‘One hand on the trigger, one hand on the cross. Jesus and his family, are two things he’s lost”. Een priester dwaalt door de woestijn, heeft zijn vrouw vermoord, een koude wind waait. Dat klinkt als een boek van Cormac McCarthy, een Coen Brothers-film. Maar het is een songtekst van de hand van een 22-jarige. Jamie N Commons, niet uit het Midden-Westen van de States, maar Londenaar. Klasgenootje van James Blake. Gisteren trad hij met zijn band in Paradiso op, ter ere van het London Calling-festival. Ik zal Paradiso eeuwig dankbaar blijven voor deze kennismaking.

Commons, kauwgom kauwend op het podium, heeft een stem die zijn leeftijd vooruit is. Tijdens zijn jeugd woonde hij in Chicago en leerde daar de blues kennen. Hij heeft zich dat geluid bizar snel eigen gemaakt, al dan niet met behulp van een paar flessen whisky.

Tijdens het optreden klinkt alles wat hij speelt bekend. Commons bouwt op decennia bluesmuziek en speelt dat nu nog redelijk braaf na. Maar het kan niet anders dan dat deze man op den duur met een spectaculaire interpretatie van de traditie komt.

Tot die tijd, huiver en geniet bij nummers als The Preacher, van de ep The Baron (Spotify).

Oh en de rest van London Calling? Hier een tweetverslag: