s another one. (meer…)
Een blogpost met de bibliotheken van beroemdheden zoals Woody Allen, Keith Richards en Karl Lagerfeld (hierboven). ‘Dit vinden jullie LEUK’, mailde Maurits Martijn aan toekomstige boekwinkeleigenaar Tim de Gier en mij. Klopt! Misschien een aardig klusje voor Erwin Reijers om eens in te zoomen op de kaften om te zien wat er daadwerkelijk staat? Dat deed hij eerder bij de kasten van Bas Heijne en Jan Vertonghen. Woody Allen past prima in dat rijtje.
Beste mannen, als Ernest Hemingway uw vader was geweest, was de opvoeding volgens bovenstaand stramien verlopen.
Via Letters of Note.
‘Jij bent gelukkig in de marge van de literatuur…’
Sfeervol stuk over de literaire scene en chaos in Café de Zwart door Jeroen Vullings en Sander Pleij van Vrij Nederland. Ik denk dat ik binnenkort met een slaapzak voor de deur van het café lig, want de enige bekenden die ik in de Zwart zie, zijn boekenverkopers. Verder voelt het daar vooral alsof ik de gemiddelde leeftijd alleen maar naar beneden zit te halen. Hoe dan ook, uit het stuk blijkt dat Ellen ten Damme er soms is, en dan komen ze wel, die schrijvers.
Literaire droomvrienden op het boekenbal 2012
Het thema van de boekenweek is vriendschap. Daarom vroeg ik voor nrcboeken.nl aan de gasten van het boekenbal: met welk personage uit de literatuur zou jij het liefst bevriend zijn?
Meerdere schrijvers kozen voor een personage die nogal hulpbehoevend was. ,,Sla die vrouw toch gewoon op d’r bek”, wil Nico Dijkshoorn tegen Maarten uit de boeken van Voskuil zeggen. Joost de Vries zou ons Catcher in the Rye in één keer ontnemen door Holden Caulfield op het hart te drukken ‘zich niet zo aan te stellen’. En AHJ Dautzenberg? Die droomt van Bambi’s natte snuit. Lees hieronder alle antwoorden van onder andere Peter Buwalda, James Worthy, Alma Matthijsen, Jonathan van het Reve en Ernest van der Kwast. (meer…)
Alleen als ik live zou twitteren, mocht ik het boekenbal inkomen. Welnu, daar doe ik niet moeilijk over. Dus, vanaf een uur of tien, op @ejpfauth, verhelderende updates over het schrijversfeestje. Ik vermoed dat ze naarmate de avond vordert steeds troebeler worden. Tot die tijd kunt u zich vermaken met bovenstaande impressie van het boekenbal van 1961 (gevonden via TZUM). Met Wim Kan die Lucebert op de hak neemt, koningin Juliana in een zeer blote jurk, een jonge Mulisch en dansende staatssecretarissen. Ik zal proberen het polygoongevoel in m’n tweets te leggen.
Reisindustrie verklaart Literaturfest de oorlog
Alarm! De toerismeindustrie heeft een stel huurmoordenaars op Literaturfest afgestuurd. Ze hebben het in hun hoofd gehaald dat ons boekenclubje gisteravond in De Rode Hoed stelselmatig en doelgericht de reiswereld probeerde af te breken.
De opening van de avond vonden ze nog wel leuk, met een mooi compilatiefilmpje van een backpacker, maar toen Renske de Greef het podium betrad, was het al snel hommeles. (meer…)
Een weekend met Gary Shteyngart levert vooral leestips op
Deze week komt de Nederlandse vertaling uit van het mooiste boek dat ik de afgelopen jaren gelezen heb (vraag maar aan JLR Heldring). Super Sad True Love Story (2010) of Supertriest waargebeurd liefdesverhaal van Gary Shteyngart. Daar hoort een auteursbezoek bij, dat precies tegelijk viel met de lancering van het literaire tijdschrift Das Magazin (van mijn vrienden Daniël en Toine). Om dat toeval te vieren mochten Tim de Gier en ik de heer Shteyngart op de lancering interviewen. Hoewel er geknuffeld werd op het podium, was het niet zijn meest favoriete interview ooit, vertelde de Russisch-Amerikaanse auteur de volgende dag. Dat was met de Modern Drunkard. (meer…)
Literaturfest <3 Gary Shteyngart op 24 februari
Toen Tim de Gier en ik in juli 2010 voor het eerst over Literaturfest filosofeerden, hadden we het meteen over Gary Shteyngarts Super Sad True Love Story (2010). De cirkel is nu rond, want de New Yorkse auteur komt vrijdagavond 24 februari naar Nederland en vereert dan ook Literaturfest met een bezoekje. Niet op een reguliere avond in de Rode Hoed, maar tijdens de lancering van het literaire tijdschrift Das Magazin. Zijn boekkeuze? Pnin van Vladimir Nabokov. Een fijn vooruitzicht, als ik NRC-columnist Hassan Bahara moet geloven: ‘oergeestig boek‘.
Goede seksscènes, in de nieuwe Huff
Die seksscènes dus. Rechttoe, rechtaan, zonder mooischrijverij. Feitelijk, bijna. Ik wist niet dat Philip Huff dat kon, want in zijn vorige boek Dagen van gras (2009) komt geen seks voor. Wel een belangrijke clou, die ik onbewust waarnam, maar – tot mijn grote schaamte – nooit uitsprak en waar ik in dit nieuwe boek door een mooie verwijzing van Huff (hint: televisie) nog fijntjes aan herinnerd wordt.
Ik las Niemand in de stad voor mijn literaire talkshow Literaturfest, waar we het op 5 maart in combinatie met Daan Heerma van Voss’ Zonder tijd te verliezen (ook 2012) bespreken. In deze blogpost ga ik mijn kruit dus niet verschieten, en wil ik vooral een dringende leesoproep doen. (meer…)

