Volgens Joardy Film is YouTube niet de toekomst

Heb je de absurdistische sketches van Joardy Film wel eens gezien? Ze zijn een sensatie op YouTube.

Journalist Thomas Heerma van Voss interviewt ze over de toekomst van televisie. Hoewel ze hun succes aan YouTube te danken hebben, geloven ze niet dat het de toekomst van televisie is. Want uiteindelijk vormt het platform vooral een opstapje naar een ‘echt’ programma bij een omroep.

Dat opstapje is overigens wel belangrijk. Want als programmamakers zoals de jongens van Joardy Film nu naar Hilversum komen, hebben ze al een duidelijke stijl en humor neergezet. Ze hoeven zich niet (of in ieder geval: minder) te vormen naar de eenheidsworst der netmanagers. Zo’n YouTube-succes leidt tot een veel betere positie aan de onderhandelingstafel.

Kom je op 26 augustus Network met me kijken?

Hanna Verboom organiseert met haar filmplatform Cinetree vijf filmavonden in het Amsterdam Museum, en vroeg of ik op de afsluitende avond een film over media wilde vertonen.

Uiteraard! Ik koos uit deze collectie van 54 journalistenfilms voor Network (1976). Een weer-ga-loze en bombastische film over een losgeslagen nieuwslezer, zijn intens opportunistische leidinggevenden en de macht van massamedia.

Hoewel televisienetwerken steeds minder machtig lijken (hallo Facebook en Netflix), is Network op een manier ook weer actueel. Het verhaal gaat er namelijk over hoe winstgevend het is om alle ruimte te geven aan een stem die de publieke woede verwoordt.

Sounds familiar? 

We vertonen de film op vrijdagavond 26 augustus op de binnenplaats van het Amsterdam Museum. Kaartjes kun je hier krijgen.

Hopelijk tot dan! Drinken we daarna een biertje.

Geluid doet er niet zo toe bij Facebook Video

Elke dag genereert Facebook 8 miljard videoweergaven.
Als een gebruiker langer dan drie seconden blijft hangen op een video (die trouwens automatisch begint met spelen), telt dat als een view.
En daar hoeft geluid dus niet voor aan te staan.
Sterker nog, uit een rondvraag bij grote uitgevers blijkt dat bij 85 procent van de views het geluid nooit aangaat.
Dus mocht je video’s op Facebook publiceren: zorg ervoor dat je eerste seconden meteen ontzettend boeiend zijn om te zien, en gebruik veel tekst.
De grandioze comeback van de stomme film!

Netflix in 2016: 31 eigen series, 10 eigen films

Netflix heeft moeite het inkopen van wereldwijde rechten. Ik heb daar als gebruiker niet echt last van, want de prachtseries die ze zelf maken – zoals Fargo en House of Cards – vind ik de acht euro per maand wel waard. Netflix wil nog meer inzetten op eigen content en schroeft de productie daarom flink op:

“The company continues to ramp up original programming, with the number of scripted shows growing to 31 next year from 16 this year. Netflix also has 10 feature films in production or about to be released, 30 kids shows, a dozen documentaries and 10 stand-up specials.”

Klik hier om het besproken artikel te lezen

Martin Baron is de beste hoofdredacteur van Amerika (en binnenkort op het witte doek te zien)

Die gekke Amerikanen. Net zoals hun nationale honkbalcompetitie de ‘World Series’ noemen, verheffen ze de beste Amerikaanse hoofdredacteur van dit moment tot de ‘beste hoofdredacteur ooit’.

Dat neemt niet weg het profiel over de man in kwestie – Martin Baron van The Washington Post – zeer de moeite waard is. Het leest als één lang pleidooi voor journalistieke integriteit en standvastigheid.

I firmly believe in the work we do, and when there’s a good story in front of you, no matter what the barriers are, no matter what the pressures are, we have an obligation to pursue it.

En Baron heeft ook nog eens de juiste studie gevolgd:

Marty acted like an editor, but he could think like a publisher, because he understood the economics of the business better than most publishers,” Robinson says. “And so whenever it came to reduce the staff, Marty anticipated and Marty took steps, for instance, to bank positions. He left positions unfilled. He found ways to save money so that when he had to make reductions, there weren’t as many people who lost their jobs. The way he handled that over a number of years caused considerably less pain to people than if anybody else had been editor.

Lees het hele verhaal in de Esquire. Of ga binnenkort naar de bioscoop. Want er komt een verfilming van hoe Baron in 2002 met zijn The Boston Globe seksueel misbruik in de katholieke kerk aan het licht bracht (meer informatie bij die krant). In Spotlight spelen a-listers als Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams en Stanley Tucci:

28 januari in de bioscoop! Tot die tijd kun je je geluk op met deze 54 films over journalistiek.

Jennifer Lawrence als weergaloze woedende huisvrouw in American Hustle

Het eerste wat bij de film American Hustle (2013) in beeld wordt gebracht, is de enorme bierbuik van Christian Bale. ‘Ja, hij is voor deze rol enorm aangekomen’, lijkt de regisseur te willen zeggen. Of het is een verwijzing naar het knallende begin van Duke Ellingtons Jeep’s Blues, die op de soundtrack staat:

Maar het is Jennifer Lawrence die pas echt de show steelt in deze zorgvuldig gestileerde seventies-film. Telkens wanneer zij als woedende en sensuele huisvrouw, komt de film pas echt tot leven.

Zien! Al is het alleen al voor haar.

De bizarre exclusiviteitseisen van filmfestivals

Afgelopen week zag ik een prachtige afstudeerfilm. Ik wilde deze graag delen, maar hoorde tot mijn verbazing dat ‘de film niet online mag komen,’ omdat filmfestivals exclusiviteit eisen. Dus terwijl een zaaltje met wat liefhebbers de film te zien krijgt, wordt deze ervaring honderdduizenden anderen ontzegd. Daarom schreef ik voor De Correspondent een pleidooi voor het streven naar een zo’n groot mogelijk publiek voor cultuur.

Met in de bijdragen interessante reacties van regisseur Jos de Putter, hoofdredacteur van de Filmkrant Dana Linssen, filmacademiestudenten en verschillende documentairemakers.

Lees de column op De CorrespondentWaarom wij sommige prachtige documentaires nooit zullen zien

Greg Whiteley – Mitt (2014)

Mitt is een suikerzoete documentaire over een perfecte familie. Het begint in 2006, wanneer republikein Mitt Romney aan zijn belachelijk knappe familie vraagt of hij zich verkiesbaar moet stellen. Daarna zien we de twee campagnes. Tenminste, we zien hoe de familie op ze reageert. Één keer komt er een persoonlijk assistent voorbij geschuifeld, verder alleen maar familieleden. Elke avond eindigt in een spraakwaterval van Romney, die zijn zelftwijfel deelt met de verzamelde gezinsleden. Opmerkelijk: minuten na het desastreuse tweede debat met Obama – ‘Please proceed, Governor’ – lacht de familie zich suf om een wedddenschap dat Romney met zijn zoon aanbindt over het aantal restaurants in een nabijgelegen vliegveld. Mitt eindigt met een prachtige scene: waarin zijn vrouw huilend afscheid neemt van de Secret Service en daarna met Romney neerploft in hun verwaarloosde woonkamer. Dat was het dan. Gelukkig hebben ze die heerlijke familie nog.
Greg Whiteley – Mitt (2014)

Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel (2014)

Hoewel het steeds onmodieuzer wordt om Wes Anderson lief te hebben (‘stuff white people like’), is het nog steeds een feest om zijn styling, cast, glijdende shots en zijn nostalgische-werelden-die-eigenlijk-nooit-hebben-bestaan te zien. Alleen blijft het bij zijn laatste films vooral bij een feest van herkenning, en zulke feesten gaan op een gegeven moment vervelen. Nu nog niet, misschien ook omdat The Grand Budapest Hotel zijn meest grimmige film tot nu toe is (er valt elke paar minuten een dode, of vijf), maar het wordt langzamerhand wel tijd voor Andersons ‘Newport’-moment.
Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel (2014)

Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

We vergapen ons allemaal aan de lobbykracht van Francis Underwood in House of Cards, maar Nick Naylor in Thank You For Smoking kan er ook wat van. Glad, intelligent en doortrapt houdt hij Amerika aan het roken. Zelfs een kankerpatiëntje laat hij voor zich werken. Het idealistische congreslid lijkt zowaar de bad guy. “I just need to pay the mortgage, the Yuppie Nuremberg defense.” Lichtvoetige kritiek op de machtige lobbyindustrie.
Jason Reitman – Thank You For Smoking (2005)

Spike Jonze – Her (2013)

Extreem sfeervolle verbeelding van wat de samensmelting tussen menselijke en artificiële intelligentie ons aan nieuwe dilemma’s oplevert. Kun je verliefd zijn op een virtuele assistent? En zij op jou? En kan een computer zichzelf emoties aanleren? Als je je bedenkt dat volgens sommige experts computers in 2029 zo slim als mensen worden, zijn dit hele relevante vragen, die in deze film op intrigerende en ontroerende wijze gesteld worden. Maar ook: langdradig en een te geruststellend einde.
Spike Jonze – Her (2013)

Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)

Gekeken voor de Moderne Klassiekers-reeks op De Correspondent. De verfilming van Truman Capote’s novelle lijkt op het eerste gezicht een suikerzoet slapstickdrama, maar is eigenlijk een pleidooi voor écht durven leven. Iedereen staat weleens zoals de springerige Holly Golightly (Audrey Hepburn) voor de moeilijke keuze tussen een comfortabel leventje of een onzeker bestaan gedreven door de hartstocht. Deze film is een prachtige aanmoediging om voor dat laatste te kiezen.
Blake Edwards – Breakfast at Tiffany’s (1961)