Category Archives: Muziek

De eerste paar jaar dat ik Amsterdam woonde, had ik het gevoel dat ik net zo goed in een dorp had kunnen blijven. Ik bezocht namelijk nooit een concert. Ik kwam er gewoon niet aan toe. Tot ik een truc verzon. Tegenwoordig open ik elk half jaar alle sites van de muziekpodia. Van Bitterzoet tot het Concertgebouw: ik scan de progamma’s en koop kaartjes voor de concerten die me aanspreken. Daardoor bezoek ik nu wekelijks een optreden. De verslagen, plus aankondigingen, vindt u in dit katern.

PS. Dit is een fijne playlist voor als u naar New York reist.

Thomas Heerma van Voss over Stromae

Pas drie weken geleden (her)ontdekte ik de Belgisch-Rwandese zanger Stromae door lyrische facebookberichten van facebookvrienden die ik intellectueler dan mijzelf acht. Na het veelvuldig beluisteren van zijn album Racine Carée kocht ik kaartjes voor zijn optreden in de HMH (niet voor de Melkweg, ik was immers laat). Maar pas na het lezen van een profiel in Vrij Nederland begreep ik waarom zijn af en toe ranzig feestelijke nummers (Humain L’Eau!) de (aanstekelijke, vooruit) hosmuziek van Guetta en Co ontstijgen. Het komt door de de intrigerende somberte van zijn teksten:
Thomas Heerma van Voss – Formidable: het verhaal van Stromae

Steek je geld in discopunk

Zelden hoorde ik zo’n aanstekelijk bandje als in november 2011:

‘Sommige bandjes hebben de gave nummers te maken die zo aanstekelijk zijn dat je ze broodnuchter op een zondagmiddag meteen weer herkend van twee avonden eerder, minder nuchter, in een zweterig zaaltje. In dit specifieke geval was het zaaltje de foyer van Kriterion en heet het bandje Fata ‘el Moustache’ Morgana.’

Ik noemde ze een soort duistere versie van Franz Ferdinand, downloadde later nog eens een mixtape van ze en vandaag heb ik in ze geïnvesteerd. Want de heren willen voor de mixing en mastering van hun tweede album 2.500 euro ophalen op het crowdfundingplatform Voordekunst en uit liefde voor de ‘discopunk’ die ze laten horen, maak ik graag wat geld over.

U ook? Ter inspiratie en aanmoediging hier een demo van hun nieuwe nummer ‘Magazine’ die de heren EXCLUSIEF aan Radio Pfauth.com beschikbaar stelden:

De albumopnames vinden 12 oktober in een verlaten klooster in Normandië plaats samen met producer Chris Hamilton. Investeren in dit avontuur kan hierrrr.

Drie weken op repeat en ik ben Love Illumination nog steeds niet zat

Fijn dat de heren van Franz Ferdinand weer terug zijn. Nog fijner dat ze dat op Lowlands komen bewijzen.

Twee Franz Ferdinand-gerelateerde fun facts:

- Laatst bezocht ik het Oorlogsmuseum te Parijs. Een grote Amerikaan liep langs de vitrine waar het begin van de WOI werd uitgelegd en schreeuwde: ‘Bla bla, some Serbian guy got shot’. Arme Franz.

- Alex Kapranos, de leadzanger van Franz Ferdinand, schreef ooit een restaurantcolumn voor The Guardian. Hij deed tijdens zijn tour bijzondere eetgelegendheden aan – zoals het pannenkoekenrestaurant aan de gracht in Utrecht – en schreef daar heerlijk bevreemdende en bedachtzame stukjes over. Nog steeds te koop bij Bol.com.

david bowie leest een krant

Nieuw medicijn tegen Spotify-verlamming: Perfects.nl

U kent het vast wel, dat verlammende gevoel als u Spotify openklikt: ‘wat dien ik in deze rijkdom te beluisteren’? Vroeger greep u een plaatje uit de kast, nu gaat de virtuele kast qua lengte drie keer de wereld om. Muziekbloggers Niels Aalberts, Luuk Kloosterboer, Wilbert Leering en Norbert Pek gidsen wanhopige muziekliefhebbers al vier jaar door de 13 miljoen nummers die alleen op Spotify staan. Continue reading

jacco gardner komt naar paradiso

Wonderkind Jacco Gardner in Paradiso zien?

Terugzweven naar een tijd die je waarschijnlijk nooit hebt meegemaakt? Je laten betoveren door de galmstem van een 24-jarige? Geproduceerd door een zeventiger die in de jaren zestig met The Golden Earring en meer van zulke acts samenwerkte? Begrijpen waarom The Guardian en Pitchfork zo enthousiast zijn? Er achter komen hoe zijn Amerikaanse tour is gegaan? Dat kan dus allemaal op 22 mei in Paradiso voor maar 12 euro 50. Ik zit op het balkon.

chet baker

Altijd een heerlijke jazzselectie binnen handbereik

Ik ben geen jazzkenner, ik ben een jazzromanticus. Als ik een concert bezoek, of in een jazzclub aan de bar hang, zie ik dit ideaalbeeld voor me: opgaan in de muziek als Dickie Greenleaf in The Talented Mr. Ripley, die op een terras naar een drumsolo luistert, opstaat, en ter plekke besluit ook te gaan drummen.

Als ik in een vreemde stad ben, hoort een bezoek aan een vuige jazzclub tot het standaardrepetoire. Laatst was ik met Tim de Gier, Arnout Arens en Olaf Koens in New York. Gingen we naar de Smalls, op 10th street. Trappetje naar beneden, de metro laat het gebouw schudden, geen daglicht in de club. Stoere barvrouw die Whiskey Sours met te veel goedkope whiskey maakt. Vier puisterige muziekstudenten die doodzenuwachtig de sterren van de hemel spelen. Ik herken misschien nog net Miles of Chet, kom tot de kwartfinale van een jazzquiz, maar verzuip als eerste in de romantiek. Gelukkig bestaat er zoiets als Spotify, waar échte kenners heerlijke lijsten maken. Mijn favoriet is samengesteld door Loeki Westerveld. Vergeef me de lyriek, ik heb me net weer een avond aan haar selectie gelaafd:

offspring

Een complete muziekcollectie interesseert me niet meer

Duitser Phillip Lüpke kocht deze week het nummer Monkey Drums van Chase Buch. Dat bleek download nummer 25.000.000.000 te zijn voor iTunes. Reden voor een feestje en dus kreeg Lüpke een iTunes Card van 10.000 euro cadeau. Als tiener was ik buiten zinnen van vreugde geraakt van dat presentje, maar nu zou ik me geen raad weten met die kaart. Ik hoef muziek niet meer te bezitten*.

Misschien staat ie nog in m’n ouderlijk huis: een flinke CD-toren van metaal en beton. Honderden guldens stak in dit verlengstuk van mijn imago. De cd-collectie moest precies laten zien wie ik was. Zelfgebrande kopietjes mochten niet in de toren. Die lagen in een doos. Kopietjes zorgden er alleen maar voor dat ik alvast naar het nieuwe album van The Offspring kon luisteren, als ik nog niet genoeg guldens voor de echte cd had.

Dat bleek een voorteken te zijn, want het gaat me nu alleen nog maar om de beschikbaarheid van muziek. De cd-fetisj verdween toen ik mijn geld aan bier begon uit te geven en m’n versterker op de computer had aangesloten. Nu stonden alle mp3tjes in talloze mapjes op mijn harde schijf. In het begin ordende ze ik mooi, maar op den duur ging me het er alleen om of ik het juiste nummer kon vinden. Het idee van een complete collectie interesseerde me steeds minder. Muziek was overal, hing door torrentsites als een wolk boven ons, waarom zou je daar een fragment van willen bezitten?

Spotify bracht deze opvatting naar de legaliteit. Nu kan ik voor een tientje muziek beluisteren wanneer ik wil. Het idee dat een album van ‘mij’ is, zegt me definitief niets meer. Dus als Apple een nieuwe muziekmijlpaal naar buiten brengt, verbaast het me dat nog zoveel mensen muziek willen bezitten.

Bij Apple lijken ze dit overigens ook te denken, want 9to5mac.com vond deze week sterke aanwijzingen voor een door Apple gebouwde Spotify-kloon. In het besturingssysteem iOS 6 ontdekte de site radio-antenne-icoontjes met ‘buy’ in de bestandsnaam. En in 2012 berichtte The New York Times dat Apple gesprekken voerde met de muziekindustrie over een streamingservice. Dat zou betekenen dat Apple ook meegaat in het idee dat consumenten muziek niet meer willen bezitten. En het blijft vast niet bij dit medium. Waarom zou ik nog boeken op de plank willen hebben, als ik via een moderne bieb elk moment een meesterwerk kan raadplegen? Een rijtje dvd’s? Hou toch op man, zonde van de ruimte. De hele media-industrie als één grote streamingdienst? Dat lijkt me heerlijk.

* Oké, oké, met die iTunes Card kan je ook films huren en we hebben hier nog geen Netflix, dus natuurlijk gris ik die kaart nog uit Apple’s handen.

Screen Shot 2013-02-08 at 12.21.46 AM

Beloofd: Kendrick Lamar blijft altijd naar Amsterdam terugkeren

Kendrick Lamar uit Compton is nogal meta ingesteld tijdens zijn concert. Misschien doen wel meer hiphopartiesten dat, daar ben ik helaas niet van op de hoogte, maar het valt me als relatieve leek gewoon op. Hij betreedt het podium van De Melkweg, en vraagt wie hem al sinds dag één volgt – best een groot aantal mensen, zo blijkt, want zelfs bij een nummer waar Lamar van tevoren waarschuwt dat niemand ‘m kent, schreeuwen een paar honderd fans de lyrics mee. Even later vraagt Lamar wie hem sinds dag twee volgt; sinds zijn eerste album bij een groot label, Good Kid, M.A.A.D City. Ik hoor daar dankzij aanbevelingen van Saul van Stapele en Henk van Straten ook bij. Opeens kan ik ook hier en daar meeschreeuwen en realiseer ik me hoe leuk de mensen van dag 1 het al een kwartier hebben. Lamar speelt met je, fokt je verder op, zet de stem van het publiek bij elk nummer in. Tussen de muziek door bekritiseert hij als running gag een jongen die vooraan staat maar niet meespringt – ‘iemand heeft zijn enkel door je gebroken, ga naar achter’ – en behandelt hij de voordelen van word of mouth marketing. Een stuk of tien keer roept Lamar dat vanavond de meest levendigde show ooit moet worden. Aan het einde blijkt dat gelukt: ,,Because of this, now matter how big this shit gets, I will always came back to you.”

Hier een impressie die iemand gisteravond schoot (het betrof een dubbelconcert) en daar weer onder het album van dag 2.