bolenius

Het is heerlijk om een ‘regular’ te zijn

Een restaurant waar je een glas champagne krijgt als je de sportwedstrijd van het jaar niet wenst te zien, waar je peetzoon de boel kan onderkotsen en dat het personeel de volgende dag doet alsof er niets gebeurd is, waar je favoriete ober vertelt dat hij een potje tafeltennis ook wel kan waarderen en waar je hart breekt als diezelfde ober vertrekt. Zo’n restaurant is Sant Ambroeus voor Arnon Grunberg. De schrijver komt er sinds de zomer van 1997 en blogt regelmatig over zijn diners daar:

Who needs a friend when the waiter is happy to see you? Who needs a family when the coat checker is affordable? Who needs a kitchen when there is no second bedroom in your apartment for a decent cook?

De relatie tussen restaurant en regular gaat verder dan een zakelijke transactie. Het lijkt meer op vriendschap: je hoeft nooit bang te zijn dat je komst ongelegen is. Dat gastvrijheid op afroep bestaat, leerde ik al vroeg. Onverantwoord vroeg, misschien.

Mijn ouders namen me altijd mee naar een vaste pizzeria. Is Morus in de Raadhuisstraat in Alphen aan den Rijn, van een familie uit Sardinië. Bij binnenkomst was het meteen feest; obers begonnen te schreeuwen, de eigenaar kneep in m’n wangen. Pizza Prosciutto was mijn pizza, dat wisten ze. Op m’n dessert brandden ALTIJD sterretjes. Dat het heerlijk is om een regular te zijn, wist ik voor ik tien jaar oud was.

Tijdens mijn puberteit had ik niet echt aan boodschap aan die wijsheid, tijdens mijn studententijd niet de financiële middelen om ‘m na te leven. Maar inmiddels heb ik mijn vaste stek gevonden. Bolenius, op de Zuidas. Ik ben er nog maar vier keer geweest, maar dat maakt niet uit. Bolenius heeft mijn hart gestolen.

Daarom wijd ik heel graag aflevering van twee van de restaurantrubriek op deze blog aan het restaurant van chefkok Luc Kusters en Maître Xavier Giesen. Afgelopen donderdag was ik er weer. Plussen en minnen!

Plussen

+ Bolenius huist aan de George Gershwinlaan. Ja, dat is op de Zuidas, het windgat vol mensen die zich conformeren aan wat de zakenwereld van ze verwacht. Maar als je in Bolenius dineert, vergeet je dat. Metershoge plafonds, witte stoffen tentzeilen golven door de ruimte, een blinkende open keuken, strak wit meubilair met eiken accenten van Joep Jacobs en Ruben Sannen, borden van massieve stukken steen en een schitterende open wijnkast; Bolenius is de parel van de Zuidas.

+ Eerlijk is eerlijk: ik was er al zeven maanden niet geweest. Maar de combinatie tussen mijn gekke naam en het bonte allergieënpakket van m’n tafelgenoot was genoeg ‘om een belletje te laten rinkelen’. Toen we vijftien minuten na onze aankondiging Bolenius binnenliepen stond het glutenvrije brood voor mijn tafelgenoot al klaar en wist de gastheer mede te delen dat ons favoriete gerecht weer op de kaart stond.

+ De haas! De koninklijke haas! Waarom zou ik woorden gebruiken om dit majestueuze gerecht te omschrijven, als de televisie er al met haar visuele overtuigingskracht mee aan de haal is gegaan? Chefkok Kusters bij DWDD:

Oké, ik probeer het toch. De saus proeft als de renaissance, denk ik. Het is in ieder geval een smaak die qua rijkdom met niets te vergelijken valt. De eerste keer dat ik het proefde, legde ik van schrik van mijn vork neer. Onlangs at ik haas met truffel in het beste restaurant van Nederland, maar die steekt de lievre a la royale van Bolenius niet naar de kroon.

+ Ik blogde al eens eerder over de eetbare rokende houtskool van Bolenius. Het hele diner is doorspekt van dit soort verrassingen. Kusters serveert uitzonderlijk goed bereide coquilles in een zee-egel, de sommelier maakt aan tafel een citruscocktail en de klompen waren eetbaar:

+ ‘Nieuw Amsterdams’, noemt Bolenius zichzelf. Dat thema zie je op leuke manieren terugkomen: de sterke drank stookt men in de Jordaan en de groenten verbouwt Kusters zelf in een moestuin op de Zuidas.

+ Mijn tafelgenoot is allergisch voor koemelk en krijgt daarom een extra dessert als troost, Hemelse Modder. Wanneer de chocolade bij de koffie geserveerd wordt, krijgt zij een extra grote brok. Dat is lief.

Minnen

Minnen uitdelen aan je vaste stek doet pijn, weet ook Grunberg. Afgelopen juli blogde hij:

I hate to say this, but the quality of the food at my favorite restaurant, Sant Ambroeus, is slowly deteriorating. Nevertheless, I will remain faithful for the time being.

- iets te veel venkel bij de zeebaars.
- Bolenius zit op de Zuidas.

Bolenius
George Gershwinlaan 30
020 40 444 11
bolenius-restaurant.nl

5 thoughts on “Het is heerlijk om een ‘regular’ te zijn”

    1. Ja, er zitten daar veel mensen die na kantoortijd goed willen eten, dus nátuurlijk is dat de reden. Ik werk daar alleen niet. Dus feitelijk klopt je reactie niet. Maar ‘m begrijpen doe ik wel.

  1. Ik moet zeggen dat ik het fijn vind om in verschillende steden een vergelijkbare relatie te onderhouden met een goede koffiezaak. Daar heb je als caffeïnegebruiker veel plezier aan.

Comments are closed.