43 bloggers haalden tot nu toe de bloguitdaging, ik recenseer me suf

Lieve lezer, ik heb me suf gerecenseerd. Elk avonduur besteedde ik in mijn Gmail, onder het label ‘blogworkshop’. Daar kwamen de meldingen binnen van de Bloguitdaging-app dat het een blogheld was gelukt vijftien keer in een maand te bloggen. Tot nu toe waren dat er 43 en dat betekende dus 43 blogs doorlezen en recenseren. Ik heb het met veel plezier gedaan. Ik kwam handleidingen voor homo-zijn tegen, volgde een dominee op zendingswerk in Egypte, leerde het ‘nieuwe tuinieren‘, leefde mee met de versierpogingen van een dertigjarige single op Koninginnedag en las daarna hoe een cameraman diezelfde dag tegen prinses Anita aanbotste. Continue reading 43 bloggers haalden tot nu toe de bloguitdaging, ik recenseer me suf

Snapchat: pseudo-belofte voor het amateurblootmodel

Je zou alleen een naaktfoto van jezelf moeten rondsturen als je graag chantabel wil zijn. Toch heeft zo’n 6 procent van de Amerikanen wel eens een weinig verhullend plaatje van zichzelf verstuurd, aldus onderzoeksbureau Pew Research Center in The New York Times. 15 procent heeft wel eens zo’n foto ontvangen.

Je kan mij niet wijsmaken dat dit blote leger niet weet hoe tricky het is om zo’n sensuele foto rond te sturen. Blijkbaar is de mogelijke beloning voor het verzenden zo groot dat ze het risico voor lief nemen.

Gelukkig claimt Stanford-student Evan Spiegel een oplossing te hebben bedacht: de app Snapchat. Die werkt als volgt: je trekt je shirt uit, drukt af, stelt het aantal seconden in dat de ontvanger van je ontblote bovenlijf mag genieten en klikt op ‘verzenden’. De gelukkige geadresseerde moet het berichtje ingedrukt houden om jouw naakte lijf te bekijken. Als de tijd om is, verdwijnt de foto voorgoed. Volgens Spiegel zelfs van zijn servers.

Snapchat roept gebruikers niet expliciet op om de app voor naaktfoto’s te gebruiken. Het icoontje van Snapchat is een liefogend spookje en het hele design straalt een kinderlijk enthousiasme uit. Maar een promotiefoto van twee meisjes met hele grote borsten in badkleding (eentje zonder topje) lijkt gebruikers toch een bepaalde richting op te sturen. Bovendien vertelde Spiegel aan The New Yorker dat hij op het idee van Snapchat kwam toen een dispuutsgenoot vertelde dat hij veilig compromitterende foto’s naar zijn vriendin wilde sturen.

06bits-disruptions-tmagArticle

Jammer alleen dat Snapchat niet veilig is. Door de home en sleepbutton van je iPhone tegelijkertijd in te drukken, maak je een screenshot van je telefoon. Snapchat weet dat en de foto flitst dan ook snel weg (maar soms niet snel genoeg, blijkt uit mijn zuiver journalistiek gedreven tests). Ook stuurt Snapchat een waarschuwing naar het amateurblootmodel dat de ontvanger zojuist een screenshot heeft gemaakt. Die melding verandert echter niets aan het feit dat de ontvanger nu tóch jouw naaktheid heeft gearchiveerd. Bovendien kan de slimme gluurder ook gewoon met een tweede camera het telefoonbeeldscherm fotograferen.

Dat maakt Spiegel tot de meest hypocriete app-ontwikkelaar ooit. Zolang hitsige mensen met een camera binnen handbereik weten dat het onverstandig is om erotische zelfportretten rond te sturen, verrast het ze niet als hun foto’s publiek domein worden. Maar de maker van Snapchat creëert met een pseudo-oplossing een valse belofte – ‘toe maar, met deze app kan het wél’. Je zou Spiegel bijna dwingen de app offline te halen. Desnoods met chantage. Heeft iemand nog een naaktfoto van hem?

De boekhandelaar van de toekomst is een curator

Het is maar goed dat het internet geen geweten heeft, anders zou het zich verdomd schuldig voelen over al die mensen die erdoor in paniek raken. Vrijwel elk vakgebied kent een conferentie die als slogan voert: ‘Internet, verarming of verrijking?’ Vorige week was ik bij de editie ‘Boeken’. In de Beurs van Berlage discussieerden uitgevers, boekhandelaren en een handjevol auteurs over de toekomst van hun vak: „Wie is het met Kluun eens dat over tien jaar 80 procent van de boekhandels niet meer bestaat?”

Omdat ik jong ben en veel op internet zit, moest ik discussiëren met een boekhandelaar over de toekomst van zijn vak. Continue reading De boekhandelaar van de toekomst is een curator

Op The Next Web schrijf ik in mijn openbare notitieboekje

Toen ik in 2007 als beginnend blogger ternauwernood probeerde te overleven – oud brood in de broodrooster, dat verhaal – namen de heren van The Next Web mij aan als hoofdredacteur van hun kersverse techblog The Next Web. Een jaar vol reizen, avontuur en talloze gesprekken met internetondernemers die op het punt stonden de wereld te veranderen, volgde. In 2009 verwisselde ik de KLM voor de NS en ging ik aan de slag voor NRC, maar elk jaar kom ik tijdens The Next Web-conferentie kijken wat ze nu weer geflikt hebben.

Vandaag is het meteen raak, de eerste twee sprekers zijn de founders van twee van m’n favoriete services: Continue reading Op The Next Web schrijf ik in mijn openbare notitieboekje

Oidipous in de huiskamer

Het klinkt als een behoorlijk ongemakkelijk gegeven om een toneelstuk over vadermoordernaar en moederbemminer Oidipous in huiselijke kring te bekijken, maar de drie heren van gezelschap Aluin spelen het zo sterk dat u dit binnen no-time vergeet. Ik zag ze gisteravond in een huiskamer in een Alphense woonwijk. Terwijl een van de acteurs schreeuwend door de tuin liep, vroeg ik me af of de buren de politie zouden bellen, maar de meeste spanning kwam voort uit hoe Oidipous gestaag zijn noodlot achterhaalt (de tagline verwoordt dat meesterlijk: ‘een spannende thriller waarin zelfkennis rampzalig blijkt’).

Haal ze vooral uw huis binnen en schrik niet: ze spelen een stuk intenser en humoristischer dan u op basis van de makke trailer zou vermoeden.

Jamie N Commons a capella in Bitterzoet

Over de moordende priester, of in ieder geval de jongeman die hem bedacht heeft, schreef ik al eerder lovend. Gisteren zag ik hem voor de tweede keer live – dat had ik wederom te danken aan een programmeur van Paradiso – en mocht u nog niet overtuigd zijn van de stem van vroege twintiger Jamie N Commons, dan hier een fragment dat een andere bezoeker gisteravond schoot. De toegift, a capella. En ja, dan mag het lijken op een kopie van een kopie van blues, maar man, ‘t is toch gewoon heel mooi?

Een antibacteriëel onkreukbaar maatpak met programmeerbare kleur

Zij die het nog handschoenenweer vinden, hebben afgelopen week vast een paar keer van hun fiets moeten afstappen omdat ze gebeld werden en hun telefoon zich niet met handschoenen aan laat bedienen. Honderden, zo niet duizenden mensen zijn dagelijks met dat probleem geconfronteerd, en één persoon dacht: daar kan ik wat aan doen. Het resultaat: iTap Gloves, gemaakt van materiaal dat je huid nabootst en je iPhone zo genadeloos in de maling neemt.

Elke keer als we op een praktisch probleem als dat van de handschoen stuiten, moeten we eigenlijk dertig seconden pauze nemen om een oplossing te bedenken. Dan waren we vast zélf op het idee van een iPhone-handschoen gekomen. Continue reading Een antibacteriëel onkreukbaar maatpak met programmeerbare kleur

Als stelletjes elkaars kleding aantrekken

Foto op pfauth.com
Via een tweet van documentairefotograaf Thijs groot Wassink stuitte ik op een heel bijzonder fotoproject van Hana Pesut. Zij legt stelletjes vast en laat ze vervolgens elkaars kleding aantrekken voor een tweede foto.

Opvallend: bij de hipsterpaartjes levert het idee van Pesut weinig vreemde beelden op. Hun mode is zo androgyn dat ze prima in elkaars outfits de wereld in kunnen. Maar bij de wat oudere echtparen (zoals het heerlijke stel hierboven) overheerst de absurditeit.

Op haar site kan je langs alle koppels scrollen.

Mijn eerste showcase, met de mannen van Keane

Af en toe hoor je er weleens over op de radio: een bandje geeft een ‘geheim’ optreden om te laten horen wat voor album ze op stapel hebben staan. Gisteren was ik voor het eerst bij zo’n showcase. Keane speelde in de Westerliefde, want op 7 mei komt hun nieuwe album Strangeland uit.

Het publiek dat bij zo’n gelegenheid aanwezig is, bestaat voornamelijk uit prijswinnaars. Via Radio 538, het Veronica Magazine en de fanclub hebben ze de mogelijkheid om heel dicht bij hun idool te staan gewonnen. Dat doen ze dan ook. Ze schermen het podium vakkundig af, iPhone in de lucht, bereid elk moment de band aan te moedigen met hartstochtelijk gejuich.

Daaromheen staat een ring van mensen uit ‘het wereldje’. Continue reading Mijn eerste showcase, met de mannen van Keane

Taking notes while exploring the future of publishing