Naar wat voor muziek luistert een Superduif?
Esther Gerritsen ken ik alleen van naam, maar door de twintigste editie van Lowlands komt daar een einde aan. Op dat festival interview ik Esther over haar favoriete muziek en dan voornamelijk de nummers die ze tijdens het schrijven luistert. Ook al ken ik Esther nog niet, ik heb zo’n vermoeden dat het prettig zal zijn om te doen. Daarom heb ik net haar boek Superduif (2010) uit. Ik verwacht dat de muziek die ze tijdens het schrijven van dat werk luisterde somber was. Of juist hysterisch. Superduif gaat namelijk over een depressief tienermeisje met oude ouders, een nogal pessimistisch en op een gekke manier oprecht wereldbeeld en de overtuiging dat ze elke namiddag in een duif verandert om mens en dier van de dood te redden.
Hier, de cover.
Ik heb genoten van het boek. Deels als een tragikomisch werk; om de scherpe observaties van het superduifmeisje heb ik hard gelachen. Tegelijkertijd had ik grenzeloos veel medelijden met het arme begaafde superheldje dat zichzelf verschrikkelijke dingen aandoet. Daarom ga ik Esther Gerritsen op Lowlands niet alleen interviewen, maar ook bedanken. Het was een intrigerende reis in de gedachten van haar protagonist en ik geloof dat ik het boek nooit zal vergeten.