Verrassingsbezoek van Chad Harbach aan Literaturfest. Echt.

Als organisator van een literaire talkshow ben je dolgelukkig als Peter Buwalda, P.F. Thomése en Jan van Mersbergen willen aanschuiven. Als je dan vlak voor het gesprek met Thomése ingefluisterd krijgt dat er ‘achter bij de bar’ onverwacht ook nog een wereldberoemde auteur staat, beginnen je knieën te knikken. Zo ging dat gisteravond bij Literaturfest Live, de vierde editie.

Tim de Gier, Toine Donk, Daniël van der Meer en ik kapen vijf keer per theaterseizoen De Rode Hoed om daar de liefde voor literatuur te belijden. Drie gasten plus vaste gast Bas Heijne vertellen over hun favoriete boek.

Buwalda nam De Welwillenden van Jonathan Littell mee. Dat gaat over een SS-er die carrière maakt en steeds gekker wordt. In Frankrijk kochten 1 miljoen mensen het boek en won het alle grote prijzen, in de VS hapten de boeken stof, en won Littell alleen een Bad Sex Award voor deze zin:

I came suddenly, a jolt that emptied my head like a spoon scraping the inside of a soft-boiled egg

Buwalda vertelde hoe hij zich aan dit boek probeerde te meten tijdens het schrijven van Bonita Avenue. Zijn rantsoen destijds: veertig bladzijden per dag. Het gevolg: een literaire trance.

Thomése en Toine Donk raakten in conflict over Houellebecq. Toine vond de Franse auteur te uitleggerig schrijven, Thomése betoogde dat Houellebecq dat expres doet, als een aanval op de gekunstelde literatuur. Het gaat niet om de mooischrijverij, maar om hoe hij de lezers met de wereld confronteert.

Omdat Henk Spaan Literaturfest kapot wil maken, moesten Buwalda en Thomése direct na afloop van hun optreden naar hem toe komen, en lieten ze twee lege plekken achter op de chesterfields. Eén goede fles whiskey Henk, en je hoort ons nergens meer over.

Terwijl de slingers voor Thomése nog door de lucht vlogen – het was zijn verjaardag – kwam Tim enigszins gespannen het podium op. ‘Zullen we nu even improviseren?’, vroeg hij, ‘want Chad Harbach staat daar bij de bar’.

En toen liep ‘s werelds populairste schrijver van dit moment pardoes het podium van Literaturfest op. Hij besprak Infinite Jest, van David Foster Wallace, en hoe ‘dat boek dat klassiek geschreven was maar over de toekomst ging’ van hem ook een schrijver maakte. Zonder Infinite Jest geen The Art of Fielding. Daarna legde hij zijn hand op Tims borst:

Kent u Harbach per ongeluk niet? Hier geeft Tim z’n mening over hem, en hier Mart Smeets. Kies uw favoriete commentator.

Na een zeer overtuigend en naturel minicollege van Bas Heijne over De beren en andere verhalen van Vsevolod Garsjin – ‘dit boek verandert je leven’ – en onze instemmende reactie daarop – ‘inderdaad Bas’ -, kopieerden we de Petje op, Petje af-quiz van Wilfried de Jong met Boekje open, boekje dicht.

Elke van de 205 aanwezigen had namelijk een boek moeten meenemen. Wij toonden een openingszin met daaronder twee boektitels. Als een aanwezige het bijbehorende boek had geraden, mocht hij blijven staan, als hij het fout had, moest hij zijn boek inleveren bij Tim of Toine die met wasmanden rondliepen. De mensen die op het balkon zaten, gooiden hun boek naar beneden, er vielen geen gewonden. Terwijl de stapel boeken op het podium aanzwol, nam het aantal deelnemers na vragen als onderstaande drastisch af:

Ik ben een zieke man…. Ik ben een boze man. Een onaantrekkelijke man. Ik geloof dat ik een leverkwaal heb.
BOEKJE OPEN: Fjodor Dostojevski – Aantekeningen uit het ondergrondse
BOEKJE DICHT: Maurice Seleky – Ego Faber

En de winnaar? Die mocht alle boeken houden. Tot zijn grote schrik, schreef hij vandaag op zijn blog:

Daar lag zeker voor 2 jaar lezen een berg herinneringen, emoties, trots en imago van mensen die net als ik ‘s middags hun mooiste boek uit de kast hadden gehaald.

Jan van Mersbergen en Toine Donk sloten de avond af met een gezamenlijke lofzang op het laatste boek van Jan, carnaval, The Road van Cormac McCarthy en de gelijkenis tussen carnaval in Venlo en de Apocalyps.

De bezoekers dronken de tap letterlijk leeg, en zeiden elkaar na een afterparty in De Klepel gedag, ‘tot 5 maart, in De Rode Hoed, tot de volgende keer’.