Tom Ford – A Single Man (2009)

Door deze film waardeer je de liefde van je leven alleen maar meer. Homoseksuele professor Falconer (Colin Firth) verliest zijn geliefde na zestien jaar aan een auto-ongeluk, in een tijd dat homorelaties nog niet als ‘echte liefde’ werden gezien. Op de dag dat de zeer aimabele Falconer besluit zelfmoord te plegen, werpen mooie mannen zich aan zijn voeten. Deze boekverfilming voert je mee met de gedachten van Falconer zoals een boek dat normaal doet en is puntgaaf gestyled door regisseur (en modeontwerper) Tom Ford.
Tom Ford – A Single Man (2009)

Asha ten Broeke – In het brein van de reaguurder

Opiniemaker Asha ten Broeke krijgt een voortdurende stortvloed van online dreigementen over zich heen en verdiept zich voor Vrij Nederland in de gedachtegang van haar belagers. Confronterend essay over de scheiding tussen een online-zelf en een offline-zelf, inclusief ontmoeting met een online hater. ‘Durf je het ook in mijn gezicht te zeggen?’ Asha ten Broeke – In het brein van de reaguurder

Find the ‘higher’ you

For me, that process of taking a first draft and working with it over a period of months is EVERYTHING. That’s where a person finds out what he really means and (you could argue) who he really IS. So I suppose one danger is that we might get the idea that, you know, “to blurt, is to be.” The idea that whatever comes out is good and is us. Whereas someone who has really worked with text realizes – well, that neither one is “really” you, but that the considered version might represent a “higher” you – brighter, less willing to coast or condescend, funnier, and (mysteriously) also, I think, kinder.

George Saunders – author of Tenth of December – pleas for thoughtful and slow writing.

Joshua Michael Stern – JOBS (2013)

Ashton Kutcher doet de Henry Ford van onze tijd exact na in deze best wel trage film. Je krijgt niet te zien waarom Jobs zo moeilijk deed over details, en wat dat mogelijk opleverde (in plaats van alleen wat het Apple kostte). Als je geluk hebt, las je eerst de biografie en kun je de gaten opvullen. De openingsscene is echter goud waard: afgezien van de jankende viooltjes moet het zo dus ongeveer geweest zijn toen Jobs de iPod aan zijn personeel presenteerde. Voor even was ik weer verliefd op het ‘here’s to the crazy ones’-evangelie van deze verder enge man.
Joshua Michael Stern – JOBS (2013)

Haruki Murakami – Norwegian Wood (1987)

De tweede etappe in mijn Murakami-marathon: 11 januari moet ik Jeroen Vullings, Jessica Durlacher en Anna Drijver op het Murakami Festival over de Japanse auteur interviewen. Laatstgenoemde gast koos voor Norwegian Wood, volgens vriend T. de ‘chickflick van Murakami’. Ik liet me behoorlijk meeslepen door de brievenschrijvende en zeer innemende loner Toru Watanabe, die, terwijl zijn vriendin in een inrichting is opgenomen, verliefd wordt op een brutale wees. Ik heb het nooit ervaren, maar kan me door Norwegian Wood heel goed voorstellen hoeveel pijn liefde kan doen.
Haruki Murakami – Norwegian Wood (1987)

Sofia Coppola – The Bling Ring (2013)

Bende verveelde tieners breekt in bij beroemdheden als Paris Hilton en Lindsay Lohan. Opwindende en waargebeurde hyperbool van wat de combinatie tussen een celebritycultuur en de constante mogelijkheid tot delen bij mensen kan aanwakkeren. Het enige wat je met je gestolen Vuitton-tas kan doen, is op je Facebook posten, om bij je arrestatie te vragen of Lindsay ‘nog wat over je gezegd had’. En dat allemaal op een ranzig opzwepende soundtrack.
Sofia Coppola – The Bling Ring (2013)

Arme Jip en Janneke: kunst valt niet te versimpelen

Onlangs deed ik op De Correspondent een oproep voor meer explicateurs in de cultuur: kenners die kunst, literatuur en muziek toegankelijker maken voor een groter publiek door hun interesse ervoor te prikkelen. In de kunstwereld werd dat opgevat als een oproep voor versimpeling. Maar er is helemaal geen sprake van een tegenstelling. Lees verder op De Correspondent.

Haruki Murakami – De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren (2014)

De eerste Murakami die ik ooit las, in voorbereiding op het Murakamifest van 11 januari. Ik had me schrap gezet voor de magisch-realistische escapades van de Japanse auteur, maar kwam er geen tegen. Of het moet de beleving van enkele personages zijn die geloven dat je in je hoofd een fysieke moord op afstand kunt plegen. Extreem meeleven met een hypergevoelige stationsbouwer, daar kwam de eerste Murakami-ervaring voor mij op neer. Het leven van de hoofdpersoon wordt door een zeer intieme vriendengroep vernield en zijn daaropvolgende dolingen worden door Murakami op zo’n bedwelmende manier beschreven, dat het bij mij een ongekende concentratie opriep.
Haruki Murakami – De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren (2014)

Brian Henson – The Muppet Christmas Carol (1992)

Na minstens vijftien jaar een film kijken waar je als kind enorm fan van was, is een risico, maar de bewerking die The Muppets van Charles Dickens kerstverhaal maakte, heeft de tand des tijds absoluut doorstaan. Met glühwein op de bank, geliefde onder de arm en dan maar wegsmelten bij de heerlijk voorspelbare transformatie van Ebenezer Scrooge (Michael Caine!).
Brian Henson – The Muppet Christmas Carol (1992)