Op deze blog betoog ik vaak hoe sponsored content één van de grootste gevaren van de onafhankelijke journalistiek is. Maar hoe is het eigenlijk voor de betrokken journalisten? Die vraag wordt op hilarische wijze beantwoord in dit artikel.

Journalist Jacob Silverman schreef dit door IBM gesponsorde stuk voor The Atlantic en vertelt nu hoe dat in z’n werk ging.

Belangrijk inzicht: een bedrijf heeft de journalistieke redactie niet meer nodig om het publiek te bereiken. Want het bereik is te koop. Zelfs in een kritische krant.

Of een bedrijf begint een eigen publicatie. In het tweede gedeelte van zijn verhaal gaat Silverman in op hoe PR-bedrijven schrijvers wegkapen bij journalistieke publicaties. Dat gaat op zeer geraffineerde wijze (iets met matrassen).

Philippe Remarque reageert op collega’s van de branded content-afdeling

Philippe Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant, heeft gereageerd op het enthousiasme van zijn collega’s bij de sponsored content-afdeling (zij zeiden: krantenredacties moeten ook nadenken over het maken van branded content).

Remarque kan sponsored content altijd tegenhouden, pleit voor duidelijke herkenbaarheid van de redactionele advertenties en zegt dat veel plannen van zijn collega’s het niet halen.

Duidelijke scheidslijn tussen redactie en sponsorredactie dus.

Of niet?

Want Remarque bespreekt niet het probleem dat Silverman hierboven beschrijft. Waarom zou een bedrijf nog meewerken aan kritische onafhankelijke interviews van de journalistieke redactie, als het in dezelfde publicatie een lovend stuk bij de sponsorredactie kan kopen?

Published by Ernst-Jan Pfauth

Ernst Pfauth is co-founder and CEO of The Correspondent, a journalism platform for “unbreaking news” that successfully crowdfunded $2.6 million from 45,888 backers in November 2018 and will launch in mid-2019.