De netwerkrevolutie

‘Wij, kinderen van het netwerk’

Hier zit meer in een dan een korte verwijzing, dat weet ik zeker, maar om je alvast op de hoogte te stellen: lees het manifest van Piotr Czerski. Hij publiceerde in een Poolse krant ‘“My, dzieci sieci”, ‘Wij, kinderen van het netwerk”. Czerski legt aan de rest van de wereld uit hoe het internet voor de nieuwe generaties een constante is, een omnipotent netwerk, en dat netwerkkinderen niet ‘surfen’ maar dat ze altijd online zijn. En belangrijker: wat dat netwerk met ons en onze waarden doet. Programmeur Stijn Meurkens zorgde voor een nette Nederlandse vertaling en daar citeer ik graag het volgende uit:

Als we onze bildungsroman aan je moesten voorlezen, zouden we kunnen zeggen dat er een internetaspect was aan elke ervaring die ons gevormd heeft. We hebben vrienden en vijanden gemaakt online, we hebben onze proefwerken voorbereid online, we hebben feesten en studiesessies gepland online, we zijn online verliefd geworden en hebben het online ook weer uitgemaakt. Het Web is voor ons geen technologie die we moesten leren of die we in de vingers hebben moeten krijgen. Het Web is een proces dat continu plaatsvindt en dat continu, voor onze ogen, verandert; met ons en door ons.

Vervolgens pleit Czerski voor een transparante democratie, waar niet vanuit de hiërarchie, maar vanuit het netwerk gedacht wordt. Hij tackelt ook vooroordelen. Zo merkt hij terecht op dat voor sommigen illegaal downloaden voorkomt uit frustratie met de verouderde distributiemodellen, niet uit gierigheid.

Maar de Pool heeft het overduidelijk wel over een webelite, getuige constateringen als deze:

Wij zijn het gewend om met iedereen een dialoog aan te kunnen gaan, ook een professor of een popster, en we hebben geen kwalificaties nodig die gerelateerd zijn aan sociale status. Het succes van de interactie hangt er alleen maar van af of de inhoud van onze boodschap als interessant en een antwoord waard wordt beoordeeld. En als we, dankzij samenwerking, voortdurende onenigheid of het verdedigen van onze argumenten, vinden dat onze meningen over een aantal zaken simpelweg beter zijn, waarom zouden we dan geen serieuze dialoog met de overheid mogen verwachten?

De meeste webkinderen beginnen gewoon te gillen als ze een popster zien. De meeste webkinderen interesseert zich helemaal niet voor de overheid, die maken zich meer zorgen om hoeveel views hun YouTube-kanaal heeft.

Maar voor ik in de cynische val trap: het positieve mensbeeld en het optimisme uit dit manifest, werkt verfrissend. Zoals Stijn Meurkens op Twitter terecht opmerkt: hier is media-aandacht voor nodig. Om uiteindelijk tot een goede discussie te komen. Wie zijn die kinderen van het web? En hoe kunnen ze die nieuwe waarden in de maatschappij verweven?

Hier is het laatste woord nog niet over geschreven.

26 mrt

Twee Britten halen 140.000 dollar op voor een journalistieke droom

Als je met een geile en oplossingsgerichte viral op een collectieve wensgedachte inspeelt, ligt de wereld aan je voeten. Pak een gedeeld verlangen en leg duidelijk uit hoe we dat met z’n allen gaan verwezenlijken en iedereen valt als een blok voor je. Kijk naar Kony2012. Wensgedachte: ik wil vanachter mijn computer iets voor de rest van de wereld betekenen. Verwezenlijking: laten we met een like-knop een Oegandese warlord ten val brengen. Andere wensgedachte: ging journalistiek meer weer de diepte in en was het hijgerige van ‘de media’ maar verleden tijd. Twee Britse journalisten vertelden eind februari in een sexy filmpje hoe we met z’n allen die droom waar kunnen maken. In dertig dagen ontvingen ze van 2566 donateurs 140.000 dollar. (meer…)

15 mrt

Holy shit, wat een ontzettend goed gemaakt filmpje over een non-profit boekhandel die alle winst naar Oxfam Novib doorstuurt. Ze doen alsof Hunter S Thompson een Macbook heeft en Good Books een goed idee vindt. Slecht narratief, maar oh oh, wat zijn de graphics en het geluid goed. Gevonden via Jan Postma, die iets dieper op de zaken in gaat.

Heel slim om zo’n goed doel op deze manier hipstercredibility te geven. Grappig genoeg hebben ze wel een verschrikkelijk suffe site.

14 mrt

In Oeganda valt Kony2012 niet helemaal lekker, ondervond Al Jazeera. Een vertoning – aan onder andere slachtoffers van Kony – eindigt in een rel. (via @mauritsmartijn).

Heb je de #stopkony-hype gemist? Lees het overzichtsstuk dat ik voor nrc.next schreef: De grand finale van het nieuwe actievoeren.

12 mrt

Nog even over kony2012

Je kan over de grootste online actievoerdersviral ooit natuurlijk zo’n uitgebreid overzichtsstuk tikken, zoals ik deed. Maar een simpele infographic komt toch wat krachtiger aan: (meer…)

12 mrt

De grand finale van het nieuwe actievoeren: kony2012

In 2003 zag de Amerikaanse filmmaker Jason Russell op het Oegandese platteland honderden kinderen in het donker naar de grote stad lopen. Dat deden die kinderen al jaren, want ze durfden niet in hun dorp te slapen. Daar zou Joseph Kony wel eens langs kunnen komen, de rebellenleider die kinderen ontvoert en ze daarna tot soldaten maakt.

„Als dit één nacht in Amerika zou gebeuren, zou het op de cover van Newsweek staan”, zegt Russell op beelden die toen geschoten zijn. Hij was van plan een documentaire over Darfur te maken met twee studievrienden, maar toen namen de jongens zich voor de aandacht van de westerse wereld te richten op de gruweldaden van Kony. Met succes. Sinds 2004 voeren zij onder de noemer Invisible Children een ‘oorlog voor vrede’ en hun laatste project, de internetvideo Kony 2012, is een hit die zijn weerga niet kent. Doordat beroemdheden als Justin Bieber, Rihanna en Oprah Winfrey over de video twitterden, zijn sinds 5 maart hashtags als #stopkony continu trending topic op Twitter en bekeken 78 miljoen mensen de dertig minuten durende film. (meer…)

22 feb

Bierdouche tegen gebral binnen no-time Hollandse folklore

‘Dat is gek, het weekend is net begonnen, maar jullie zijn het alweer aan het nabespreken.’ Was getekend, Roosbeef. De zangeres trad op vrijdagavond 17 februari, haar verjaardag, in Paradiso op. Stilte tijdens de intieme momenten van haar set was wellicht een mooi cadeau geweest, maar helaas, het was haar en het grootste gedeelte van het publiek niet gegund. Op het moment dat Roosbeef zich het meest kwetsbaar opstelde, stonden er dertig man te brallen alsof hun leven ervan afhing.

Elke concertganger herkent bovenstaand verhaal: wie heeft zich niet geërgerd aan mensen die hun eigen gebabbel belangrijker vinden dan wat de kunstenaar op het podium doet? (meer…)

1 feb

Door Facebook en Twitter nemen we minder risico

Your losses are more visible than ever. Ubiquitous connectivity plus social media equals high virality. In other words, news now travels fast. So when your early-stage venture fails, your friends are going to know about it.

Why does this matter? It’s generally accepted that most people are risk-averse (PDF) — they’ll take the sure thing over a potentially higher, but uncertain, payoff. In the age of high virality, your personal and professional losses are amplified and more visible than ever before, effectively increasing the downside of quitting your known but undesired path. This means that most people, already extremely cautious, are finding it more difficult than ever to jump ship.

Interessante theorie, gevonden via @timdegier op de Harvard Business Review, over hoe we minder risico zouden durven te nemen – bijvoorbeeld het beginnen van een blog – omdat IEDEREEN van het eventuele falen kan meegenieten op Facebook en Twitter. (meer…)

17 nov

Haters mogen niet meer haten

De kleding zal me een zorg zijn, maar de good old advertenties van Benetton zijn terug. Na hun aanklachten tegen racisme en aids mikken ze nu op haten. Er zijn posters met zoenende wereldleiders die in het diplomatieke verkeer niet zo aardig voor elkaar zijn en een zwoele clip waar de liefde, of het onthaten, gepropagandeerd wordt. Gek genoeg kan ik deze advertenties wel hebben, terwijl bij de trek-onze-spijkerbroek-aan-en-start-een-revolutie-reclame van Levi’s m’n haren rechtop gaan staan. Misschien omdat Bennetton haar boodschap niet zo expliciet linkt aan de kleding die ze produceert. Zo kan je het merk ook gewoon als een lieve non-profit zien die verdomd sterke campagnes maakt. Bovendien, de gedachte dat Obama deze posters in de Westwing te zien krijgt, is onbetaalbaar. (meer…)

15 nov

Hoe hipsters en Occupy’ers de wereld willen veranderen

Generatiestukken zijn vaak zo…, generaliserend. Toch ga ik er nu eentje aanhalen, omdat ik het beeld dat geschetst wordt ook terugzie in mijn omgeving. William Deresiewicz, universitair docent Engels op Yale en literatuurcriticus, beschreef in The New York Times van afgelopen zondag hoe de meest recente subcultuur van de jeugd zich verhoudt tegenover de hippies, punkers etc. De drijfveren van oude subculturen zijn makkelijk aan te wijzen, in het geval van de twee voorbeelden ‘liefde’ en ‘anarchie’. Maar wat bindt de leden van de huidige subcultuur, de hipsters?

(meer…)

12 okt

Later als ik een oude opa ben

Als Jelle Brandt Corstius later een oude opa is, wil hij tenminste kunnen zeggen dat hij íets tegen de rare financiële wereld van de jaren nul en tien gedaan heeft. Al was het maar het vertonen van een film op het Beursplein, tijdens Occupy Beursplein, een spin-off van het massale Occupy Wall Street. Gisteren vertelde Brandt Corstius over zijn voornemen bij De Wereld Draait Door: (meer…)

18 jul

Lijst: profielen van internethelden

Zoals u weet copy/pasten bloggers alleen maar wat oude media doen, en deze post is daar een lichtend voorbeeld van. Een lijst met profielen die de grote bladen en kranten over internethelden schreven. Als wijze les, of motivatie, of gewoon om te smullen van hoe prachtig Amerikaanse journalisten profielen opbouwen. (meer…)