Apple News zorgt toch voor verkeer

Laatst was er paniek bij De Correspondent. We hadden opeens onwerkelijk veel verkeer, zonder dat er een duidelijke aanleiding voor leek te zijn. Toen we dieper in de statistieken doken bleek Apple News de oorzaak. Die beval een artikel aan, en dat verschijnt dan in het controlescherm van de meeste Nederlandse iPhone-gebruikers.

Het bleek geen unieke ervaring. Media zien steeds meer verkeer komen vanaf Apple News. Dat bleef in eerste instantie uit, maar nu publicaties bijvoorbeeld push-notificaties via de app kunnen versturen gaat het harder. Zo ging CNN van 5 miljoen pageviews in augustus naar 36,5 miljoen in september. De verkiezingen zullen hier overigens ook debet aan zijn.

Wat helaas nog uitblijft: significante advertentie-inkomsten vanuit Apple News (bij De Correspondent uiteraard niet interessant, maar voor veel andere media wel).

Mediapodcast S01E05 – ‘Okay Google’

Elke maand nemen Alexander Klöpping en ik onder de kundige leiding van Botte Jellema onze kroeggesprekken over media op.

De vijfde aflevering is geen malse aflevering. Halverwege de uitzending worden de emoties ons bijna te veel. Want met luisterende praatpalen, digitale sloten, hypersociale algoritmes en lamlendige boekenuitgeverijen ziet de wereld er niet per sé mooier uit. Gelukkig hebben we Jesse Klaver nog. Continue reading “Mediapodcast S01E05 – ‘Okay Google’”

De nieuwe strategie van Apple, volgens Apple

Borrelpraat over Apple gaat zo: tijdens Steve Jobs ging het top, nu gaat het bedrijf naar z’n gallemiezen.

Kijk maar naar dat teleurstellende horloge, die ingewikkelde afstandsbediening en het gebrek aan imposante producten die in de succesreeks iPod-iPhone-iPad passen.

Maar de drie hoogste bazen – waaronder CEO Tim Cook – grijpen in een gesprek met FastCompany de mogelijkheid aan om uit te leggen dat volgens hen iedereen er naast zit:

‘De wereld denkt dat we tijdens Steve’s periode elk jaar een doorbraak hadden. Maar die producten hebben jaren gekost om te ontwikkelen”

De samenvatting: Continue reading “De nieuwe strategie van Apple, volgens Apple”

Podcasts gaan thunderlekker, maar Apple blijft achter

Het duurde bijna een week tot Apple onze mediapodcast goedkeurde!
En dat is niet de enige gotspe van Apple’s podcast-app.
Zo klagen populaire podcasters dat…
  • luisteraars eigenlijk alleen maar nieuwe podcasts kunnen ontdekken door de ‘Featured Podcasts’-sectie. Die wordt door een clubje Apple-medewerkers samengesteld;
  • het vrijwel onmogelijk is om een podcast vanuit de app op sociale media te delen;
  • het niet mogelijk is om geld te vragen voor een podcast. En zitten we dus opgescheept met die awkward podcastadvertenties. ‘And now, a word from our sponsor’. (Die leveren trouwens 20 tot 100 dollar per duizend luisteraars op)’
  • de luisterdata suboptimaal is. Je kunt wel zien hoevaak een podcast is gedownload, maar het aantal luisteraars blijft een mysterie. Laat staan hoe ver luisteraars in de uitzending kwamen.
Kortom: terwijl podcasts steeds volwassener worden, blijft het belangrijkste platform achter.
Komt Apple met verbeteringen? Of neemt een concurrent het binnenkort over?

Met Reader neemt NRC afscheid van eeuwenoude krantenmal

Het lijkt alsof journalisten steeds meer naar wensen van lezers luisteren, dat ze zien dat een pakketje nieuws uitbrengen niet meer genoeg is. Natuurlijk, er zijn nog duizenden mensen die een flink bedrag overmaken om dagelijks verrast te worden door de brede selectie van een redactie, maar tegelijkertijd kijken jongeren gemiddeld slechts een kwartiertje per week naar een dagblad om. Zij maken hun selectie met facebook- en twittervrienden en kranten moeten hun verschijningsvorm daar op aanpassen. Het lef hebben om artikelen uit hun stokoude context te halen. Eeuwenlang maakten ze bladvulling om de belangrijkste verhalen heen, nu hebben jongeren daar opeens geen tijd meer voor.

Met een nieuwe app – NRC Reader – doet NRC nog een moedige stap in die nieuwe richting. Zeven dagen per week kiest de hoofdredactie acht NRC-artikelen die je gelezen móét hebben. In een kwartiertje kan je ‘m uit hebben. Ik hoorde de hoofdredacteur tijdens een spreekbeurt eens zeggen dat 60 procent van de opzeggers uit tijdgebrek afscheid neemt van de krant, dus in dat opzicht is NRC Reader een logische stap. Nee, je hebt geen tijd voor teksten die je misschien interesseren, je wil doelgericht en efficiënt geïnformeerd worden. Je laten verrassen doe je wel op Facebook.

Schitterend van werk van Ward Wijndelts, Thijs Niks en Jelle PrinsMoop.Me. Maar kannibaliseert NRC niet zo haar krantenabonneebestand? Zoals een vriend van me altijd zegt: ,,Als mensen bananen willen, geef je ze bananen. En anders doet de concurrent dat wel.” Apple, dat bedrijf dat we allemaal zo graag als voorbeeld aanhalen, concurreerde haar eigen iPod ook kapot met de iPhone en iPad.

Gisteren werd elders nog een lezerswens ingelost. De diehards van De Nieuwe Pers (DNP) brachten krap een jaar na het omvallen van hun gratis papieren krant een nieuwsapp uit waarmee lezers abonnementen kunnen nemen op specifieke journalisten. Eindelijk. Wanneer kopiëren andere kranten die abonnementsvorm? Ik hoef niet de hele Volkskrant te lezen – geen tijd voor -, maar ik wil wel graag een abonnement op de voorpaginacolumn van Grunberg. Nu verdient de Volkskrant geen cent aan me, dan opeens wel. Zo verdwijnt langzaam de mal van de klassieke krant. Simpelweg omdat de lezer dat eist.

Een complete muziekcollectie interesseert me niet meer

Duitser Phillip Lüpke kocht deze week het nummer Monkey Drums van Chase Buch. Dat bleek download nummer 25.000.000.000 te zijn voor iTunes. Reden voor een feestje en dus kreeg Lüpke een iTunes Card van 10.000 euro cadeau. Als tiener was ik buiten zinnen van vreugde geraakt van dat presentje, maar nu zou ik me geen raad weten met die kaart. Ik hoef muziek niet meer te bezitten*.

Misschien staat ie nog in m’n ouderlijk huis: een flinke CD-toren van metaal en beton. Honderden guldens stak in dit verlengstuk van mijn imago. De cd-collectie moest precies laten zien wie ik was. Zelfgebrande kopietjes mochten niet in de toren. Die lagen in een doos. Kopietjes zorgden er alleen maar voor dat ik alvast naar het nieuwe album van The Offspring kon luisteren, als ik nog niet genoeg guldens voor de echte cd had.

Dat bleek een voorteken te zijn, want het gaat me nu alleen nog maar om de beschikbaarheid van muziek. De cd-fetisj verdween toen ik mijn geld aan bier begon uit te geven en m’n versterker op de computer had aangesloten. Nu stonden alle mp3tjes in talloze mapjes op mijn harde schijf. In het begin ordende ze ik mooi, maar op den duur ging me het er alleen om of ik het juiste nummer kon vinden. Het idee van een complete collectie interesseerde me steeds minder. Muziek was overal, hing door torrentsites als een wolk boven ons, waarom zou je daar een fragment van willen bezitten?

Spotify bracht deze opvatting naar de legaliteit. Nu kan ik voor een tientje muziek beluisteren wanneer ik wil. Het idee dat een album van ‘mij’ is, zegt me definitief niets meer. Dus als Apple een nieuwe muziekmijlpaal naar buiten brengt, verbaast het me dat nog zoveel mensen muziek willen bezitten.

Bij Apple lijken ze dit overigens ook te denken, want 9to5mac.com vond deze week sterke aanwijzingen voor een door Apple gebouwde Spotify-kloon. In het besturingssysteem iOS 6 ontdekte de site radio-antenne-icoontjes met ‘buy’ in de bestandsnaam. En in 2012 berichtte The New York Times dat Apple gesprekken voerde met de muziekindustrie over een streamingservice. Dat zou betekenen dat Apple ook meegaat in het idee dat consumenten muziek niet meer willen bezitten. En het blijft vast niet bij dit medium. Waarom zou ik nog boeken op de plank willen hebben, als ik via een moderne bieb elk moment een meesterwerk kan raadplegen? Een rijtje dvd’s? Hou toch op man, zonde van de ruimte. De hele media-industrie als één grote streamingdienst? Dat lijkt me heerlijk.

* Oké, oké, met die iTunes Card kan je ook films huren en we hebben hier nog geen Netflix, dus natuurlijk gris ik die kaart nog uit Apple’s handen.

Krassen door de ‘de zwarte kant van sociale media’

‘Sociale media maken ons geestesziek, dom en asociaal. Ze stimuleren verkokering en egotripperij, tasten ons geheugen aan, voeden Big Brother-situaties en sensatiezucht, zetten aan tot terreur, bedreigen privacy en creativiteit en zijn manipulatief’, lees ik in mijn krant. Overgenomen uit een rapport van de ‘Slow Tech-beweging’. Als ik zulke „we gaan kapot aan het internet”-stukken lees, neem ik opeens een gewoonte van mijn opa over. Hij leest de krant met een pen in zijn hand. Elke spelfout die hij tegenkomt, moet het ontgelden.

Ik zet een kras door Nicholas Carr, de schrijver die betoogde dat we door internet oppervlakkiger worden, maar geen neurologen aan zijn zijde vindt. Door Andrew Keen, de zelfbenoemde ‘antichrist van Silicon Valley’ die eind november in deze krant toegaf alleen maar te provoceren, omdat het zo lekker veel betaalde spreekbeurten oplevert.

Mijn opa krast met heimelijk genoegen in zijn ochtendcourant, ik niet. Boos word ik van zulke stukken. En ik vraag me af waarom.

Continue reading “Krassen door de ‘de zwarte kant van sociale media’”

Iedereen kan binnenkort een tijdschrift publiceren

Woensdagavond bracht ik door met een ondernemer die één van de eerste westerse miljonairs in Birma probeert te worden, een vrouw die in alle Braziliaanse restaurants van Nederland wil eten en een jongen die antieke lampen uit verlaten Oost-Duitse militaire complexen redt. Deze avonturiers hadden één ding gemeen: ze willen over hun belevenissen bloggen. Zodat andere pioniers in Birma, Braziliaanse restaurantuitbaters en lampenliefhebbers van hun kennis en ervaringen kunnen profiteren. Daarom gaf ik ze die avond een blogworkshop.

„Is bloggen eigenlijk niet een beetje dood?” vroeg ‘Birma’ nadat ik hem drie uur lang had lastig gevallen met blogtips. Continue reading “Iedereen kan binnenkort een tijdschrift publiceren”

Waarom ik mijn televisie-abonnement opzeg

Als ik volgende maand mijn nieuwe huis betrek, zeg ik mijn televisieabonnement op. Dat had ik tien jaar geleden niet voor mogelijk gehouden. Toen keek ik series en Ajax via de kabel en pakte ik af en toe een televisiefilm mee. Inmiddels is het jaren geleden dat ik tijdens de reclame naar de koelkast rende, maar maak ik nog wel maandelijks een bedrag aan UPC over. Tot binnenkort, dus. Alsof ik een relatie die zich te lang heeft voortgesleept uitmaak. De opluchting!

Still uit Network (1976)

Ik kwam op het idee toen ik samen met m’n vriendin het nieuwe huis aan het inrichten was. Gewapend met plattegrond en potlood hadden we grote moeite om tot de juiste zithoek te komen. Na minutenlang vruchteloos schetsen, tekende mijn vriendin opeens het tv-meubel op een briljante plek in. We genoten van deze overwinning, totdat de heldin zich realiseerde dat ze een kapitale inschattingsfout had gemaakt. Er zat daar helemaal geen tv-aansluiting! Wat nu? En toen zei ik het. Zomaar. “Maar schat, we hebben toch helemaal geen tv-kabel nodig?’ Echt! Ga maar na: Continue reading “Waarom ik mijn televisie-abonnement opzeg”

‘Facebook gains a read-it-later feature’

After Pocket and Instapaper opened up the market, every giant is now copying the read-it-later feature. First there was Apple, with the Safari integration, now there Facebook is building one. Imore reports that the ‘saved’ button has been spotted on Facebook iOs apps.

Now let’s see who will become the standard read-it-later service. I hope the big fellas will allow Pocket and Instapaper to import their lists.

‘Facebook gains a read-it-later feature’

Microsoft Surface zegt nee tegen ukuleles

Alle techbedrijven prijzen tegenwoordig hun nieuwe producten met mierzoetje spotjes aan. U ziet een gadget, u hoort een ukulele. Ik gruwel ervan. Ukuleles zijn alleen leuk als Renske de Greef er columns over schrijft. Maar niet als Google Glasses, Apple met haar Retina-beeldscherm en Face.com (dat net gekocht is door Facebook) reclame maken.

Daarom is de spot voor Microsofts nieuwe tablet een verademing. Lang leve de Surface.

Deze nieuwsbrief blijf ik graag ontvangen

Bart Brouwers die met zijn hyperlokale journalistiek door Harvard onder de loep wordt genomen, Kanye West die onder het podium van Watch The Throne over zijn verjaardag twittert, Michael Dell die zichzelf opgeilt, de grijze Zomergasten, Apple’s nieuwste speeltjes en The Guardian die onze Hollandse pophistorie bespreekt: mocht ik één van deze (relatieve) nichenieuwtjes gemist hebben dan zorgt Twitter er met haar fantastische nieuwsbrief wel voor dat ik die schade in kan halen. De updates worden sinds een paar weken verzonden en ik verslind elke editie weer. Dit is een nieuwsbrief die ik níét opzeg.

Screenshot van de Twitter nieuwsbrief

Ik vermoed dat Twitter op deze manier ook een hoop passieve gebruikers wekelijks confronteert met de waarde van haar netwerk. Mits ze de juiste mensen volgen.