kerk

Seks, Hazes, Ramadan, Disney en broederschap

Ik denk dat ik acht jaar geleden voor het laatst op een zondag in de kerk zat, maar vandaag was het dankzij Arie Boomsma, Kees de Koning (hiphoplabel TopNotch) en Erik van Bruggen (BKB) weer zover. Met hun rappers en sprekers organiseerden zij een ‘onconventionele viering‘ in het Amsterdamse ‘centrum voor levensbeschouwing’ van Huub Oosterhuis. Tot de sprekers behoorden MC Winne, schrijvers Iris Koppe en Jan van Mersbergen, minister-president-to-be Johan Fretz en jongerenimam Yassin El Forkani. Toen binnen tien minuten Jan van Mersbergen (via video omdat hij Limburgs carnaval viert) over ‘klaarpijpen en reetneuken’ sprak, wist ik: dit wordt ietsje anders dan het in de hervormde gemeente van Alphen aan den Rijn was.

Mc Winne: ‘wij zijn één’

Van Mersbergen haalde die seks aan om te laten zien dat carnaval om verbroedering en contact gaat en dat je er ‘herboren’ thuis van kan komen. Dat was ook eigenlijk precies het thema van Yassin El Forkani. Hij komt uit een familie van imams, die allemaal thuisland Marokko als werkterrein hadden. Maar El Forkani is in Nederland geboren en toen de Nederlandse spanningen rondom de islam ontstonden, wist hij wat hem te doen stond: werken in Nederland. Een vers uit de Koran over ‘het leren kennen van mensen, niet alleen moslims, maar alle mensen’ sterkte hem in dat geloof. Net als MC Winne, die als christen aan Ramadan doet en ‘verbroedering’ voelt als hij op het podium staat, of nestor Oosterhuis die in twintig minuten een bijna literair verhaal vertelde over ‘god met een kleine g'; het vermogen tot naastenliefde in ieder mens.

Als ik dit zo beschrijf, klinkt het waarschijnlijk als een softe bende, maar ik kan u verzekeren dat het dat niet was. Dat kwam niet alleen door de scherpe poëzie van Tjitske Jansen – over de angst voor verandering: een gedicht over een kastanjeboom die kastanje had willen blijven -, Iris Koppe’s beschrijving van het perfecte Disney-stadje Celebration – ‘ik wil ook in sprookjes geloven’ – en het timbre van Fretz, maar ook door de kracht waarmee Winne rapte, het Arabische gezang van El Forkani en de basstem van Oosterhuis. Boomsma vertelde vaker zo’n avond te willen organiseren en ik kan u alleen maar adviseren om te gaan. ‘Hopelijk wordt er dan niet geklapt’, zei een vriend van me, ‘dan gaat het niet meer om de personen, maar om het grotere idee waar ze voor staan’. De viering eindigde met samenzang, onder muzikale begeleiding van Phatt. Zij gelooft in mij van André Hazes schalde door het oude wijnpakhuis. En ja, dat klonk best gebroederlijk.