absinthe

Laat je niet afleiden door directe erkenning

Soms word ik overvallen door de angst dat ik bij een verloren generatie hoor. Een club die nooit tot grootse daden in staat zal zijn, omdat we ons alleen maar laten leiden door directe erkenning.

Wij mensen hebben succes altijd al gemeten aan de hand van andermans waardering, dat is niet veranderd. Het grote verschil is dat we onszelf dwingen continue te publiceren over ons leven. Dat elke stap die we zetten, eigenlijk op onze Wall of Timeline thuishoort. Je ziet de successen dagelijks voorbijvliegen. De wereldreizen, de promoties, de vernissages. Daar hoor je dan iets tegenover zetten. Hoeveel likes leveren jouw acties op?

Denk niet dat alleen extreem onzekere types angstvallig de online reacties op hun leven in de gaten houden, ook ‘s lands denkers laten zich daardoor beïnvloeden. Ik ken geen enkele columnist die niet precies weet hoe vaak zijn column geretweet is. Ik hoor ze weleens zeggen dat het ene stukje wat ze zelf een beetje makkelijk vonden, ongelooflijk goed scoort op Twitter. Maar die column waar uren denkwerk in zat, deed helemaal niks. Zou het dan niet, heel misschien, dat ze steeds vaker zo’n makkelijk stukje tikken? Dat is immers wat de lezers willen. Dat is wat verkoopt. Dat is wat ze direct terugzien op hun bankrekening, en aan de goedkeurende blikken op straat.

Meesterwerken leveren vaak eerst weerstand op, voordat ze jaren later de hemel in worden geprezen. In een tijd waar likes en retweets de norm zijn, is het lastiger om zonder erkenning aan een groot project te zwoegen.

Als we überhaupt aan een avontuur durven te beginnen. Want we weten: als we falen, kan iedereen daarvan meegenieten. Stel dat je een eigen bedrijf begint. Vroeger hadden kennissen daar pas van gehoord als het daadwerkelijk van de grond was gekomen, maar omdat je volgens de mores van sociale marketing vanaf dag één over het idee facebookt, weet iedereen wanneer het mislukt. Sta je voor lul. Niet zo handig, voor de van nature risicomijdende mens. Je past wel op, met het opzeggen van die saaie baan. Iedereen kan elk moment het gat op je LinkedIn-cv zien.

Misschien is mijn angst irrationeel. Misschien moeten we gewoon even wennen aan de continue feedback op ons leven. Als het voor mijn generatie maar niet te laat is.

9 thoughts on “Laat je niet afleiden door directe erkenning”

  1. Naar mijn idee kun je je geluk maar het beste van een gevoel laten afhangen diep van binnen, dan de mening van anderen. Fouten maken, daar leer je van en succes komt nooit snel. Da’s allemaal prima naar mijn idee.

    Er is een generatie van huilebalkies aan het ontstaan. Die willen na 3 weken zangles de X Factor kunnen winnen.

  2. Dat is leuk en aardig Ernst, maar nooit had deze generatie het besef en de mogelijkheid om veel kennis te verwerken, op te zoeken en te beantwoorden. Het resultaat: heel veel kleine ondernemingen die hun idealen omzetten in daden: Gidsy, Brandt en Levie, AirBnB, jij met je Brainsley, Alexander met de Universiteit, Wikileaks. Ga maar door.

    Dit is een generatie die juist aan de slag is gegaan met zijn of haar idealen, omdat het zo treurig is als je niets doet. Want dat kan iedereen op facebook en op twitter dan ook zien

    1. Dat is de positieve keerzijde, en precies dat schrijf ik morgen in nrc.next. Ik merk alleen dat binnen die projecten je ook afgeleid kan worden door de dingen die makkelijk scoren. Dus ja, je schrijft een column, maar alleen de makkelijke stukjes scoren als een malle, dan moet je sterk in je schoenen staan om je niet te laten sturen door het publiek. Dat kan je ook op Brainsley projecteren, of Brandt en Levie, of jouw TS2AS; het wordt steeds lastiger om zelfstandig te denken en je niet te laten beïnvloeden door de likes en retweets.

          1. We blijven door jakkeren zo. Ja de afleiding is aanwezig, die is er altijd, die zal nooit weggaan. Een kwade lezersbrief is nu een nare comment. Het gaat sneller, en het is makkelijker. Dat zeker.

            Maar dat neemt niet weg dat je juist door de aanwezigheid van de nieuwe media, veel sneller geaccepteerd bent. Kijk hoe Klopstra de telefoongids op de hak kan nemen. Legers aan RT’ers, likers en volgers kunnen onmiddellijk een stem laten horen. Je kan makkelijker lullen maar ook makkelijker poetsen en dat laatste is de vooruitgang.

  3. Ik ben het eens met Marco, maar daarbij: het is een Nederlandse aangelegenheid. In interviews met Amerikanen prijzen ze juist mensen die een startup zijn begonnen, ookal is het totaal niet van de grond gekomen. Ze worden zelfs eerder aangenomen dan mensen die geen startup hebben gehad. De reden? Deze mensen hebben lef getoond, weten wat hard werken is en zijn niet bang om voor hun passie/identiteit/of hoe je het maar wilt noemen uit te komen en te delen. Daar probeer ik maar hard aan te denken op het moment dat ik weer een blog begin (oh, ja, dat is al vaak voorgekomen, gelukkig werk ik nu voor een platform, dus word ik er inmiddels voor betaald). En ik zou die angst maar uit je hoofd zetten, als jij je er goed bij voelt, dan klopt het.

What are your thoughts on this?