Martin Scorsese – The Wolf of Wall Street (2013)

De fucking testosteron knalt van het scherm af. De scenes waarin top stock broker Jordan Belfort (Leonardo DiCaprio) de manschappen toespreekt, zijn angstaanjagend opgefokt. En effectief. Doorgesnoven, gulzige, sukkelige en nietsontziende aasgieren worden schatrijker – en weer rijker – door het verkopen van aandelen die nooit wat zullen opleveren. Scorsese laat een moreel oordeel achterwege waardoor ik af en toe moest oppassen niet meegesleept te worden door de aanstekelijk jongensachtige manier waarop Belfort zijn ambities waarmaakt. Daarna volgt de onvermijdelijke ondergang. De laatste scene laat krachtig zien dat de zucht naar witte Ferrari’s en trophy wifes nooit zal verdwijnen, crises (2) of niet.
Martin Scorsese – The Wolf of Wall Street (2013)

Gabrielle Wittkop – De necrofiel (1972)

Wat de hoofdpersoon in deze novelle doet, behoort tot het meest afstotelijke dat ik ooit in de literatuur gelezen heb. Een antiquair graaft op begraafplaatsen in Parijs lijken op, neemt ze mee naar zijn appartement en bemint ze tot de stank niet meer te harden is. De man – beschreven door een vrouw, overigens – dankt zijn necrofilie aan de toevalligheid dat zijn eerste keer masturberen samenviel met de dood van zijn moeder. Hij lijkt oprecht van zijn lijken te houden en met een schreeuw laat hij zijn vergane beminden in de Seine glijden. Dat maakt het – als je voorbij de walging kijkt – eigenlijk een boek over liefdesverdriet.
Gabrielle Wittkop – De necrofiel (1972)

Caroline O’Donovan – How a free email newsletter turned a computer programmer into a Newsweek columnist

Voor wie zich afvraagt waarom nieuwsbrieven weer zo populair zijn: duiding bij het journalistieke blog van Harvard, NiemanLab. De auteur legt het uit aan de hand van Today’s Tab, een nieuwsbrief die je elke dag vertelt wie je moet haten (ja, ontzettend vrolijk).
Caroline O’Donovan – How a free email newsletter turned a computer programmer into a Newsweek columnist

Francis Lawrence – The Hunger Games: Catching Fire (2013)

Jennifer Lawrence, oh, Jennifer Lawrence. Prachtige stoere vrouw. Het bloedstollende concept van The Hunger Games blijft boeien; de slaven die elkaar voor het oog van een elite afslachten in een futuristische gladiatorenarena en Katniss Everdeen (Jennifer) die met haar media-optredens en haar lak aan gezag een revolutie lijkt te ontketenen. Maar de film is wel behoorlijk eendimensionaal – ondanks de diepere betekenissen die sommige duiders er aan willen geven – en de games zelf zijn in Japan bedacht (bekijk de film Battle Royale). Niet dat het erg is, The Hunger Games is gewoon eyecandy waarvan de styling – een futuristische techno-herinterpretatie van hoe Zonnekoning en zijn gevolg zich kleedden – vooral lovenswaardig is.
Francis Lawrence – The Hunger Games: Catching Fire (2013)

Patrick Modiano – Dora Bruder (1999)

Gelezen voor de eerstvolgende editie van Literaturfest: een speurtocht naar het joodse meisje Dora Bruder, die tijdens de Tweede Wereldoorlog wegloopt van een Parijs internaat. Nadat de auteur toevallig een oud nieuwsbericht over Bruder leest, combineert hij gevonden archiefmateriaal met soms haast mystieke observaties (bijvoorbeeld wanneer hij de aanwezigheid van Dora in de Parijse straten voelt). Tien jaar zoeken vat Modiano in 139 pagina’s. Indrukwekkend hoe hij notities van ambtenaren tot leven weet te wekken: dat maakt elk volksregister een mogelijke schat van verhalen.
Patrick Modiano – Dora Bruder (1999)

Haruki Murakami – De Opwindvogelkronieken (1994)

‘Ben je nu ook een liefhebber van Murakami’, vroeg vriend T. aan me. Het gekke is dat ik niet lyrisch ben over Murakami’s boeken, maar tegelijkertijd ook zo snel mogelijk een nieuw boek van hem wil lezen. In de Opwindvogelkronieken veranderd de in eerste instantie sukkelige hoofdpersoon in een vastberaden strijder als de liefde van zijn leven hem zonder aankondiging verlaat. Via een put komt hij in een wereld die doet denken aan Twin Peaks’ Black Lodge en net als bij die serie werd ik bedwelmd meegezogen in deze volstrekt onbegrijpelijke maar fascinerend beschreven parallelle wereld.
Haruki Murakami – De Opwindvogelkronieken (1994)

Theo Maassen – Oudejaarsconference 2013

Op 1 januari nog even teruggekeken: de oudejaarsconference van Theo Maassen. Het was een perfecte mix tussen keiharde grappen over racisme en homoseksualiteit (ter ridiculisering van de Twee Grote Debatten) en een grotere boodschap: we gaan ten onder aan de consumptiemaatschappij. Geparafraseerd: ‘Bij de plechtigheid voor Nelson Mandela waren tal van wereldleiders aanwezig om hun eer te betonen. Maar eigenlijk volgen ze allemaal die andere overleden leider: Margaret Thatcher.’
Theo Maassen – Oudejaarsconference 2013

Tom Ford – A Single Man (2009)

Door deze film waardeer je de liefde van je leven alleen maar meer. Homoseksuele professor Falconer (Colin Firth) verliest zijn geliefde na zestien jaar aan een auto-ongeluk, in een tijd dat homorelaties nog niet als ‘echte liefde’ werden gezien. Op de dag dat de zeer aimabele Falconer besluit zelfmoord te plegen, werpen mooie mannen zich aan zijn voeten. Deze boekverfilming voert je mee met de gedachten van Falconer zoals een boek dat normaal doet en is puntgaaf gestyled door regisseur (en modeontwerper) Tom Ford.
Tom Ford – A Single Man (2009)