The Wall Street Journal bouwt slimmere paywall

De Wall Street Journal heeft altijd al een paywall gehad. Dat werkte goed voor hun vermogende lezers met een abonnement-op-de-zaak. Inmiddels heeft de krant 948.000 digitale abonnee’s.

Het was een vrij strenge paywall, en daardoor was het lastig kennismaken met de krant voor nieuwe lezers. Omdat de groei er bij de bestaande doelgroep nu blijkbaar uit is, wil de Wall Street Journal nieuwe mensen aanspreken door de paywall iets flexibeler te maken. Abonnees en medewerkers mogen voortaan artikelen delen en nieuwe lezers kunnen als ze hun e-mailadres achterlaten gratis meerdere stukken lezen. Continue reading “The Wall Street Journal bouwt slimmere paywall”

Blendle heeft 1 miljoen gebruikers en kondigt nieuwe feed aan

Er hebben nu wereldwijd meer dan 1 miljoen mensen een account aangemaakt op Blendle. Onduidelijk is hoeveel van hen de service actief gebruiken – tenzij je ‘honderdduizenden’ duidelijk vindt. Wel zegt Blendle dat 1 op de 5 gebruikers minimaal één keer hun saldo opgewaardeerd heeft.

Er komt ook een nieuwe functie, de Blendle Premium Feed. Een algoritme stelt een persoonlijke selectie van verhalen voor je samen, die eerder door Blendle-medewerkers zijn aangemerkt als goede stukken.

Kranten willen niet aan personalisatie. Redacties vinden vaak dat álles wat ze publiceren belangrijk is voor élke lezer. NRC heeft bijvoorbeeld vorig jaar een personalisatie-app laten ontwikkelen, die toen op aandringen van de hoofdredactie is ge-killed.

De Persgroep biedt als concern nu wel Topics aan, een soort Blendle voor Persgroep-titels.

The Outline, een ‘New Yorker voor millennials’

Newsflash: Joshua Topolsky, bloggerveteraan van The Verge en oud-digitaal hoofdredacteur van Bloomberg, begint een ‘New Yorker voor millennials’: The Outline.

Er zit vijf miljoen dollar investeringsgeld achter. De site moet tien tot vijftien miljoen unieke bezoekers per maand trekken en rondkomen van ‘premium advertising’. Topolsky’s co-founder is gespecialiseerd in branded content.

The Outline wil bezoekers binden door uit te gaan van hun intelligentie, en ‘dumbing down’ te vermijden. Het doel: uitleggen hoe de wereld werkt.

Huffington stopt bij de Huffington Post

Arianna Huffington stopt na elf jaar bij The Huffington Post. Ze begint een nieuw bedrijf. Thrive Global gaat het heten, naar het boek dat ze in 2014 over gezondheid en geluk schreef. Met deze nieuwe organisatie wil ze andere bedrijven helpen de gezondheid van hun werknemers te verbeteren.

Sinds Huffington in 2008 een burn-out kreeg, richt ze zich op het publiek verkondigen hoe belangrijk het is om aan je gezondheid te denken. Zo publiceerde ze ook een boek over slaap. Meer over haar nieuwe missie weten? Luister dan naar dit interview dat ze in mei met Ezra Klein (Vox) had. 

Kenneth Lerer, de man met wie ze in 2005 de Post oprichtte, investeert nu trouwens ook weer in Thrive.

Laat jij al automatisch video’s genereren?

The New York Times signaleert dat steeds meer publicaties automatisch video’s laten produceren. Software koppelt de tekst aan bijpassende beelden and there you go.

Want video nemen consumenten makkelijker tot zich en je kunt er meer advertentiegeld aan verdienen.

Zo probeert een geïnterviewde uitgever 2.000 video’s per dag te produceren (hij zit nu op 200).

Deze trend zet waarschijnlijk door tot een verzadigingspunt. Dan komen er steeds meer media die zich onderscheiden met kwaliteitsvideo. Vervolgens ontdekken adverteerders dat die hoge tarieven voor rotzooivideo’s niet kloppen. And then the bubble bursts.

Vier keer nieuws over digitale abonnementen

Nu door de dominantie van Facebook en Google traditionele online-advertentie-inkomsten opdrogen, komt de onafhankelijkheid van journalistieke media in het geding. Want hun uitgevers grijpen nu naar branded content, en daarmee zetten ze hun redactionele omgeving in de etalage.

Dus moeten we om de journalistiek te redden massaal lezers overtuigen te betalen voor de controle van de macht. Bijvoorbeeld via micropayments, of via abonnementen/ lidmaatschappen.

Trouwe lezers kennen dit riedeltje al, dus laten we snel naar het laatste abonnementennieuws gaan: Continue reading “Vier keer nieuws over digitale abonnementen”

Zo probeert The Guardian bezoekers te overtuigen te betalen voor journalistiek

Hoe overtuig je lezers om te betalen voor journalistiek?

Nou bijvoorbeeld zoals The Guardian dat deze week deed.

De hoofdredacteur spreekt lezers rechtstreeks aan en zegt: We gaan door de Brexit onzekere tijden tegemoet, wij blijven jullie – miljoenen bezoekers – daar inzicht in geven, maar als je wil dat we alles goed voor je kunnen blijven uitzoeken, moet je ons wel steunen.

Waarom vind ik dit zo goed? Continue reading “Zo probeert The Guardian bezoekers te overtuigen te betalen voor journalistiek”

Zo is het om je CMS en sales uit te besteden

Ik schreef al eens eerder hoe Medium.com alle zorgen bij uitgevers wereldwijd uit handen wil nemen. Medium zegt: je kunt als middelgrote uitgever de technologische ontwikkelingen niet meer zelf bijbenen. Denk alleen al aan:

  • De honderden verschillende devices die je bezoekers gebruiken;
  • De laadsnelheid van je pagina’s (die moet met Facebook Instant Articles en Google AMP kunnen concurreren);
  • De advertentietechnologieën (hoe omzeil je adblockers? En wie verkoopt je advertenties uberhaupt?);
  • Een paywall / micropayment-optie;
  • Integratie met sociale media.

En dus zegt Medium: ‘wij nemen dat allemaal voor je uithanden. Sluit je site op ons platform aan. Dan krijg je het netwerkeffect van ons platform er gratis bij.’

Groot nadeel hier natuurlijk: ze nemen de relatie met je lezers over. Jouw bedrijfsgevoelige en waardevolle informatie is ook hún informatie.

Toch wagen veel kleine uitgevers de overstap, en samen vormen die een massamedium. Harvards Nieman Lab interviewt vijf van deze pioniers, die samen tientallen miljoenen bezoekers naar Medium.com brengen.

Het is voor hen soms nog behelpen (‘We moeten er zelf de advertenties in-coderen’), maar als ik lees wat voor moeite hen allemaal uit handen wordt geholpen, kan ik me goed voorstellen dat talloze uitgevers deze overstap naar Medium (of een vergelijkbare service) gaan wagen.

Over deze servicegerichte journalistiek hoorde ik in Colombia

Pardon.

Ik was even drie weken uit de running. Eerst door een griepje, daarna door een reis van twee weken in Colombia.

Ik moest namelijk op het World Editors Forum in het belachelijke mooie Cartagena de Indias een lezing geven over hoe De Correspondent leden bij de journalistiek betrekt.

Direct nadat de president van Colombia gesproken had trouwens. Ik mocht helaas niet zijn fancy katheder gebruiken:

Op het World Editors Forum in Colombia

Goed, nu ben ik terug en deel ik graag weer interessante innovaties in de mediawereld.

Purple

Op conferenties over de toekomst van de journalistiek gaat vrijwel elke spreker los over dat messaging hét distributiemodel van de toekomst is (hier meer als je die ontwikkeling gemist hebt).

Tijdens een van deze lyrische toespraken kwam ik een service tegen die ik nog niet kende: Purple.

Purple deed maar één ding: het stuurde je smsjes met belangrijk nieuws over de Amerikaanse voorverkiezingen. Zo hoefde je nooit bang zijn wat te missen. Sterk, en servicegericht.

Slim model, want niemand in de media kan het zich veroorloven alleen nog maar na te denken over welk verhaal je wilt vertellen. Minstens zo belangrijk: hoe krijg ik het zo efficiënt mogelijk bij mijn publiek?

Hoe kan ik het verhaal zo brengen, dat ik geen minuut te veel van mijn lezer/kijker/luisteraar vraag? En als mijn publiek vervolgens meer wil weten, hoe bied ik ze dan verdieping?

Er liggen denk ik nu grotere uitdagingen bij de distributie van informatie, dan bij het creëren ervan.

(nu de voorverkiezingen over zijn, lijkt Purple zich op meer algemeen nieuws te richten. Ze profileren zich nu als ’your personal knowledge nerds’)

Hoe media cynisme kunnen bestrijden ✊

Indrukwekkende speech over de deplorabele toestand van de parlementaire pers die van politieke verslaggeving een soap hebben gemaakt en alleen maar speuren naar uitglijders van politici.

Filosoof Coen Simon:

“Het kwalijke is dat het feitelijke en inhoudelijke functioneren van een parlementaire democratie op deze wijze aan het oog onttrokken wordt door politici voor te stellen als figuren die niets anders doen dan de kaarten tegen hun borst houden. Hoe zij aan hun kaarten komen en welke beslissingen zij tijdens het spel moeten nemen – daar brandt de journalist liever zijn vingers niet aan.

Terwijl burgers aan dat soort verslaggeving veel meer zouden hebben (want: meer inzicht in hoe hun land bestuurd wordt).

Bovendien is het cynisme waar zulke verslaggeving onvermijdelijk toe leidt gevaarlijk. Want: minder betrokken burgers zorgt voor een slechter functionerende democratie.

Ik moest daardoor denken aan een van de beste technologieverslaggevers die ik ken

Ben Thompson is zijn naam, Stratechery zijn winstgevende en zelfstandige medium. Thompson volgt de technologiesector, dus niet de politiek, maar toch valt er in Den Haag een hoop van hem te leren.

In deze podcast vertelt Thompson hoe hij nooit mee wil doen aan het afzeiken van ogenschijnlijke domme beslissingen van Apple, Microsoft en andere bedrijven.

Geparafraseerd:

‘Er werken daar mensen die minstens net zo slim zijn als ik, en vaak slimmer. Die hebben écht wel logische beweegredenen voor hun soms ongelukkige beslissingen. Ik vind het daarom veel waardevoller als ik die probeer te doorgronden’.

Opeens begreep ik waarom ik zijn blog zo waardevol vond. Door zijn empathische verslaggeving word ik niet meegesleurd in het gemakzuchtige narratief van een hype, maar krijg ik veel meer begrip van de extreem ingewikkelde situaties die Thompson beschrijft.

Obama sprak zich onlangs uit over constructieve journalistiek

You as journalists are gonna have a role to play to reduce cynicism’, zei hij in een antwoord op een vraag over wijdverbreid cynisme van een studentenverslaggever.

(van 4:54 tot 6:20)

Ik zie dit als een oproep om niet alleen maar gemakzuchtig te vertellen hoe klote de wereld is, maar om proberen te doorgronden waarom die zo is gekomen, én hoe het beter kan, en soms al gaat.

Slimme statistieken van Duitse krant Die Welt

Hieronder zie je het statistiekenverslag dat elke medewerker van de Duitse krant Die Welt elke ochtend in z’n mail ontvangt.
Elk artikel kan een maximale score van 30 punten krijgen. Die score is als volgt opgebouwd:
  • Pageviews (10 punten)
  • Leestijd (5 punten)
  • Videoweergaven (5)
  • Aantal keren gedeeld op sociale media (5)
  • Bounce rate (5)
Maar nu wordt het pas echt interessant: binnenkort introduceert de krant een paywall. Dan wordt er een zesde categorie opgenomen in de score, namelijk hoeveel abonnee’s een artikel oplevert.
Volgens mij wordt iemand alleen abonnee als hij heel goed geïnformeerd is door een publicatie, en er daardoor op vertrouwt dat een dagelijkse verbintenis een wijze investering is.
Heel slim dus dat Die Welt die informatie aan haar journalisten meegeeft. Hup, hier is je bestaansrecht:
De statistiekenscore van Die Welt
De statistiekenscore van Die Welt

Ondanks groei digitale abonnee’s, maakt NYT nog verlies. Dit is hun strijdplan

The New York Times loopt wereldwijd voorop als het om digitale abonnee’s gaat. In het eerste kwartaal van 2016 kwamen er 67.000 abonnees bij – de grootste stijging sinds 2012 – wat het totaal op 1,2 miljoen ‘digital only’-klanten brengt.

Toch maakt de krant in het eerste kwartaal een verlies van 16 miljoen dollar. Dat komt mede door afnemende advertentie-inkomsten (met 7%).

Zo gaat The Times ermee om:

  1. Hard bezuinigen (zo verdwijnt de krantenredactie in Parijs);
  2. over de komende drie jaar $50 miljoen investeren in internationale digitale expansie;
  3. Meer omzet verdienen per bestaande klant, bijvoorbeeld door…

… de ingrediënten van hun populaire kooksite bij lezers thuis te bezorgen!

Jawel, The New York Times wordt de Hello Fresh van de Amerikaanse media. Als je een gerecht van hun NYTCooking-site wilt maken, komt de krant die – in samenwerking met een bestaande variant op Hello Fresh – die voor $19 tot $39 thuisbezorgen.

Het is op het eerste gezicht gewoon een variant op de al bestaande brand extension-strategie – met wijnwinkels en journalistieke reizen.

Maar er valt hier ook iets te leren: namelijk hoe waardevol het kan zijn om je archief te verzilveren. 

Die 17.000 recepten die op de kooksite staan, zaten tot 2014 nog gevangen in de stoffige schatkamer van The New York Times. Door die uit de archieven te halen en ze op aantrekkelijke wijze te presenteren, kun je én je lezers gelukkig maken én geld verdienen.

Zo verdiende The Times bijvoorbeeld ook in het eerste kwartaal van 2016 rond de $2 miljoen met bijna 200.000 kruiswoordabonnementen.

(Hier trouwens meer over het team dat al deze toepassingen maakt)

Een tegeltje om het af te sluiten

Binnen deze abonnee-context zag ik nog een mooie tegeltjeswijsheid voorbijkomen in een analyse van een succesvol media-vakmagazine. De uitgever daarvan zegt:

Screenshot 2016-05-06 16.00.45