Bij De Correspondent verkopen we nu papieren boeken in de VS

Zoals ik vorige week aankondigde, hebben we ons eerste boek vertaald in het Engels en op onder andere Amazon met printing-on-demand aangeboden. Want waarom ook niet! Na publicaties in The Guardian, Gawker, Fortune en de BBC slingeren er zeshonderd edities van Utopia for Realists rond in Amerikaanse huishoudens. Gek idee!

In dit stuk op Medium leg ik uit dat we bij De Correspondent onze eigen boeken uitgeven omdat het zonde is als alle inkomsten uit de boekenverkoop naar externe uitgevers en agenten stroomt. Zoals bijvoorbeeld bij krantenstukken-turned-bestsellers In Europa en Taal is zeg maar echt mijn ding (of En mijn tafelheer is Plato, trouwens) gebeurde.

Liever maak je van die inkomsten weer nieuwe journalistiek mogelijk.

Eigen uitgave Paulien Cornelisse komt op 2 binnen

Paulien Cornelisse geeft haar fictiedebuut De verwarde cavia zélf uit. En met succes: ze kwam deze week binnen op nummer 2 van de Bestseller 60.

In januari – voor het succes dus – vertelde Cornelisse aan de Volkskrant waarom ze zelf uitgever werd: “Ik had er zin in zelf de productie meer in handen te hebben; dan is het ook logisch dat je anderen een uurloon of een percentage van je inkomsten betaalt, en niet dat je zelf een percentage krijgt.”Voldoe je als auteur aan deze drie voorwaarden?

  1. Je hebt al honderdduizenden fans (of een wat minder grotere club, die meer wil betalen);
  2. Je houdt je graag bezig met de productie en verspreiding van het boek;
  3. Je kunt een team samenstellen van excellente freelancers, zoals een redacteur en een verkoper.

Dan zie ik weinig redenen om niet zelf aan de slag te gaan.

Bill Gates, de boekcriticus

In de serie ’beroemdheden hebben journalisten niet meer nodig om hun publiek te bereiken’ een aflevering over Bill Gates.

Hij publiceert al jaren boekenrecensies op zijn blog. Van de biografie van Steve Jobs tot Moonwalking with Einstein, Bill deelt zijn oordeel graag. Inmiddels weten zoveel boekenlezers zijn besprekingen te vinden, dat het Bill-effect volgens dit stuk in The New York Times op het Oprah-effect begint te lijken.
Ik lees zijn besprekingen graag. Want ik hoor liever van een man die zelf miljarden heeft verdiend wat hij van een business-boek vindt dan van een ‘professionele’ recensent.

Boekhandelketen Waterstone’s floreert weer

Hoopgevend verhaal over hoe het Britse boekenketen Waterstone’s in tegenstelling tot andere boekenketens wel weet te groeien. Dat komt volgens Slate door het leiderschap van James Daunt, die voor Waterstone’s zelf al een succesvolle boekhandel had.

Zijn aanpak: alle vertrouwen geven aan de boekverkopers zelf. Hij verbrak grote promotiecontracten met uitgevers en kon zo enorm veel ruimte winnen, want alle gesponsorde boekenkasten gingen de deur uit. Hij liet aan de boekverkopers zelf de keuze hoe ze die vrijgekomen ruimtes invullen:

If Daunt has created an economically sustainable model for the chain bookstore in the Amazon age, he’s done it in large part by not having a model: Each Waterstones looks different and sells different books depending on the local audience and the business impulses of the shop’s staff.

Lees zeker het hele artikel, want er staan nog meer praktische verkooptips in.

 

Boeken in huis goed voor je kinderen

Als kind had ik een kamer op zolder. In het halletje van de trap naar beneden, stond een boekenkast met oude boeken van mijn ouders. Biggles, Winnetou & Old Shatterhand, De Jongens van de Kameleon: ik verslond ze allemaal met een lampje onder de dekens. Misschien is het psychologie van de koude grond, maar ik kan me goed voorstellen dat daar m’n liefde voor lezen heb ontdekt en ontwikkeld.

In een recent stuk haalt The New York Times sociologisch onderzoek aan naar het leesniveau van 15-jarigen in 42 verschillende landen. Na het bruto nationaal product is de hoeveelheid boeken in huis de belangrijkste voorspellende factor van het leesniveau van de kinderen:

The greatest effect was seen in libraries of about 100 books, which resulted in approximately 1.5 extra years of grade-level reading performance. (Diminishing returns kick in at about 500 books, which is the equivalent of about 2.2 extra years of education.)

Het kan natuurlijk ook dat het aantal boeken niet zozeer van invloed is, maar dat boeken meer voorkomen in huizen waar ouders hun kinderen stimuleren om te leren en lezen. Ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat kinderen boeken (of kranten) sneller oppakken, eens doorbladeren en dan misschien eens iets anders ontdekken dan wat er op hun sociale media wordt aangeraden.

Een ontdekkingstocht op YouTube kan op een kind natuurlijk hetzelfde effect hebben, maar misschien laat ik als mijn zoon ouder is wel vaker een krant rondslingeren en gooi ik mijn boeken voorlopig nog niet weg. Gewoon, ter verrijking, en omdat hij dan misschien net als zijn vader twintig jaar later met warme gevoelens terugdenkt aan die avontuurlijke Old Shatterhand-boeken.

PS. De verkoop van papieren boeken nam afgelopen jaar trouwens weer toe in de Verenigde Staten. Dat komt volgens Quartz door de populariteit van kleurboeken, schrijvende YouTube-sterren (wie had dat ooit gedacht) en Harper Lee.

Grafiek van Quartz
Grafiek van Quartz

Dankzij Das Mag is de boekenuitgeverij weer een beweging

Das Mag (disclosure: ik ben investeerder) is een nieuwe uitgeverij die deze maand van start ging met een campagne waar ruim 3.100 crowdfunders 50 euro betaalden voor de eerste drie boeken. NRC-redacteur Arjen Fortuin beschrijft hoe er in de boekenwereld vooral ‘gemokt’ wordt over Das Mags (hogere) royalties en bindwijzes. Maar waarom zien zij niet dat het meest innovatieve aan Das Mag is dat ze van een uitgeverij weer een beweging maken?

Ik denk dat het een uitgeverij wordt die je gaat volgen omdat je de smaak van het huis vertrouwt. Waar je evenementen van bezoekt. En eentje die ook nog eens écht durft te investeren in directe verkoop aan lezers. Waardoor er meer geld overblijft (42 procent van de verkoopprijs) om te steken in boeken. Ja, uitgevers waren vroeger ook een merk. Maar toen waren er nog geen sociale media en directe verkoopkanalen. Dus ik ben heel benieuwd wat er gebeurt als een uitgeverij hier vol op inzet.

Vet: Salman Rushdie beveelt m’n fotocollectie aan

Al drie jaar lang verzamel ik foto’s van werkende schrijvers op writersatwork.pfauth.com. Dat ging allemaal lekker z’n gangetje. Niets aan de hand. Tot een paar dagen geleden.

Toen tweette Salman Rushdie dat hij zijn foto gevonden had:

Nu denk ik bij elke levende schrijver die ik upload: maar wat zou hij/zij van dit fotootje vinden?

PS. Elke dag zo’n foto ontvangen? Volg de Tumblr of het twitteraccount:

Leer Howard Roark kennen en je leven is nooit meer hetzelfde

Het is een dagelijkse strijd: durven doen wat je mooi en nodig vindt, zonder je te laten sturen door de likes, retweets en reblogs van anderen.  Werken aan een lang project dat je niet direct erkenning oplevert, maar je op de langere termijn veel gelukkiger maakt; ik merk dat het in een tijdperk van instant feedback van facebook- en twittervrienden steeds moeilijker wordt. Dat schreef ik vorig jaar op voor NRC, nu publiceer ik vandaag op De Correspondent een remedie: The Fountainhead (1943) van Ayn Rand.

Fountainhead1994Dit boek gaat over twee studiegenoten die allebei architect willen worden. Eentje is een laffe conformist die precies weet wie hij moet bespelen om hogerop te komen en daar met een gerust hart zijn tekeningen op aanpast. De ander is de meest integere kunstenaar waar je ooit over zult lezen. De ultieme egoïst. De man die alleen maar leeft voor zijn ideeën en niemand nodig heeft om die te bevestigen. Howard Roark is de naam. Een gek, dat is hij ook, zoals Steve Jobs een gek leek te zijn, maar het streven naar het ‘Roark-schap’ geeft mij in ieder geval de moed om iedere dag te proberen te doen wat ik mooi dan wel nodig acht, zonder dat ik me vastklamp aan wat anderen ervan vinden.

Enfin, lees bij De Correspondent de column die ik over The Fountainhead schreef, naar aanleiding van de prachtige toneelbewerking die Toneelgroep Amsterdam dit jaar op de planken brengt (met Ramsey Nasr als een weergaloze Roark). Lees het boek, zie het toneelstuk en laat Roark nooit meer uit je leven verdwijnen.

Heel vet: we mogen het nieuwe boek van Herman Koch presenteren

Morgenavond mogen we met Literaturfest het nieuwe boek van Herman Koch – Geachte Heer M. –  presenteren. Zo’n grote eer dat ik het nog steeds niet kan geloven.

Kom je kijken? Want dat kan dus. Het is niet zomaar een presentatie. Het is een event. Kaartjes a 5 euro zijn bij Das Magazin te koop.

PS. Hier het Literaturfest-gesprek dat we in maart met Koch voerden, over F van Daniel Kehlmann.

De mens doet er niet toe. Het oeuvre daarentegen…

‘l’Homme c’est rien – l’oeuvre c’est tout.’

Prachtige uitspraak van Flaubert. Gevonden in een literair stuk van correspondent Joris van Casteren over Hafid Bouazza, de schrijver die na jaren van ziekenhuisopnamen, geploeter, drank-, drugs en medicijnverslaving het toch voor elkaar kreeg een nieuwe roman af te schrijven.

Ze dachten dat ie dood was, bij café De Zwart. Maar wat maakt het uit.

Vergeet het café, vergeet de presentaties, de avondjes, de sociale verplichtingen. Aan de arbeid. Laat het werk spreken.

Javier Marías – De verliefden (2012)

Belangrijk om te weten: de auteur is gedoodverfd Nobelprijs-laureaat. Dus met eerbied begonnen aan dit boek over een Madrilese boekenredacteur die elke morgen een schijnbaar volmaakt gelukkig stel ziet ontbijten. Wanneer het ‘perfecte paar’ weken niet komen opdagen, blijkt dat de man neergestoken is door een doorgedraaide parkeerwachter. Wat volgt is een liefdesgeschiedenis met iemand die wellicht bij een moord betrokken is. Dat laatste zorgt voor een dilemma: kun je iemand beminnen wanneer je weet dat hij een moordenaar is? Mariás vult bladzijde met bladzijde met bespiegelingen van de hoofdpersoon, die op mij een verstikkende uitwerking hadden. Ik kwam niet meer aan mijn eigen interpretatie toe omdat Marías alles al bijzonder inginieus voorkauwde. Ter vergelijking: in de serie Breaking Bad zit een soortgelijk dilemma. Maar omdat daar het drama voor zich moet spreken en zo de kijker ruimte geeft voor een eigen beleving, weet ik zeker dat de pijn die daar getoond wordt mij jaren langer bij zal blijven dan Marías beschouwingen.
Javier Marías – De verliefden (2012)