1. door Ernst-Jan Pfauth
  2. 19 februari 2013

Laat je niet afleiden door directe erkenning

Soms word ik overvallen door de angst dat ik bij een verloren generatie hoor. Een club die nooit tot grootse daden in staat zal zijn, omdat we ons alleen maar laten leiden door directe erkenning.

Wij mensen hebben succes altijd al gemeten aan de hand van andermans waardering, dat is niet veranderd. Het grote verschil is dat we onszelf dwingen continue te publiceren over ons leven. Dat elke stap die we zetten, eigenlijk op onze Wall of Timeline thuishoort. Je ziet de successen dagelijks voorbijvliegen. De wereldreizen, de promoties, de vernissages. Daar hoor je dan iets tegenover zetten. Hoeveel likes leveren jouw acties op?

Denk niet dat alleen extreem onzekere types angstvallig de online reacties op hun leven in de gaten houden, ook ‘s lands denkers laten zich daardoor beïnvloeden. Ik ken geen enkele columnist die niet precies weet hoe vaak zijn column geretweet is. Ik hoor ze weleens zeggen dat het ene stukje wat ze zelf een beetje makkelijk vonden, ongelooflijk goed scoort op Twitter. Maar die column waar uren denkwerk in zat, deed helemaal niks. Zou het dan niet, heel misschien, dat ze steeds vaker zo’n makkelijk stukje tikken? Dat is immers wat de lezers willen. Dat is wat verkoopt. Dat is wat ze direct terugzien op hun bankrekening, en aan de goedkeurende blikken op straat.

Meesterwerken leveren vaak eerst weerstand op, voordat ze jaren later de hemel in worden geprezen. In een tijd waar likes en retweets de norm zijn, is het lastiger om zonder erkenning aan een groot project te zwoegen.

Als we überhaupt aan een avontuur durven te beginnen. Want we weten: als we falen, kan iedereen daarvan meegenieten. Stel dat je een eigen bedrijf begint. Vroeger hadden kennissen daar pas van gehoord als het daadwerkelijk van de grond was gekomen, maar omdat je volgens de mores van sociale marketing vanaf dag één over het idee facebookt, weet iedereen wanneer het mislukt. Sta je voor lul. Niet zo handig, voor de van nature risicomijdende mens. Je past wel op, met het opzeggen van die saaie baan. Iedereen kan elk moment het gat op je LinkedIn-cv zien.

Misschien is mijn angst irrationeel. Misschien moeten we gewoon even wennen aan de continue feedback op ons leven. Als het voor mijn generatie maar niet te laat is.