MSN (1999-2012)

Ze hebben MSN vermoord. Als een vod ingeruild voor Skype, omdat dat overzichtelijker is voor moederbedrijf Microsoft. Hoewel ik al jaren niet meer chat, doet het nieuws toch pijn. Het was dé service die samenviel met de opkomst van ADSL. Zat je daar als puber: eerst nog met een trauma door al die ruzies met ouders over te hoge telefoonrekeningen, gekloot met lange telefoonkabels en telefonische onbereikbaarheid, omdat je online was. En opeens was daar ADSL. Supersnel, en ALTIJD online. Je hoefde ook geen nare chatrooms meer op te zoeken, want al je vrienden stonden overzichtelijk in een lijstje op MSN Messenger. Als ik nu die oude MSN-geluidjes hoor, word ik overspoeld door nostalgiegevoelens – ‘pa-de-pom’.

Maar het belang van Messenger gaat verder dan dit kleffe geneuzel. Eigenlijk leerden we op MSN hoe we ons sociale leven naar internet moesten vertalen. Hulpmiddel één: gekke statusupdates die iedereen achter zijn naam had staan. Stoere citaten uit gangsterrap deden het goed in mijn witte omgeving. Meisjes hadden van die zinnetjes die alle mannelijke ‘buddies’ het gevoel gaven dat er misschien wel meer in zat dan alleen een chatgesprek – ‘sOoooo0 l0NelY 2nIgHt’. Zo leerden we dat we ook online een beetje tof over konden komen. Om je kapot te schamen, als je erop terugkijkt, maar eigenlijk doen we nog precies hetzelfde in etalageruimte Facebook, waar we gelukkig de beschikking hebben over subtielere vormen van zelfpromotie – zoals vakantiefoto’s. En die statusupdates bleken achteraf de blauwdruk voor Twitter te vormen.

We zagen op MSN ook dat offline gedrag bijna perfect naar online wordt gekopieerd. Degenen die op school tijdens de pauzes het hoogste woord voerden, deden dat ’s middags op MSN ook. Zes gesprekken tegelijk open – ‘yooo chica’.

Daarnaast zag je op MSN de eerste tekenen van de brekende-nieuws-cultuur waar we nu zo aan verslaafd zijn. Ik weet nog dat ik op een dinsdagmiddag in iemands statusupdate las dat het Pentagon ‘gebombardeerd’ was. Toen ik de televisie aanzette – dat dan nog wel –, bleek dat er ook iets met twee torens aan de hand was. Maar het ging op MSN natuurlijk vooral om het lokale nieuws. Als een gefrustreerde ex weer eens naaktfoto’s van dat ene meisje uit havo 3 had laten uitlekken, wist iedereen dat binnen een uur. Daar, op dat meedogenloze Messenger leerden we dat onze fouten voortaan online werden vastgelegd.

En nu is Messenger voor altijd weg. Alsof het gebouw van je oude basisschool gesloopt wordt. Verdrietig sjokken we door, terwijl de sloopbal de gymzaal naar beneden haalt. We moeten ons nu in de grotemensenwereld redden, en weten precies hoe. Dankzij dat heerlijke, genadeloze, opgefokte MSN Messenger – ‘pa-de-pom’.

2 thoughts on “MSN (1999-2012)”

What are your thoughts on this?