Gary Shteyngart over ambitie: geniet van de strijd

Superhard aan het werk om dat ene grote doel te bereiken? Het beste feest van Amsterdam? Het boek dat een hele generatie zal beinvloeden? Een album dat je de Alpha-tent inslingert? Vergeet dan niet te genieten van die strijd. Of, zoals de geniale schrijver, ja geniaal, Gary Shteyngart het verwoordt tegenover het mooiste blog ter wereld, The Days of Yore:

When your book is published and you’ve achieved what you wanted to achieve, the struggle isn’t there to the same extent. It’s not as fun and you feel like it’s work. Knowing you’ll be paid for it makes it more professional, and things are already more professionalized from how they used to be when Hemingway and Dos Passos and Fitzgerald roamed the globe. Because now everyone [..] is obsessed with health care, insurance, pension. Once you enter the ranks of successful writers, you hand over the feeling that anything can happen. Then it becomes: I have to work so that I can keep up my lifestyle.

Arme Shteyngart, hij heeft gemaakt. Iedereen leest zijn Super Sad True Love Story. Zelfs JLR Heldring (1917). Geen feestjes meer in de Lower East Side voor Gary, zoals in zijn studietijd:

They weren’t such bad times. I was drunk too much. But I really felt young. And I knew it every second. Everything mattered. Every party was interesting. Every conversation was interesting. Everything mattered. Now everything is just pretty much set.

En nu weer aan het werk!

What are your thoughts on this?