Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel (2014)

Hoewel het steeds onmodieuzer wordt om Wes Anderson lief te hebben (‘stuff white people like’), is het nog steeds een feest om zijn styling, cast, glijdende shots en zijn nostalgische-werelden-die-eigenlijk-nooit-hebben-bestaan te zien. Alleen blijft het bij zijn laatste films vooral bij een feest van herkenning, en zulke feesten gaan op een gegeven moment vervelen. Nu nog niet, misschien ook omdat The Grand Budapest Hotel zijn meest grimmige film tot nu toe is (er valt elke paar minuten een dode, of vijf), maar het wordt langzamerhand wel tijd voor Andersons ‘Newport’-moment.
Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel (2014)

Meer engagement, deel 1: Johan Fretz

In de serie ‘Meer engagement in de kunsten’, Johan Fretz: ,,Terwijl er nota bene een zwart rouwlint om de Filmacademie hing omdat Theo van Gogh op een steenworp afstand was afgeslacht, tweeënhalf jaar na de moord op Pim Fortuyn en drie jaar na 11 september, ontbrak de noodzaak om verhalen te vertellen over een ontwricht Nederland bij velen volledig.”
Johan Fretz – Wereld staat in de fik, makers doen het raam dicht

Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

We vergapen ons allemaal aan de lobbykracht van Francis Underwood in House of Cards, maar Nick Naylor in Thank You For Smoking kan er ook wat van. Glad, intelligent en doortrapt houdt hij Amerika aan het roken. Zelfs een kankerpatiëntje laat hij voor zich werken. Het idealistische congreslid lijkt zowaar de bad guy. “I just need to pay the mortgage, the Yuppie Nuremberg defense.” Lichtvoetige kritiek op de machtige lobbyindustrie.
Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

Erich Maria Remarque – Im Westen Nichts Neues (1929)

Als een kunstenaar de waanzin van oorlog wil aantonen, komen er vaak granaatsplinters, bloed, stront en afgerukte ledematen aan te pas. Zo ook in Im Westen Nichts Neues (1929), dat ik voor de Moderne Klassiekers-reeks las, maar dan omlijst door de hartverscheurende overpeinzingen van een twintigjarige Duitse soldaat die zich realiseert dat hij – en zijn generatie met hem – voorgoed verloren is. De Eerste Wereldoorlog begon een eeuw geleden. Lees dit ter herinnering.
Erich Maria Remarque – Im Westen Nichts Neues (1929)

Joël Dicker – De waarheid over de zaak Harry Quebert (2014)

Dit boek, geschreven door een Zwitsers wonderkind (29), is zo door de Bezige Bij in de markt gezet dat het wel een bestseller moest worden. Zo geschiedde. ‘Als je de personages zult missen, is het een goed boek’, schrijft de hoofdpersoon, schrijver Marcus Goldman. Missie mislukt. Want hoewel ik de hartenwensen van de personages nu van binnen en buiten ken (ware liefde en waar schrijverschap vinden), en die ook mooi gespiegeld worden, laat hun lot me koud. Misschien omdat alles drie keer benoemd wordt, misschien door de vele plottwists. Ondanks – of misschien daardoor – dit gebrek leest het avontuur aangenaam weg en staan er 31, ja, 31, enthousiasmerende wijsheden over schrijven in (de auteur lijkt geobsedeerd door het analyseren zijn eigen beroep en bestaan).
Joël Dicker – De waarheid over de zaak Harry Quebert (2014)

Spike Jonze – Her (2013)

Extreem sfeervolle verbeelding van wat de samensmelting tussen menselijke en artificiële intelligentie ons aan nieuwe dilemma’s oplevert. Kun je verliefd zijn op een virtuele assistent? En zij op jou? En kan een computer zichzelf emoties aanleren? Als je je bedenkt dat volgens sommige experts computers in 2029 zo slim als mensen worden, zijn dit hele relevante vragen, die in deze film op intrigerende en ontroerende wijze gesteld worden. Maar ook: langdradig en een te geruststellend einde.
Spike Jonze – Her (2013)

Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)

Gekeken voor de Moderne Klassiekers-reeks op De Correspondent. De verfilming van Truman Capote’s novelle lijkt op het eerste gezicht een suikerzoet slapstickdrama, maar is eigenlijk een pleidooi voor écht durven leven. Iedereen staat weleens zoals de springerige Holly Golightly (Audrey Hepburn) voor de moeilijke keuze tussen een comfortabel leventje of een onzeker bestaan gedreven door de hartstocht. Deze film is een prachtige aanmoediging om voor dat laatste te kiezen.
Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)