Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

We vergapen ons allemaal aan de lobbykracht van Francis Underwood in House of Cards, maar Nick Naylor in Thank You For Smoking kan er ook wat van. Glad, intelligent en doortrapt houdt hij Amerika aan het roken. Zelfs een kankerpatiëntje laat hij voor zich werken. Het idealistische congreslid lijkt zowaar de bad guy. “I just need to pay the mortgage, the Yuppie Nuremberg defense.” Lichtvoetige kritiek op de machtige lobbyindustrie.
Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

Erich Maria Remarque – Im Westen Nichts Neues (1929)

Als een kunstenaar de waanzin van oorlog wil aantonen, komen er vaak granaatsplinters, bloed, stront en afgerukte ledematen aan te pas. Zo ook in Im Westen Nichts Neues (1929), dat ik voor de Moderne Klassiekers-reeks las, maar dan omlijst door de hartverscheurende overpeinzingen van een twintigjarige Duitse soldaat die zich realiseert dat hij – en zijn generatie met hem – voorgoed verloren is. De Eerste Wereldoorlog begon een eeuw geleden. Lees dit ter herinnering.
Erich Maria Remarque – Im Westen Nichts Neues (1929)

Joël Dicker – De waarheid over de zaak Harry Quebert (2014)

Dit boek, geschreven door een Zwitsers wonderkind (29), is zo door de Bezige Bij in de markt gezet dat het wel een bestseller moest worden. Zo geschiedde. ‘Als je de personages zult missen, is het een goed boek’, schrijft de hoofdpersoon, schrijver Marcus Goldman. Missie mislukt. Want hoewel ik de hartenwensen van de personages nu van binnen en buiten ken (ware liefde en waar schrijverschap vinden), en die ook mooi gespiegeld worden, laat hun lot me koud. Misschien omdat alles drie keer benoemd wordt, misschien door de vele plottwists. Ondanks – of misschien daardoor – dit gebrek leest het avontuur aangenaam weg en staan er 31, ja, 31, enthousiasmerende wijsheden over schrijven in (de auteur lijkt geobsedeerd door het analyseren zijn eigen beroep en bestaan).
Joël Dicker – De waarheid over de zaak Harry Quebert (2014)

Spike Jonze – Her (2013)

Extreem sfeervolle verbeelding van wat de samensmelting tussen menselijke en artificiële intelligentie ons aan nieuwe dilemma’s oplevert. Kun je verliefd zijn op een virtuele assistent? En zij op jou? En kan een computer zichzelf emoties aanleren? Als je je bedenkt dat volgens sommige experts computers in 2029 zo slim als mensen worden, zijn dit hele relevante vragen, die in deze film op intrigerende en ontroerende wijze gesteld worden. Maar ook: langdradig en een te geruststellend einde.
Spike Jonze – Her (2013)

Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)

Gekeken voor de Moderne Klassiekers-reeks op De Correspondent. De verfilming van Truman Capote’s novelle lijkt op het eerste gezicht een suikerzoet slapstickdrama, maar is eigenlijk een pleidooi voor écht durven leven. Iedereen staat weleens zoals de springerige Holly Golightly (Audrey Hepburn) voor de moeilijke keuze tussen een comfortabel leventje of een onzeker bestaan gedreven door de hartstocht. Deze film is een prachtige aanmoediging om voor dat laatste te kiezen.
Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)

Jerry Hormone – Wat doe je als je buurman je uitnodigt om hem gitaar te horen spelen?

Wat spookt de burgerlul van drie huizen verderop uit als hij zijn pak uittrekt? Punkgitarist en auteur Jerry Hormone schreef voor het literaire tijdschrift Das Magazin een verhaal over Koos – zo’n man die aan een ‘halfje wit, een stuk leverworst en tien halve liters’ genoeg heeft op een dag. Zijn keurige buurman, van Schmidt, Huizert & Van Drunen Accountants & Adviseurs, nodigt Koos uit voor een jam sessie op de zaterdagmorgen, met een biertje erbij. ‘Koos kijkt op zijn horloge. Drie voor half elf. Normaal drinkt hij niet voor twaalven. Maar ja, zo vaak komt het niet voor, dat-ie ergens voor wordt uitgenodigd.’
Jerry Hormone – Wat doe je als je buurman je uitnodigt om hem gitaar te horen spelen?