Category Archives: Film

Ik heb een Cineville-pas en een zwak voor trailers. Het resultaat daarvan leest u in dit katern.

lawrence

Jennifer Lawrence als weergaloze woedende huisvrouw in American Hustle

Het eerste wat bij de film American Hustle (2013) in beeld wordt gebracht, is de enorme bierbuik van Christian Bale. ‘Ja, hij is voor deze rol enorm aangekomen’, lijkt de regisseur te willen zeggen. Of het is een verwijzing naar het knallende begin van Duke Ellingtons Jeep’s Blues, die op de soundtrack staat:

Maar het is Jennifer Lawrence die pas echt de show steelt in deze zorgvuldig gestileerde seventies-film. Telkens wanneer zij als woedende en sensuele huisvrouw, komt de film pas echt tot leven.

Zien! Al is het alleen al voor haar.

Foto: Flickr / Brett Sayer

De bizarre exclusiviteitseisen van filmfestivals

Afgelopen week zag ik een prachtige afstudeerfilm. Ik wilde deze graag delen, maar hoorde tot mijn verbazing dat ‘de film niet online mag komen,’ omdat filmfestivals exclusiviteit eisen. Dus terwijl een zaaltje met wat liefhebbers de film te zien krijgt, wordt deze ervaring honderdduizenden anderen ontzegd. Daarom schreef ik voor De Correspondent een pleidooi voor het streven naar een zo’n groot mogelijk publiek voor cultuur.

Met in de bijdragen interessante reacties van regisseur Jos de Putter, hoofdredacteur van de Filmkrant Dana Linssen, filmacademiestudenten en verschillende documentairemakers.

Lees de column op De CorrespondentWaarom wij sommige prachtige documentaires nooit zullen zien

Greg Whiteley – Mitt (2014)

Mitt is een suikerzoete documentaire over een perfecte familie. Het begint in 2006, wanneer republikein Mitt Romney aan zijn belachelijk knappe familie vraagt of hij zich verkiesbaar moet stellen. Daarna zien we de twee campagnes. Tenminste, we zien hoe de familie op ze reageert. Één keer komt er een persoonlijk assistent voorbij geschuifeld, verder alleen maar familieleden. Elke avond eindigt in een spraakwaterval van Romney, die zijn zelftwijfel deelt met de verzamelde gezinsleden. Opmerkelijk: minuten na het desastreuse tweede debat met Obama – ‘Please proceed, Governor’ – lacht de familie zich suf om een wedddenschap dat Romney met zijn zoon aanbindt over het aantal restaurants in een nabijgelegen vliegveld. Mitt eindigt met een prachtige scene: waarin zijn vrouw huilend afscheid neemt van de Secret Service en daarna met Romney neerploft in hun verwaarloosde woonkamer. Dat was het dan. Gelukkig hebben ze die heerlijke familie nog.
Greg Whiteley – Mitt (2014)

Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel (2014)

Hoewel het steeds onmodieuzer wordt om Wes Anderson lief te hebben (‘stuff white people like’), is het nog steeds een feest om zijn styling, cast, glijdende shots en zijn nostalgische-werelden-die-eigenlijk-nooit-hebben-bestaan te zien. Alleen blijft het bij zijn laatste films vooral bij een feest van herkenning, en zulke feesten gaan op een gegeven moment vervelen. Nu nog niet, misschien ook omdat The Grand Budapest Hotel zijn meest grimmige film tot nu toe is (er valt elke paar minuten een dode, of vijf), maar het wordt langzamerhand wel tijd voor Andersons ‘Newport’-moment.
Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel (2014)

Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

We vergapen ons allemaal aan de lobbykracht van Francis Underwood in House of Cards, maar Nick Naylor in Thank You For Smoking kan er ook wat van. Glad, intelligent en doortrapt houdt hij Amerika aan het roken. Zelfs een kankerpatiëntje laat hij voor zich werken. Het idealistische congreslid lijkt zowaar de bad guy. “I just need to pay the mortgage, the Yuppie Nuremberg defense.” Lichtvoetige kritiek op de machtige lobbyindustrie.
Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

Spike Jonze – Her (2013)

Extreem sfeervolle verbeelding van wat de samensmelting tussen menselijke en artificiële intelligentie ons aan nieuwe dilemma’s oplevert. Kun je verliefd zijn op een virtuele assistent? En zij op jou? En kan een computer zichzelf emoties aanleren? Als je je bedenkt dat volgens sommige experts computers in 2029 zo slim als mensen worden, zijn dit hele relevante vragen, die in deze film op intrigerende en ontroerende wijze gesteld worden. Maar ook: langdradig en een te geruststellend einde.
Spike Jonze – Her (2013)

Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)

Gekeken voor de Moderne Klassiekers-reeks op De Correspondent. De verfilming van Truman Capote’s novelle lijkt op het eerste gezicht een suikerzoet slapstickdrama, maar is eigenlijk een pleidooi voor écht durven leven. Iedereen staat weleens zoals de springerige Holly Golightly (Audrey Hepburn) voor de moeilijke keuze tussen een comfortabel leventje of een onzeker bestaan gedreven door de hartstocht. Deze film is een prachtige aanmoediging om voor dat laatste te kiezen.
Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)

The Coen Brothers – Inside Llewyn Davis (2013)

U kent het hedendaagse romantiseren van dat folk-Greenwich-jaren-zestig-tijdperk wel: Moleskinnetje in de hand, gitaar op schoot, de gekwelde artiest met een baan bij een reclamebureau. De Coen Brothers laten zien dat het vijftig jaar geleden vooral afzien was. De mislukte folkartiesten van toen kent nu niemand meer, maar dankzij deze film kunnen we hen toch volgen in hun hopeloze en compromisloze queeste naar artiestenschap. Terwijl zanger Llewyn Davis in de laatste scene in elkaar geslagen wordt, begint die ene vent die we allemaal wél kennen aan zijn optreden. Misschien verlies ik me nu ook in romantiek, door te denken dat het absolute artiestenschap alleen toen bestond, en niet nu ergens in een vinexwijk. Daarom kan ik deze film beter zien als een sombere sfeervolle ode aan hen die vrijwel alles opofferen voor de kunst.
The Coen Brothers – Inside Llewyn Davis (2013)

Martin Scorsese – The Wolf of Wall Street (2013)

De fucking testosteron knalt van het scherm af. De scenes waarin top stock broker Jordan Belfort (Leonardo DiCaprio) de manschappen toespreekt, zijn angstaanjagend opgefokt. En effectief. Doorgesnoven, gulzige, sukkelige en nietsontziende aasgieren worden schatrijker – en weer rijker – door het verkopen van aandelen die nooit wat zullen opleveren. Scorsese laat een moreel oordeel achterwege waardoor ik af en toe moest oppassen niet meegesleept te worden door de aanstekelijk jongensachtige manier waarop Belfort zijn ambities waarmaakt. Daarna volgt de onvermijdelijke ondergang. De laatste scene laat krachtig zien dat de zucht naar witte Ferrari’s en trophy wifes nooit zal verdwijnen, crises (2) of niet.
Martin Scorsese – The Wolf of Wall Street (2013)

Francis Lawrence – The Hunger Games: Catching Fire (2013)

Jennifer Lawrence, oh, Jennifer Lawrence. Prachtige stoere vrouw. Het bloedstollende concept van The Hunger Games blijft boeien; de slaven die elkaar voor het oog van een elite afslachten in een futuristische gladiatorenarena en Katniss Everdeen (Jennifer) die met haar media-optredens en haar lak aan gezag een revolutie lijkt te ontketenen. Maar de film is wel behoorlijk eendimensionaal – ondanks de diepere betekenissen die sommige duiders er aan willen geven – en de games zelf zijn in Japan bedacht (bekijk de film Battle Royale). Niet dat het erg is, The Hunger Games is gewoon eyecandy waarvan de styling – een futuristische techno-herinterpretatie van hoe Zonnekoning en zijn gevolg zich kleedden – vooral lovenswaardig is.
Francis Lawrence – The Hunger Games: Catching Fire (2013)

Tom Ford – A Single Man (2009)

Door deze film waardeer je de liefde van je leven alleen maar meer. Homoseksuele professor Falconer (Colin Firth) verliest zijn geliefde na zestien jaar aan een auto-ongeluk, in een tijd dat homorelaties nog niet als ‘echte liefde’ werden gezien. Op de dag dat de zeer aimabele Falconer besluit zelfmoord te plegen, werpen mooie mannen zich aan zijn voeten. Deze boekverfilming voert je mee met de gedachten van Falconer zoals een boek dat normaal doet en is puntgaaf gestyled door regisseur (en modeontwerper) Tom Ford.
Tom Ford – A Single Man (2009)