
Column
Tijdens het WK zie ik vrijwel dagelijks een interessante Pavlov-reactie voorbijkomen. Stel je voor: je hebt maanden gespaard om in Zuid-Afrika een wedstrijd van jouw nationale equipe te zien. Je bent er een oceaan voor overgevlogen. Betaalde veel te veel voor een koloniaal aandoend toeristenhotel. En nu zit je op de tribune. Klaar om jouw elftal te zien winnen. Lang lijkt dat te lukken. Maar opeens gaat het mis. Je spits mist een enorme kans. De tegenstander slaat even later wél genadeloos toe. Dag WK. Alleen een wonder kan jouw team nog redden. Maar jij gelooft er al niet meer in. Rillend van de kou zit je op de tribune. Verslagen. Maar dan. Je knippert even met je ogen. ‘Ben ik dat écht?’. Op de gigantische stadionschermen is jouw hoofd te zien. Je springt op. Juicht! Zwaait met je vlag. Je team vliegt over een paar minuten uit het toernooi, maar jij bent even dolgelukkig.
Ik heb het Slowaken, Brazilianen, Amerikanen, Argentijnen en Paraguayanen zien doen. Het lijkt ongepaste vreugde tijdens een voetbaldrama. Maar eigenlijk is het een logische reactie. Lees verder bij nrcnext.nl, reageren kan hier.
-
http://nl.linkedin.com/in/petervandenakker Peter van den Akker
