Elke concertganger herkent bovenstaand verhaal: wie heeft zich niet geërgerd aan mensen die hun eigen gebabbel belangrijker vinden dan wat de kunstenaar op het podium doet?

Natuurlijk, iedereen praat tussen de nummers door even. Maar boven de muziek uit verhalen in elkaars gezicht blaffen, alsof je in een kroeg bent, verpest de sfeer. De meest prangende vraag die dan opkomt: waarom betaal je voor een concert om er alleen maar slap te komen lullen? Bij gebrek aan een goed antwoord zijn venijnige opiniestukken geschreven over de praters, stickers gedrukt en in Londense clubs hangen ze zelfs briefjes op: ‘If you’re talking when a band is playing, we’ll tell you to shut up’. Het werkte allemaal niet.

Tijd voor een nieuwe aanpak, dacht ik na het concert van Roosbeef. Ik kroop achter m’n laptop, maakte de blog bierdouche.nl aan en schreef: ‘Verpesten verdwaalde kroegtijgers met hun luidruchtige gebral een prachtig concert? Kieper een biertje over ze heen. Na wat noodzakelijk rumoer is het punt dan duidelijk.’

Opschrijven was een goede catharsis, tevreden ging ik slapen. ‘Muziekliefhebbers verenigt u’, had ik nog, weinig origineel, getwitterd. En de volgende morgen kwam ik er slaapdronken achter dat ze dat inderdaad gedaan hadden. Tussen de honderden tweets zat zelfs een poster voor de poppodia met daarop het nieuwe bierritueel (dank daarvoor, Eelke de Blouw). Lang leve internet, dat we elkaar gevonden hebben in deze gezamenlijke missie.

Tegenstanders zijn er natuurlijk ook. In twee groepen: 1) ‘Als ik betaald heb voor mijn kaartje, mag ik zelf weten wat ik doe’. Dat is de vijand, de echte. 2) Concertgangers die ook willen genieten als de artiest een intiem moment creëert, maar bang zijn voor represailles na een bierdouche:

Voor hen heb ik een anekdote uit mijn jeugd: in de kroeg waar ik bier leerde drinken, gold een simpele regel: tongzoenen op de dansvloer = bierdouche. Wie zich toch overgaf aan de lusten en dat moest bekopen met een biertje in de nek, werd niet boos. Die dacht: ‘o ja, stom van me’. Dus als we het maar genoeg blijven rond-twitteren en liken, is de bierdouche tegen gebral binnen no-time Hollandse folklore.

(Aan de radio zal het niet liggen: maandagavond wilde Roosmarijn Reijmer van 3FM meer weten over het nieuwe bierritueel, Studio Brussel discussieerde erover met een concertprogrammeur en vannacht verkondigde ambassadeur Howard Komproe het bierdoucheritueel op Radio 1)

Your losses are more visible than ever. Ubiquitous connectivity plus social media equals high virality. In other words, news now travels fast. So when your early-stage venture fails, your friends are going to know about it.

Why does this matter? It’s generally accepted that most people are risk-averse (PDF) — they’ll take the sure thing over a potentially higher, but uncertain, payoff. In the age of high virality, your personal and professional losses are amplified and more visible than ever before, effectively increasing the downside of quitting your known but undesired path. This means that most people, already extremely cautious, are finding it more difficult than ever to jump ship.

Interessante theorie, gevonden via @timdegier op de Harvard Business Review, over hoe we minder risico zouden durven te nemen – bijvoorbeeld het beginnen van een blog – omdat IEDEREEN van het eventuele falen kan meegenieten op Facebook en Twitter.

studio JUX tijdens de Modeweek. Foto: Peter Stigter

Tegelijkertijd is de beloning ook toegenomen. Mocht je na het nemen van risico wél slagen, dan krijg je véél meer lofuitingen, felicitaties – en dus gratis publiciteit – door diezelfde netwerken.

Dat zag ik afgelopen weekend gebeuren, toen m’n vriendin en ontwerper Jitske Lundgren met hun eco designer label studio JUX de Green Fashion Competition van de Amsterdamse Modeweek wonnen (goed voor 25k). Op Facebook gonsde het nog lang na, op een goede manier.

Kortom: we moeten leren schijt te hebben aan wat mensen in eerste instantie (via sociale media) voor negatiefs zeggen, en gewoon wél de stap durven nemen, en mocht het dan lukken…, laaf je dan lekker aan die warme golf van liefdesbetuigingen.

Deresiewicz woont in een soort Brooklyn qua hipstergehalte: Portland. Hij vindt heel veel van zijn buurtgenoten bijzonder voorkomend en gelikt. Ze schelden je niet uit, zoals de punkers, en strooien ook niet met bloemen. Ze zijn vooral, gewoon, vriendelijk. Na lang peinzen, want dat doen essayisten, wist Deresiewicz wat die hipsters bond: verkopen!

The millennial affect is the affect of the salesman. Consider the other side of the equation, the Millennials’ characteristic social form. Here’s what I see around me, in the city and the culture: food carts, 20-somethings selling wallets made from recycled plastic bags, boutique pickle companies, techie start-ups, Kickstarter, urban-farming supply stores and bottled water that wants to save the planet.

Today’s ideal social form is not the commune or the movement or even the individual creator as such; it’s the small business. Every artistic or moral aspiration — music, food, good works, what have you — is expressed in those terms.

Call it Generation Sell.

Hipsters vinden non-profits cool, maar sluiten zich er niet bij aan. Ze beginnen er liever zelf eentje, met winstoogmerk.  En dat vriendelijke gedrag is opeens ook te verklaren: wie niemand tegen het hoofd stoot, verkoopt meer. Vermijd negativiteit, want het jaagt klanten weg.

En inderdaad, als ik hier in Amsterdam om me heen kijk, zie ik Strawberry Earth een groene variant op Groupon beginnen, Jiri Brandt en Samuel Levie – voorvechters van goed eten –  eigen worst verkopen en heeft mijn vriendin een ecologisch en fairtrade modemerk opgericht dat inmiddels in negen landen verkoopt.

Zijn het idealisten vanuit opportunisme? Nee, ze hebben wel degelijk een motief.  Allemaal willen ze de wereld verbeteren en allemaal doen ze dat door iets te verkopen. Je kan wel roepen, maar een materiële uiting van je gedachtengoed verkopen is krachtiger. Waar het geld is, ligt de macht. Roepen met een bord in je hand is zinloos, want er wordt toch niet naar je geluisterd.

Rond verhaal, toch? Bijna, want tegelijkertijd protesteren jongeren wereldwijd tegen het systeem. Zij doen wat ze in de sixties ook deden: bezetten, aandacht vragen, roepen om verandering. Dat doet in niets denken aan een generatie gladde verkopers. En misschien roepen die Occupy’ers en indignados daarom zoveel weerstand op. Ze hebben geen agenda en geen plan.

Dat was ook hoe meester-commentator Matt Taibbi over de Occupy-beweging dacht. In een schitterend stuk voor The Rolling Stone uit hij zijn ongenoegen over het gebrek aan agenda en dat de financiële topmannen zich toch niks aantrekken van ‘langharig ongewassen tuig’.

Maar Taibbi is van gedachten veranderd:

But now, I get it. People want to go someplace for at least five minutes where no one is trying to bleed you or sell you something. It may not be a real model for anything, but it’s at least a place where people are free to dream of some other way for human beings to get along, beyond auctioned “democracy,” tyrannical commerce and the bottom line. We’re a nation that was built on a thousand different utopian ideas, from the Shakers to the Mormons to New Harmony, Indiana. It was possible, once, for communities to experiment with everything from free love to an end to private property. But nowadays even the palest federalism is swiftly crushed. If your state tries to place tariffs on companies doing business with some notorious human-rights-violator state – like Massachusetts did, when it sought to bar state contracts to firms doing business with Myanmar – the decision will be overturned by some distant global bureaucracy like the WTO. Even if 40 million Californians vote tomorrow to allow themselves to smoke a joint, the federal government will never permit it. And the economy is run almost entirely by an unaccountable oligarchy in Lower Manhattan that absolutely will not sanction any innovations in banking or debt forgiveness or anything else that might lessen its predatory influence.

De demonstranten zijn het zat dat je altijd alert moet zijn of je niet door een bank genaaid wordt. Een wereld waar het alleen maar draait om geld verdienen, en niet om waarde creëren:

We see 10 million commercials a day, and every day is the same life-killing chase for money, money and more money; the only thing that changes from minute to minute is that every tick of the clock brings with it another space-age vendor dreaming up some new way to try to sell you something or reach into your pocket.

En daar vinden de hipsters en Occupy’ers elkaar. Ze willen allebei het systeem van de geldwolven onderuit halen. Ze willen een samenleving die draait om waarde, en niet om geld. Daarom creëren de hipsters hun eigen producten en beginnen ze in Brooklyn, Neuköln en de rafelranden van het Amsterdamse centrum hun minimaatschappijen. Waar je échte, duurzame, en originele producten kan krijgen. Waar de hipsters het systeem van binnenuit veranderen, duwen de Occupy’ers er tegen aan. Zij blijven roepen vanuit hún minimaatschappijen, de tentenkampen, om Grote Veranderingen. Ze bouwen een tegenbeweging op zoals dat nog nooit gedaan is.  Of je nu hipster of Occupy’er bent, drop out, en neem het heft in eigen handen.

Hij heeft mij – type twintiger druk bezig met eigen plannen, de maatschappij slechts als decor – toch wel weten te prikkelen. Natuurlijk weet ik dat het banksysteem verrot is, daar was 2008 een wake-up call voor, maar je gaat er vanuit dat ze op de Zuidas alleen maar gniffelen om dreadlock en co op het Beursplein. Misschien moet ik dat pragmatische van me afschudden. Wellicht vormt dit protest de opmaat naar echte veranderingen, al is het pas over tien jaar.

Vandaag roep ik uit tot mijn Grote Inleesdag. Te beginnen met de drie stukken die ik op Twitter als eerste tegenkwam. Kijken of ik boos kan worden.

Mooi stuk! RT @JorisLohman: Thomas Friedman over 'Occupy Wall Street': http://t.co/DYr0qjuv

12 October 2011 07:56 via TweetDeckReplyRetweetFavorite

@loekiwesterveld

Loeki Westerveld

Age of Greed author @JeffMadrick calls #OccupyWallStreet “one of the exciting social experiments of our time.” http://t.co/ZGBwgLW3

12 October 2011 03:27 via bitlyReplyRetweetFavorite

@nybooks

NY Review of Books

What's going on in America right now may be the world's first genuine social-media uprising http://t.co/ew7RM0mO #Occupytheweb

11 October 2011 21:18 via SocialFlowReplyRetweetFavorite

@TheEconomist

The Economist

Dit zijn drie willekeurige stukken die in m’n Twitter Timeline voorbij komen. Meer gerichte leestips zeer welkom. Tot zaterdag?

Update (17:56): Tip van Syb in de reacties. Video met een krachtig betoog van Columbia University professor Jeffrey Sachs. Hij pleit onder andere dat politici zonder miljoenen bij Wall Street op te halen de presidentsrace in gaan, zodat ze de grote bedrijven na een verkiezing niks verschuldigd zijn. ,,It’s possible, in a time of social media”.

1. David Karp, oprichter van Tumblr

Verscheen juni 2011 in ondernemersblad Inc.

“For every new feature we add, we take an old one out.”

2. Mark Zuckerberg

Verscheen september 2010 in The New Yorker.

“Zuckerberg had a knack for creating simple, addictive software.”

3. Chris Hughes, was betrokken bij de lancering van zowel Facebook als Obama

Verscheen april 2009 in Fast Company

“My wife, Brenda, was crying too hard to speak. But I said, ‘My son, Chris Hughes, works for you.’ And Barack beamed, and he said, ‘That’s my Internet man!’”

4. Jack Dorsey, brein achter Twitter en Square

Verscheen april 2011 in Vanity Fair.

“The short text alert, for him, was a way to add a missing human element to the digital picture of a pulsing, populated city.”

5. Sheryl Sandberg, veranderde Facebook in een solide geldmachine

Verscheen juli 2011 in The New Yorker.

“Can Sheryl Sandberg upend Silicon Valley’s male-dominated culture?”

6. Jason Kilar, veranderde de televisiewereld met Hulu

Verscheen september 2009 in Wired. (Tip van Ruben Bos)

“”This is the entertainment we’ve all been looking for,” one user wrote in to the company. Another declared simply, “You have done something great.” Hulu had gotten online TV right.”

7. Rob Kalin, oprichter van Etsy

Verscheen april 2011 in Inc. (Tip van Robert Gaal)

In the fall of 2007, some hoodies and other items made by Jones and Sherman landed on Etsy’s homepage; their clothing now generates sales of $1,000 to $2,000 a month. That may not sound like much, but the income allowed the partners, neither of whom has formal training, to bootstrap their business as they taught themselves how to design, sew, and sell.

8. Politico, de blog die uitgroeide tot een media-imperium

Verscheen augustus 2009 in Vanity Fair.

Mike Allen arrives at the Politico office most mornings by 4:30. Over the next two hours what he does is digest all the known information that might impact that morning in Washington politics. What’s more, everybody who affects Washington politics knows that Allen is up at 4:30 assembling Politico’s “Playbook,” the daily report that everybody in Washington politics and media will consult before beginning his or her day. Hence, they feed him any information that they want to feed other people before they begin their Washington morning. Allen’s the perfect and ultimate conduit. He is the news.

9. Wael Ghonim, de Google-man uit Egypte

Verscheen februari 2011 in Wall Street Journal. (Tip van Arjan El Fassed)

In the interview, Mr. Ghonim said he created a Facebook page for Khalid Said, the 28-year-old Egyptian man who died after allegedly being beaten by police. The page, whose administrators weren’t known to the public, became a rallying point for the January 25 protests.

10. Tony Hsieh, de lachende oprichter van Zappos

Verscheen september 2009 in The New Yorker en april 2011 in The New York Times

After pondering for a long moment, Mr. Hsieh, who sold Zappos to Amazon.com for more than $1 billion in 2009 and whose book, “Delivering Happiness: A Path to Profits, Passion and Purpose,” spent 27 weeks on the New York Times best-seller list last year, identified the high as a Halloween night in middle school, when a group of trick-or-treating friends ended up at his family’s home.

Stefan Knapen tipte ook dit audiointerview met Hsieh.

11. Interviewserie door Kevin Rose

En bekijk op Vimeo een interviewserie van Kevin Rose (Digg) met ondernemers. Zoals, wederom, Jack Dorsey:

(tip van Jan Willem Nieuwland)

12. Sean Parker, man van Napster, Plaxo, Facebook, Spotify en 2 miljard dollar

Verscheen oktober 2011 in Forbes.

“The transition strategies are more important than understanding what the outcome state will be.”

Eens, alleen kunnen sociale media wel revoluties versterken. Alleen al de mobiliserende kracht al kan zeer nuttig zijn.

Ongeveer die reactie is de afgelopen weken tientallen keren opgeschreven. Onder andere door Twitter-oprichter Biz Stone voor The Atlantic.

De technologieblog GigaOM heeft – al zou je door de flauwe kop anders verwachten – de discussie goed samengevat: Memo to Malcolm Gladwell: Nice Hair, But You Are Wrong. Daarin wordt onder andere verwezen naar de Nobelprijswinnaar Liu Xiaobo en échte netwerkrevoluties, zoals in Bulgarije en Colombia.

In plaats van Gladwell neer te zetten als een cynische man, kunnen netwerkrevolutieadepten hem beter bedanken. Hij heeft de netwerkrevolutie een enorme gunst verleend. Dankzij hem staat de kracht van Facebook en Twitter op de agenda van Westerse intelligentsia.

Ook in Nederland druppelde het artikel in de mainstream media door. Zo zat ik bij Radio 1 om over de netwerkrevolutie te praten met de legendarische antikernwapenactivitst Mient Jan Faber.

Ondertussen zie ik binnen onze landsgrenzen in ieder geval twee goede voorbeelden van netwerkrevoluties: digitale burgerrechtenbeweging Bits of Freedom (vrijdag proberen ze 1.000 donateurs te werven) en Times Square to Art Square. Laatstgenoemde club organiseerde afgelopen maandag in Amsterdam een groot openingsfeest waar 350 man zich voornamen met sociale media alle billboards op ‘s werelds beroemdste plein te vervangen met kunst. Deels om meer mensen met kunst te confronteren, deels om te laten zien dat een netwerkrevolutie wél mogelijk is. Meedoen kan zo.

Binnenkort komt er op netwerkrevolutie.nl een nieuw gedeelte waar ik samen met Erik de Vreede, Marjolein Kampschreur, Christian le Clercq en Shadi Jaber al dit soort initiatieven verzamelen. Stay tuned.

(Foto: POP!Tech)

Te volgen via #1dag1000donateurs en lees hier hoe je een bijdrage kan leveren. Zo kan je langskomen op hun kantoor (slim, de offline connectie!).

Als het Rijk zo’n campagne kan opzetten, kan de netwerkgeneratie dat zeker.

De formatie is zo goed als klaar. Het volgend kabinet zal aanstaande donderdag op het bordes van de koningin staan. Daarmee is ook een einde gekomen aan onze verkiezingsactie. Wat 1 maart 2010 begon met ons manifest voor digitale vrijheid, eindigde in oktober 2010 met letterlijke citaten uit dat manifest in het huidige regeerakkoord. Wat het jonge Bits of Freedom zoal voor elkaar kan krijgen. Een reconstructie.

Digitale burgerrechten beweging Bits of Freedom zette sociale media succesvol in om verkiezingsprogramma’s aan te passen. Nu blikken ze tevreden terug.

Afbeelding: ‘Lijsttrekkers’ van Pictorecue onder Attribution 2.0 Generic licentie