Mijn academische carrière is weinig indrukwekkend. Vlak na het behalen van mijn bachelor stortte ik me volledig op bloggen, en daar ben ik nooit meer mee gestopt. Afgezien van de lessen rond sociale psychologie en de stages, feestjes en bestuursfuncties rond communicatiewetenschap vond ik de universiteit weinig uitdagend. Het ging te veel om puntjes halen, en dan daarna een ‘prima’ functie bij een ‘superleuk’ bureau vinden. Daar werd ik niet heel opgewonden van.

Maar nu, bijna vier jaar later, verlang ik soms een klein beetje terug naar studeren. En dat is volledig de schuld van mijn zusje.

Zij studeert film aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent en heeft daar docenten die niet met multiple choice-vragen komen aan zetten, maar met De Grote Vragen Des Levens. Vrijwel elke week moet ze weer een bijzonder spectaculaire opdracht inleveren – maak een film in één shot, deel al je vooroordelen met een vreemde en beschrijf de ontmoeting – en elke keer krijgt ze goede adviezen en verdiepen de docenten zich ook echt in haar werk. Studeren zoals het hoort, dunkt me.

Het studieverlangen laaide helemaal op, toen ik haar laatste opdracht zag. Een documentairereeks, over haar studerende studiegenoten. Hoe romantisch:

Goed, ik blog weer stug verder. Dat ziet er ook ongeveer zo uit.

Foto’s: Dorien Pfauth

P 25 januari 2012 , Lees meer over: Cultuur, , ,
@ Een wekelijkse samenvatting in je e-mail?