times nieuw zeeland

Stijlregel: een chique site lijkt al honderden jaren te bestaan

‘Het voordeel van bij Vrij Nederland werken, is dat collega’s antieke The New York Review of Books meenemen’, tumblerde Tim de Gier gisteren. Kijk eens hoe statig, hoe chique en urgent die bladen overkomen:

Foto gejat van Tim de Gier
Foto gejat van Tim de Gier

Ik ben heel jaloers op webdesigners die dat gewichtige gevoel naar het web weten te vertalen. Die overbrengen ‘dat je hier met een klassieker van doen hebt’. Let wel, zonder trucjes uit te halen. Sites die papier nabootsen – kreukels als achtergrond bijvoorbeeld – zijn kitsch. Ik heb het over sites die als digitaal medium de urgentie lijken te hebben van een papieren tijdschrift. Die het ‘lekker elke week met mijn blad bij de open haard’-gevoel naar het web hebben vertaald. Dat is moeilijk. Het is The New York Review of Books bijvoorbeeld zelf niet gelukt:

Screenshot van The New York Review of Books
Screenshot van The New York Review of Books

De site ziet er goedkoop uit, met overal kleine aankondigingen die om je aandacht vragen. De rust die je met het papieren blad associeert, is digitaal ver weg.

Liever kijk ik naar A Piece of Monologue en Arts & Letters Daily.

Screenshot Arts & Letters Daily
Screenshot Arts & Letters Daily
Screenshot A Piece of Monologue
Screenshot A Piece of Monologue

A Piece of Monologue selecteert op onregelmatige basis interessant foto- en videomateriaal van kunstenaars en houdt obsessief lezingen over Samuel Beckett bij. Op de Arts & Letters Daily vind je sinds het begin van het internet links naar belangrijke essays en boeken.

Achter beide sites zit geen topontwerper. Sterker nog, Arts & Letters toont hier en daar gedateerd. Maar allebei hebben ze een design gevonden dat het gevoel van een klassieker overbrengt. Op Arts & Letters geen opsmuk, geen thumbnails, geen visuele verrassingen, maar gewoon drie kolommen met korte teksten en een link. Ik kom er elke dag even kijken en dan vind ik een stuk of drie nieuwe verwijzingen. Lekker ritme, niet meer dan ik aankan. Op Wikipedia lees ik welke designopdracht wijlen oprichter Denis Dutton zichzelf had meegegeven:

“[it] mimics the 18th century English broadsheets and a 19th century copy of a colonial New Zealand periodical, the Lyttelton Times.”

Lyttelton Times, gevonden in een Nieuw-Zeelandse bilbiotheek
Lyttelton Times, gevonden in een Nieuw-Zeelandse bilbiotheek

De man achter A Piece of Monologue experimenteert continue met zijn design (ik vermoed dat we dezelfde hobby hebben) en zet vooral in op een rustige opmaak waar groot beeld heel belangrijk is. Hij toont slim onderkoppen (ongewoon, op een blog) en gebruikt geen woord te veel om zijn online vondsten aan te kondigen. En die naam, die naam! Alsof de publicatie al eeuwen bestaat.

Kent u voorbeelden van zulke klassieke websites?

2 thoughts on “Stijlregel: een chique site lijkt al honderden jaren te bestaan”

  1. Bedankt voor het delen van deze websites! Ik kende ze nog niet. Zelf merk ik dat het steeds moeilijker wordt om de echte pareltjes van het web te vinden. Ze worden ondergesneeuwd door schreeuwerige websites vol advertenties en nietszeggende afbeeldingen.

    Laatst kregen we bij mijn opleiding Communicatie de opdracht om vijf (van tevoren door de docent geselecteerde) websites te bezoeken. Ze hadden allemaal iets te maken met communicatie en trendwatching. Vervolgens moesten we na vijf minuten een website kiezen die we absoluut zouden aanbevelen aan vrienden of medestudenten. Mijn antwoord was simpel: ‘Geen.’ De websites waren mijn aandacht meteen kwijt door het drukke/ongeschikte design. En dat voor marketing en communicatie websites. Dat vond ik best vreemd!

    1. Heel herkenbaar Linda! Het lijkt alsof webdesigners niet de keuze durven te maken om de belangrijkste items te tonen, en de rest op een andere manier toegankelijk te maken. De gemiddelde krantensite komt ook om in de thumbnails en banners. Terwijl nu.nl al jaren laat zien dat mensen een simpel overzicht wilen.

What are your thoughts on this?