Waarom A Moveable Feast van Ernest Hemingway mijn favoriete boek is (video)

Maurice Seleky, een jongeman die altijd in het zwart en rood gekleed gaat, krijgt één keer per jaar de Stadsschouwburg van Amsterdam vol door jonge schrijvers te laten voorlezen. Sinds ik in 2010 ook een keertje mocht meedoen en onderworpen werd aan de beroemde interviewtechniek van Seleky, kom ik elk jaar terug. Zo ook bij de 2012-editie. Tijdens de borrel het ‘bal’ werd ik opeens meegesleurd en een busje ingeduwd. Daar dwong een cameraman me in een minuut te vertellen wat mijn favoriete boek is. Paniek! Instinctief koos ik voor Ernest Hemingway’s A Moveable Feast (1964). Hieronder ziet u het resultaat. Halverwege raak ik door tijdsbesef in paniek en acht keer zoek ik toevlucht tot het woord ‘prachtig’. Maar feit is dat Ernest Hemingway mij er in 2007 in New York doorheen sleepte, en me leerde hoe je het formaat van je fallus goed kan bepalen.

Meer afleveringen van het prachtige Why I Love This Book.

Freelancende journalisten verenigt u!

Journalistenvrienden vragen me wel eens wat ze voor hun eerste freelanceklus moeten vragen. Als loonslaaf kan ik die vraag onmogelijk beantwoorden. Gelukkig kan ik ze vanaf nu doorsturen naar overzichtstumblr defreelancer.tumblr.com. Daar verzamelt hard/hoofd-hoofdredacteur Jan Postma anonieme inzendingen van freelancers, ofwel ‘berichten van het front':

“Trouw (De Verdieping) 1260 woorden, 330 euro”

“Vice: vertalen. 7 ct per woord.”

“nrc.next, opiniestuk, 600 woorden, 150 euro.”

De Freelancer is vandaag een hitje op Twitter – onder andere Femke Halsema maakt zich er boos over – dus hopelijk verzamelt Postma een hoop inzendingen. Dan weten die freelancende vrienden van me precies met welke prijs ze de onderhandelingen kunnen beginnen.

What WordPress did for blogging, someone should do for tablet publishing

Now is a great time for another Movable Type. Writers would love a way to push serialized content straight to tablets, and the experience would be a boon to readers. Tablets are the best way to read, and Newsstand is the equivalent of RSS for non-geeks.

Pas op voor kritiekloze technologiefans

‘Dat moet je als muziek in de oren klinken, Ernst-Jan”, zei de dagvoorzitter om de vijf minuten. Ik stond op het podium. Een debat over ‘het nieuwe werken’. Mijn ‘tegenstander’ was een hoogleraar. Elke keer als ze iets betoogde over technologie – „werknemers voelen zich door smartphones verplicht altijd bereikbaar te zijn en raken daar gestrest door” – stemde het publiek tegen die stelling. Via Twitter, driftig tikkend op hun smartphones – waar ze helemáál niet gestrest van raakten. „Dat moet je als muziek in de oren klinken”, zei de dagvoorzitter dan.

NEE, dat doet het niet, meneer. Je kunt wél gek worden van zo’n telefoon. Ik ken vrienden die in bed nog ‘een keer hun mailen checken’ en opbranden door hun verslaving aan nieuwe berichtjes. Dus schaarde ik me even aan de kant van de hoogleraar, tot ontzetting van de dagvoorzitter. Mijn approval rate op Twitter kelderde. Het publiek overlegde ongerust. Ik moest aan sciencefictionschrijver Cory Doctorow denken. „Een ware technofiel omarmt niet elke technologie meteen, want dat vereist geen kritische houding of keuze. Dat is alsof je zegt: ik ben een topkok, ik vind alles lekker.”

Toch kom ik veel van die zogenaamde topkoks tegen. Continue reading Pas op voor kritiekloze technologiefans

Kom pepernoten en boeken gooien met Jort Kelder, Anna Drijver en Marjolijn van Heemstra

Sinterklaas is eigenlijk een verdomd literair feest. Think about it: lekker warm bij de open haard gedichten aan elkaar voorlezen, die obsessie met ‘het grote boek’. Dat vraagt om een literaire ode aan de Goedheiligman en Literaturfest is bereid die te brengen. Daarom, aanstaande vrijdag, acht uur, De Rode Hoed: Literaturfest VIII, de Sinterklaas editie.

Jort Kelder, Marjolijn van Heemstra en Anna Drijver komen over hun favoriete boek vertellen, Bas Heijne geeft een blitzcollege over Tolstojs novelle De dood van Ivan Iljitsj en Flo de Goede tekent boekenpictionary. U bent van harte welkom!

Mits… Continue reading Kom pepernoten en boeken gooien met Jort Kelder, Anna Drijver en Marjolijn van Heemstra

Het is heerlijk om een ‘regular’ te zijn

Een restaurant waar je een glas champagne krijgt als je de sportwedstrijd van het jaar niet wenst te zien, waar je peetzoon de boel kan onderkotsen en dat het personeel de volgende dag doet alsof er niets gebeurd is, waar je favoriete ober vertelt dat hij een potje tafeltennis ook wel kan waarderen en waar je hart breekt als diezelfde ober vertrekt. Zo’n restaurant is Sant Ambroeus voor Arnon Grunberg. De schrijver komt er sinds de zomer van 1997 en blogt regelmatig over zijn diners daar:

Who needs a friend when the waiter is happy to see you? Who needs a family when the coat checker is affordable? Who needs a kitchen when there is no second bedroom in your apartment for a decent cook?

De relatie tussen restaurant en regular gaat verder dan een zakelijke transactie. Het lijkt meer op vriendschap: je hoeft nooit bang te zijn dat je komst ongelegen is. Dat gastvrijheid op afroep bestaat, leerde ik al vroeg. Onverantwoord vroeg, misschien.

Mijn ouders namen me altijd mee naar een vaste pizzeria. Is Morus in de Raadhuisstraat in Alphen aan den Rijn, van een familie uit Sardinië. Bij binnenkomst was het meteen feest; obers begonnen te schreeuwen, de eigenaar kneep in m’n wangen. Pizza Prosciutto was mijn pizza, dat wisten ze. Op m’n dessert brandden ALTIJD sterretjes. Dat het heerlijk is om een regular te zijn, wist ik voor ik tien jaar oud was.

Tijdens mijn puberteit had ik niet echt aan boodschap aan die wijsheid, tijdens mijn studententijd niet de financiële middelen om ‘m na te leven. Maar inmiddels heb ik mijn vaste stek gevonden. Bolenius, op de Zuidas. Ik ben er nog maar vier keer geweest, maar dat maakt niet uit. Bolenius heeft mijn hart gestolen.

Daarom wijd ik heel graag aflevering van twee van de restaurantrubriek op deze blog aan het restaurant van chefkok Luc Kusters en Maître Xavier Giesen. Afgelopen donderdag was ik er weer. Plussen en minnen! Continue reading Het is heerlijk om een ‘regular’ te zijn

Waarom Nederlandse uitgevers heel bang moeten zijn

‘Hey Arie, waarom kan ik je papieren boek wel als midprice kopen, maar de ebookversie niet?” Dat twitterde een lezer onlangs over Arie Boomsma’s roman De Relishow (2011). „Geen idee, gek eigenlijk”, schreef de auteur terug. Vooral omdat een boek van bits en bytes goedkoper is om te maken dan zo’n ding van papier. Maar bange uitgevers houden de prijzen van ebooks kunstmatig hoog om zo een eeuwenoud verdienmodel te redden. Het lukt ze voorlopig goed. Ik reken regelmatig 15 euro af voor een boek uit de iBookstore. Van harte gefeliciteerd met deze kortetermijnstrategie, denk ik dan. Geniet er nog maar even van. Want binnenkort komt webgigant Amazon de boel opschudden in Nederland.

‘Begin volgend jaar openen we onze Europese uitgeverij’, mailde Amazon-topman Jeff Bezos woensdag rond. Amazon is een verschrikkelijke concurrent, weten Amerikaanse uitgevers, want de uitgeverij hoeft voorlopig geen cent te verdienen aan haar boeken. Het enige wat het monster uit Seattle wil, is haar tablet – de Kindle – aan de man brengen. Dus stopt Amazon miljoenen in het opzetten van de ideale digitale boekenwinkel.

Continue reading Waarom Nederlandse uitgevers heel bang moeten zijn

Wie wil er samen met Alain de Botton wijzer worden?

Let op: ik geef een gratis studentenkaartje voor een conferentie met Alain de Botton weg! Maar eerst even dit:

Een boek (een boek! Niet zo’n weeïge tweet van ‘m) van Alain de Botton is als een wandeling door ‘s werelds mooiste bibliotheek, met een vriendelijke professor die af en toe een boek pakt, en precies vertelt wat je daarvoor zou moeten weten. Of, zoals ik het interpreteer, wat het betekent voor je eigen ontwikkeling. De Botton juicht dat toe. Sterker nog, hij schreef onlangs in The Guardian een pleidooi voor zelfhulpboeken. Dat was hard nodig, want de gemiddelde intellectueel haalt z’n neus op voor boeken die je een beter mens moeten maken.

De Botton met speelgoed

De Botton schrijft:

For 2,000 years in the history of the west, most of philosophy simply was self-help. Epicurus wrote some 300 self-help books on almost every topic, including On Love, On Justice and On Human Life.

Zeer geruststellend, voor de zelfhulp-adept. Maar hoe verklaart De Botton dan die verschrikkelijke ‘word rijk in drie minuten’-boeken? Continue reading Wie wil er samen met Alain de Botton wijzer worden?

Eten bij Oud Sluis: ‘zo gaan we knallen’

Het is me al lang niet meer gelukt om normaal een restaurant binnen te lopen. Ik kijk of de obers wel groeten, keur de toestand van het tafeltje en weeg het papier van de menukaart. Dat is allemaal de schuld van mijn vader. Hij is sinds een paar jaar restaurantrecensent voor het AD. Doordat ik hem een paar keer vergezelde als tafelgenoot, heb ik me een fractie van zijn kritische houding eigen gemaakt. Tel daar drie jaar barmanschap bij op en u begrijpt: ik zit behoorlijk meta achter m’n bord.

Om die handicap in mijn voordeel te laten werken, zal ik vanaf nu verslag doen van elk bijzonder restaurant dat ik bezoek. Format: plussen en minnen. Lekker overzichtelijk.

Ik pretendeer overigens geen recensent te zijn. Mijn gebrekkige culinaire kennis zou zich bij de eerste kritische zin wreken. Maarrr.., wie op zoek is naar een bespreking van een leek die heel verdrietig kan worden van gemakzucht bij de bediening of een lelijk decor, en heel vrolijk van het tegenovergestelde, zit hier goed. Als mijn vader mee is en af en toe wat wijs zegt over het eten, krijgt u dat er gratis bij.

Beter dan aflevering één gaat het niet worden, want ik bespreek Oud Sluis, het beste restaurant van Nederland. Drie sterren en fucking exclusief. Uw blogger reserveerde op 22 september 2011 en kon pas afgelopen zaterdag, 24 november 2012, terecht. Dat gaf genoeg tijd om te sparen, want van het geld dat je bij een diner in Oud Sluis kwijt bent, kan je ook een midweek naar Barcelona. Oké, daar gaan we. Plussen en minnen! Continue reading Eten bij Oud Sluis: ‘zo gaan we knallen’

Weg met cash; een interview met David Wolman

Cash is ouderwets, duur om te maken, moeilijk te beveiligen, makkelijk na te maken, slecht voor het milieu en, zegt de Amerikaanse journalist David Wolman: cash is vies. „Een biljet is door talloze handen gegaan en stikt van de bacteriën.” Daarom moeten we volgens Wolman van contact geld af. Hij schreef het boek The End of Money (2012), en kwam vorige week zijn cashloze evangelie op het Haagse Border Sessions Festival verkondigen.

Om zijn boodschap kracht bij te zetten, leefde Wolman een jaar lang zonder contant geld. Twee keer ging het mis. In India, dat mag geen verrassing zijn. Maar tot zijn grote verbazing kon Wolman in een trein tussen New Jersey en New York ook niet met ‘plastic’ afrekenen. „Gelukkig had ik een paar briefjes bij me voor noodgevallen”, schrijft Wolman in zijn boek. „Ik betaalde de ongeduldige conducteur, die me een stapel wisselgeld in de hand drukte.” Wolman kon zijn walging voor de besmette muntjes niet verbergen en dumpte het geld op de stoel tegenover hem. Een medepassagier greep gretig toe, muntjes rolden over de vloer. „Het was gênant”, vertelt Wolman. Hoe is die afkeer van contant geld ontstaan?

Continue reading Weg met cash; een interview met David Wolman