Als organisator van een literaire talkshow ben je dolgelukkig als Peter Buwalda, P.F. Thomése en Jan van Mersbergen willen aanschuiven. Als je dan vlak voor het gesprek met Thomése ingefluisterd krijgt dat er ‘achter bij de bar’ onverwacht ook nog een wereldberoemde auteur staat, beginnen je knieën te knikken. Zo ging dat gisteravond bij Literaturfest Live, de vierde editie. (meer…)
Literaturfest

Toine Donk, Ernst-Jan Pfauth en Tim de Gier. Foto: Ilja Keizer
Met drie jongens praten over boeken, dat is Literaturfest. En het is een hype, aldus Bas Heijne. Dit is hoe het gegaan is:
Sinds de herfst van 2010 neem ik met Tim de Gier en Toine Donk een podcast over literatuur op. De centrale vraag: is het een goed boek of niet?
De podcast was geen succes. Op het hoogtepunt schakelde 120 man in, en waarschijnlijk omdat de schrijver in kwestie een link twitterde. Daarom besloten we Literaturfest naar het ‘echte leven’ te brengen. Daniël van der Meer kwam er als eindredacteur bij, en regelde de kleine zaal van grachtengordelbastion De Rode Hoed. We nodigden drie gasten uit en vroegen hen een boek mee te nemen. En zo geschiedde.
Schrijvers Hanna Bervoets, Bas Heijne en rapper Pepijn Lanen (van de Jeugd van Tegenwoordig) waren onze gasten. Die line-up sprak zo aan, dat de kleine zaal binnen een dag vol zat. De Rode Hoed schonk ons de grote zaal, en op maandagavond 9 mei namen 160 man daar plaats.
Toine werd slachtoffer van zijn running gag – ‘ik lees altijd in bad’ -en verscheen spiernaakt ten tonele. Lanen vertelde over een teleurstellende ontmoeting met een aansteller: “Brett Easton Ellis is een soort Perez Hilton, maar dan minder gay”. Bervoets maakte bekend aan een filmscript te werken over de Loveparade-ramp en Heijne kwam onder lichte dwang uit voor zijn grote inspiratiebron tijdens het schrijven: oerslechte disco op repeat.
“Minder pijptabak, zielspijn en keelsmeer, meer slingers, snoep en limo”, schreef Propria Cures. De VPRO Gids vergeleek ons met een breiclubje. En van De Rode Hoed mogen we het volgende seizoen vijf keer terug komen. Ondertussen blijven we ook moedig podcasts opnemen.
Bezoek Literaturfest.nl voor meer info, of lees hieronder de laatste stukken die ik over Literaturfest schreef:
Berichten over Literaturfest
Spijbelen, drugs, alcohol, seks en lezen
Zonde dat ik niet meer gelezen heb tijdens m’n tienerjaren, zoals bijvoorbeeld James Franco dat deed, want dan had ik nu minder in te halen. Dat blogde ik gisteren, ter ere van Nederland Leest!. Nu lees ik op het blog van Arnon Grunberg dat ik mijn ouders de schuld van die leesachterstand kan geven. (meer…)
De liefde voor literatuur prediken vanuit het Vondelpark
De zonde van elke scholier: je boekenlijst doorwerken aan de hand van samenvattingen. Even naar scholieren.com browsen, de belangrijke punten in je hoofd stampen en je door de overhoringen heen bluffen. Dat deed ik ook. Ik bouwde liever websites dan dat ik een boek moest openslaan en haalde magere zesjes dankzij scholieren.com. In de zesde van het VWO las ik de boeken echt en werden de zesjes gecompenseerd met een mooier cijfer – ‘omdat ik zo’n ontwikkeling had doorgemaakt’. Hoewel ik blij ben dat ik me de taal van HTML machtig heb gemaakt, is het missen van al die literatuur zonde, heel zonde. (meer…)
Hoe A Great Dutch Novel tot stand kwam
Een bezoek aan de uitgever is gezellig – met thee, koekjes en de therapeutische werking van ongegeneerd vertellen over wat je zoal gedaan hebt de laatste tijd – en kent aan het einde altijd een hoogtepunt: een boek. Nog nooit ben ik het pand van de Bezige Bij uitgelopen zonder een roman onder de arm. Gratis leesvoer van een Goed Huis. Ongeveer een jaar geleden kreeg ik Peter Buwalda’s Bonita Avenue mee. ,,Daar verwachten we heel veel van, de HP/ De Tijd heeft het al bejubeld,” zeiden ze bij de Bij. Ik las het boek stuk, was ontdaan van het einde, lag er uren wakker van, en zag mijn mening het best verwoord in een kaartje dat bij de Selexyz aan het Koningsplein hing: ‘a great Dutch Novel’. (meer…)
Negeer het lijk, kijk naar de zinnen
,,Cormac McCarthy sucks at drama”, zegt David Vann, auteur van het onlangs in het Nederlands vertaalde Caribou Island. ,,And he can’t do women either.” Toch heeft McCarthy – de man achter No Country For Old Men, All The Pretty Horses en The Road – het lievelingsboek van Vann geschreven: Blood Meridian (1985). Een gruwelijk verhaal over het wilde westen. Horror, vindt Vann, “het doet je niks wat zijn personages overkomt, het is alleen verschrikkelijk goor”. (meer…)
Schrijf slecht, heel slecht
Schrijfadvies van een geroemde schrijver! Wie het werk van Jennifer Egan nog niet kent, mist wat. Deze conclusie baseer ik volledig op haar laatste roman, Visit From The Goon Squad (Bezoek van de knokploeg). Daarin beschrijft ze een oude rockstar, zoekende naar een veel te late comeback als platenbaas, en zijn assistent, een kleptomane met twee liefdes in haar leven. (meer…)
De maagdelijke lezer
Relatief maagdelijk. Zo zou ik mezelf moeten omschrijven. Alle twintigers trouwens. Heb ik uit het nieuwe boek van Bas Heijne gehaald. Hij citeert The New Yorker-recensent James Wood, die ooit een ontmoeting met zijn jongere zelf had. In de kantlijnen van de boeken die hij als twintiger las. Daar zag hij ‘spontane uitingen van bewondering die hij nu niet meer kan navoelen’. (meer…)
Een nieuw literair tijdschrift is hier…., Das Magazin!
In het naoorlogse Parijs wilden een groepje Amerikaanse jongens een podium geven aan goede verhalen. Ze begonnen een literair tijdschrift dat nu eens níét de nadruk legde op literatuurkritiek, maar liever het werk afdrukte van spannend talent. The Paris Review noemden ze het, en de eerste hoofdredacteur was George Plimpton. Hij zou dat tot 2003 blijven, en werd, dat heb je dan snel, legendarisch. (meer…)
