Feel good-filmpje van de dag: speelhal van karton

Een negenjarig jochie uit Los Angeles bouwt in de garage van zijn vader een speelhal van karton. Voor twee dollar krijg je een fun pass en mag je 500 keer spelen op zijn voetbaltafel en grijpmachine. Hij heeft amper klanten, tot er een keer een hipsterfilmmaker met een camera langskomt. Feel good-filmpje van de dag.

(Mocht je zoiets hebben van: deze jongen komt er wel, dan kan je hem financieel bijstaan)

Als je duizenden snapshots samenvoegt

Als ik langs de Dam fiets, zie ik alle toeristen het monument vastleggen. Wat zou er met al die foto’s gebeuren? In hoeveel albums wereldwijd cross ik inmiddels voorbij? De Spaanse fotograaf Pep Ventosa speelt met deze gedachten en bouwt zijn werken met ‘dozens of snapshots’ een ‘abstraction of the places we’ve been and the things we’ve seen‘. Indrukwekkend. Hopelijk komt Ventosa snel in Amsterdam langs.
Foto op pfauth.com
(In NRC las ik over een slimme marketingstrategie van de Keukenhof. Het park heeft overal wifi-palen neergezet, zodat bezoekers de foto’s meteen op hun facebookprofiel kunnen zetten. Sluw.)

Gevonden op Kottke.

Zwart Licht heeft een heel imponerende clip

Hoewel dubstep gecombineerd met hiphop niet helemaal binnen mijn muzieksmaak valt, blijf ik voor eeuwig onder de indruk van de Smells Like Teen Spirit-interpretatie die de heren van Zwart Licht op Lowlands 2011 ten gehore brachten. Ik heb me flink in het zweet staan werken toen. Nu graag uw aandacht voor hun nieuwste clip, Galtar Riddim, want oh oh, wat is ie knap gemaakt. Nick Liefhebber en Hoax zijn er ‘na maanden van hard werken’ verantwoordelijk voor. Kijk hoe vogels sigarenrook wegwapperen en schrik niet van de zand, pardon, schedelloper.

Hier wat foto’s van de making of.

Gevonden via Stephane Kaas

De maatschappij gaat niet kapot, dat lijkt maar zo door het internet

Sociale media vormen een waarheidsserum. Of een spiegel, zo je wilt. Vroeger kwam je het gedreig, gekanker en geslet niet tegen in de media. Nu zijn we de media.

Afgelopen vrijdag zat ik bij Clairy Polak aan tafel om te proberen te praten over de Waan van de Dag. In de week die daaraan vooraf ging, werd ik enkele keren door een bijzonder aardige redacteur gebeld om te praten over mogelijke onderwerpen. De Banga-lijstjes kwamen ook voorbij. Meisje pleegt zelfmoord, zogenaamd omdat ze op een lijstje van makkelijk te verleiden dames stond. Onzin, kwam De Telegraaf later achter, ze doodde zichzelf om andere redenen. Continue reading

Leeswijzer voor The Awl, ‘een blog die je MOET volgen’

Aardige jongen hoor, die Tim de Gier, maar hij blijft maar aan m’n kop zeuren over de New Yorkse blog The Awl. Talloze keren gaf ik gehoor aan zijn oproep om deze licht eclectische site te volgen, maar elke keer strandde zo’n poging met de constatering dat de site een gigantisch gebrek aan urgentie lijkt te hebben. Om verdere escalatie van dit meningsverschil te voorkomen, legt Tim op zijn blog uit waarom The Awl zo goed is en waarom ik tegelijkertijd gelijk heb. Met een leeswijzer als uitgangspunt. En zo ontdekte ik hoe ik een Great American Novel moet schrijven en waarom Pinterest een beetje eng is. Dank Tim, kan je nu elke week zo’n overzicht maken?

Die Augmented Reality-bril van Google wordt het ultieme statussymbool

,,Zodra kleine computers snel genoeg zijn voor de zware berekeningen en grafische weergave, kan de echte Augmented Reality-revolutie beginnen.” Dat vertelde een onderzoeker aan me toen ik in maart 2010 een coververhaal voor nrc.next schreef over Augmented Reality. Ze doelde op een bril met AR-integratie. Goed nieuws: Google toonde deze week een prototype. Continue reading

De slaapkamers van grote schrijvers

Foto op pfauth.com
Trouwe lezers weten dat ik een obsessie heb voor hoe literaire meestwerken ooit tot stand zijn gekomen. Vandaar mijn Tumblr Writers at Work, waar ik foto’s verzamel van grote schrijvers in hun werkkamer, en vandaar deze post, waarin ik link naar de slaapkamers van onder andere Truman Capote, Ernest Hemingway en Marcel Proust. Immers: hoe meer rust, hoe beter die hersenen van hen werkten. Bovendien gebruikte sommige van hen, zoals William Faulkner (hierboven), de slaapkamer ook voor notities. Gevonden via het evenwichtige en zeer stijvolle blog A Piece of Monologue.

Kranten maken papier steeds minder belangrijk. Goed zo

Veel rumoer in krantenland deze morgen. De Persgroep, NRC Media en het FD bouwen aan een Spotify-achtige dienst voor nieuws: een gezamenlijk online platform voor de verkoop van losse krantenartikelen. Dat is goed nieuws voor de lezer. Ik wil graag de interviews uit de mediabijlage van het Parool (op zaterdag) lezen en elke dag in ieder geval de voetnoot van Grunberg in de Volkskrant. Als ik die stukken dit jaar nog los kan aanschaffen, in een mooie interface en voor een schappelijke prijs, ben ik een gelukkige lezer. Continue reading

Al Jazeera maakt met iPhone documentaire van Syrische revolutie

Je zou er bijna aan wennen, die revolutie in Syrië, als er geen journalisten als Harald Doornbos waren. Hij twittert dagelijks het dodental van die dag door:

Vandaag ontdekte ik via een tweet van Alexander Pleijter dat een undercover journalist van Al Jazeera met zijn iPhone een documentaire over het gewapend verzet in Syrië heeft gemaakt. Continue reading

Achter de schermen bij Mad Men

Vanmorgen stuitte ik via een tweet van Ward Wijndelts op een prachtige fotoserie over de opnames van Mad Men. Geschoten door James Minchin III, maar, helaas al in 2010. Oud nieuws dus, dat ik toch meld. Ter ere van seizoen vijf, dat afgelopen week begonnen is en waardoor ik geen enkele Amerikaanse blog meer kan lezen zonder spoilers tegen te komen.
Foto op pfauth.com
Op sommige foto’s lijken de acteurs het erom te doen. Zoals deze van Cooper – de old dog die altijd op zijn sokken loopt – met sneakers aan. Of bovenstaande van Draper, waar alleen de telefoon verraadt dat het om een reportage achter de schermen gaat. Meer bij The Rolling Stone.

Future Islands, bandje met filmisch geluid, speelt 14 augustus in de Melkweg

Concertalert: 14 augustus speelt synthpopbandje Future Islands in de Melkweg. Ze bestaan al sinds 2006, maar mijn beslissing om een kaartje voor hun show te kopen is alleen gebaseerd op hun sfeervolle, duistere album met groots geluid: On The Water (2011). Volgens Spotify zou ik Future Islands moeten associëren met Real Estate, Girls en Kurt Vile, maar ik hoor er vooral invloeden van filmcomponist Thomas Newman in terug. De drie heren uit Baltimore laten trouwens ook schitterende covers voor hun albums schilderen, zoals deze van Elena Johnston. Kaartjes kopen kan hier.

Taking notes while exploring the future of publishing