Dat hele internet mag wel wat langzamer

Vannacht zag ik Bill Clinton speechen op de Democratic Convention. Hij gaf zijn beste toespraak ooit, maar dat had ik niet door. Gelukkig had ik Twitter openstaan en zag ik lyrische commentaren van verslaggevers bij The New York Times en televisiestations, loftuitingen van Amerikaanse vrienden en pure extase bij één van de Twitteroprichters, die alleen ‘America’ twitterde.

De meeste commentaren waren beter onderbouwd dan laatstgenoemde en hielpen me de speech van Clinton op waarde te schatten. Dat is de kracht van Twitter, dat heerlijk opgefokte medium. Waar elke seconde iemand heel erg z’n best doet om zijn mening zo goed mogelijk te verwoorden. Waar discussies tussen de Groten der Aarde hoog oplaaien, en waar je beste vriend dan commentaar op kan leveren. Ik zou het niet willen missen.

Maar het kan wel verdomd vermoeiend zijn. En verslavend. Uren van mijn leven heb ik verspild aan het nodeloos refreshen van Twitter, aan hengelen naar reacties, naar erkenning van volgers. Uren die ik had kunnen besteden aan het schrijven van columns of het lezen van mooie boeken die me wijzer hadden gemaakt, in plaats van bozer, of onzekerder – zoals Twitter soms doet.

Dat is het probleem van Twitter. Het stopt nooit. Het ratelt maar door. Het heeft, schrijft de Amerikaanse blogger Jack Cheng, geen ritme. En dat laatste is belangrijk.

Een krant heeft ritme. Je favoriete talkshow heeft ritme. Je weet precies wanneer je het kunt verwachten en je hoeft je alleen maar te richten op de inhoud.

Twitter en andere sociale netwerksites hebben dat ritme niet. Ze zijn altijd beschikbaar en spelen in op onze kortetermijnbehoeftebevrediging. Daarom doet de inhoud er minder toe, en het checken des te meer. Het is het ‘snelle web’. Het web dat altijd maar roept: ‘klik op mij’, ‘tweet mij’. Dat kan heerlijk zijn, maar matiging is lastig.

Daarom roept Cheng op tot het bouwen van het ‘langzame web’. Internet met ritme. Online plekken waar het op een vast tijdstip alleen maar om de inhoud draait. Waar er tijd is voor nadenken. En reflectie. Een plek waar je bijvoorbeeld nog eens goed kunt nadenken over die speech van Clinton.

Als voorbeeld noemt Cheng Timehop.com, een service die je elke dag een mailtje stuurt met de tweets, Instagramfoto’s en Foursquare-checkins die je een jaar geleden plaatste. Ik gebruik het nu een paar dagen en denk elke morgen iets in de trant van ‘verdomd ja, daar werkte ik toen aan’ of ‘die jongen moet ik echt weer eens bellen’. Zo gebruikt Timehop oude informatie van het snelle web voor dagelijkse reflectie. Met een vast ritme. Kom maar op, met dat langzame web. Ik hoor over een jaar graag hoe ik over Clinton dacht.