Obama over constructieve journalistiek

Een beetje oud filmpje, maar daarom niet minder interessant.

Een van de grootste dingen waar Obama zich zorgen om maakt, is dat in media feiten niet meer als feiten erkend worden. Dat vertelde hij in november (nog voor de verkiezingen) in een interview met Bill Maher. Continue reading “Obama over constructieve journalistiek”

Hoe media cynisme kunnen bestrijden ✊

Indrukwekkende speech over de deplorabele toestand van de parlementaire pers die van politieke verslaggeving een soap hebben gemaakt en alleen maar speuren naar uitglijders van politici.

Filosoof Coen Simon:

“Het kwalijke is dat het feitelijke en inhoudelijke functioneren van een parlementaire democratie op deze wijze aan het oog onttrokken wordt door politici voor te stellen als figuren die niets anders doen dan de kaarten tegen hun borst houden. Hoe zij aan hun kaarten komen en welke beslissingen zij tijdens het spel moeten nemen – daar brandt de journalist liever zijn vingers niet aan.

Terwijl burgers aan dat soort verslaggeving veel meer zouden hebben (want: meer inzicht in hoe hun land bestuurd wordt).

Bovendien is het cynisme waar zulke verslaggeving onvermijdelijk toe leidt gevaarlijk. Want: minder betrokken burgers zorgt voor een slechter functionerende democratie.

Ik moest daardoor denken aan een van de beste technologieverslaggevers die ik ken

Ben Thompson is zijn naam, Stratechery zijn winstgevende en zelfstandige medium. Thompson volgt de technologiesector, dus niet de politiek, maar toch valt er in Den Haag een hoop van hem te leren.

In deze podcast vertelt Thompson hoe hij nooit mee wil doen aan het afzeiken van ogenschijnlijke domme beslissingen van Apple, Microsoft en andere bedrijven.

Geparafraseerd:

‘Er werken daar mensen die minstens net zo slim zijn als ik, en vaak slimmer. Die hebben écht wel logische beweegredenen voor hun soms ongelukkige beslissingen. Ik vind het daarom veel waardevoller als ik die probeer te doorgronden’.

Opeens begreep ik waarom ik zijn blog zo waardevol vond. Door zijn empathische verslaggeving word ik niet meegesleurd in het gemakzuchtige narratief van een hype, maar krijg ik veel meer begrip van de extreem ingewikkelde situaties die Thompson beschrijft.

Obama sprak zich onlangs uit over constructieve journalistiek

You as journalists are gonna have a role to play to reduce cynicism’, zei hij in een antwoord op een vraag over wijdverbreid cynisme van een studentenverslaggever.

(van 4:54 tot 6:20)

Ik zie dit als een oproep om niet alleen maar gemakzuchtig te vertellen hoe klote de wereld is, maar om proberen te doorgronden waarom die zo is gekomen, én hoe het beter kan, en soms al gaat.

De activistische journalistiek van The Intercept

In dit interview deelt hoofdredacteur Betsy Reed de mooie missie van The Intercept, de online publicatie waar onder andere Glenn Greenwald voor schrijft:

“The endgame is to give the common person a fighting chance against information-hoarding big businesses and snooping administrations”

The Intercept maakt onderdeel uit van een non-profit, waar de oprichter van Ebay een kwart miljard dollar in heeft gestopt. Een flinke oorlogskas.  Continue reading “De activistische journalistiek van The Intercept”

Wat doet de president als hij het in de media moet ontgelden?

Dan maakt hij even een wandelingetje door de buurt.

True story, uit een profiel van The New York Times over Obama’s sociale media-team, onder leiding van oud-Twitter-exec Jason Goldman.

“Social media can also be a powerful tool for burnishing the president’s image with a sometimes-fickle public. One of the most viewed postings the White House has ever shared is a YouTube video of the president taking an impromptu stroll near the White House last year, quipping “the bear is loose” as he shook hands with awe-struck tourists.

It was a time when “we were really getting beaten up, and there was no break in the narrative,” said Mr. Pfeiffer, recalling how the rise of the Islamic State was capturing public attention. “And here we had this glimpse of the president as we all wished people could see him.”

Het filmpje uit mei 2014 werd inmiddels al 5,6 miljoen keer bekeken op YouTube.

Werken aan de woorden van machtigste mens op aarde

Helaas, de foto die de fotograaf van het Witte Huis nam toen Obama na zijn beëdiging nog één keer achterom keek, is niet op zijn Flickr-account verschenen. Wel een paar interessante foto’s van Jon Favreau, de belangrijkste speech writer van de Amerikaanse president. De nu 31-jarige schrijver was eind twintig toen hij de iconische speeches voor presidentskandidaat Obama schreef. Over een weekje verruilt hij het Witte Huis voor Hollywood. Dan heb je lef, als je niet meer de stem van de machtigste man op aarde durft te zijn.

Misschien dat Obama’s fotograaf bij wijze van eerbetoon nog twee foto’s van Favreau’s werk online plaatste. Je ziet hem samen met Obama aan hun laatste belangrijke speech werken, de inauguratierede. Zoom in om Obama’s notities te zien. ‘For we have’ werd ‘For history tells us’. Klinkt toch een stuk grootser

Foto: The White House / Pete Souza
Foto: The White House / Pete Souza
Foto: The White House / Pete Souza
Foto: The White House / Pete Souza

Voor mij past Favreau in het rijtje van Chris Hughes en Ezra Klein: jonge helden in Washington wiens werk al een enorme impact heeft gehad. Met één groot verschil. Hughes en Klein komen in profielen over als bloedserieuze workaholics, terwijl Favreau (links) toch van een gebbetje lijkt te houden.

Wat Beyoncé, Samoanen, Obama en katjes met de redding van kwaliteitsjournalistiek te maken hebben

Voor wie borrelpraatjournalistiek maar slecht kan verdragen en behoefte heeft aan munitie: lees deze blogpost van oerblogger Jason Kottke. Hij beschrijft hoe de VS een week lang in de ban waren van twee nieuwsverhalen: 1) dat een bekende American Football-speler een nepvriendin had en 2) dat Beyoncé geplaybackt zou hebben tijdens de inauguratie van Obama. Genoeg voor uren talkshowmateriaal. Maar Kottke voert twee experts op die beide verhalen overtuigend en gemakkelijk debunken. 1) De speler is een Mormoonse Samoaan en in die cultuur zijn langeafstandsrelaties normaal en 2) een geluidstechnicus en een muzikant analyseren nauwkeurig het optreden en de ademhaling van Beyonce. Conclusie: ze zong echt.

Ondertussen bindt Facebook-miljonair Chris Hughes de strijd aan met slechte journalistiek door het tijdschrift The New Republic nieuw leven in te blazen. Vandaag lanceerde hij, 10 maanden na zijn aankoop, de nieuwe website. De slimme jongen schakelde zijn oude baas in voor wat extra aandacht. En dus opent newrepublic.com met een interview met Obama, voor wie Hughes in 2008 de digitale campagne organiseerde. Hughes en een redacteur brachten 45 minuten in the Oval Office door en praatten over American Football, wapenwetten en het voortbestaan van The New Yorker en The Atlantic Monthly.

De site is rustig en responsive vormgegeven en gericht op het aanprijzen van een paar goede stukken, in plaats van tientallen middelmatige artikelen waar misschien een hitje tussenzit (verdienmodel van meeste nieuwsblogs). Zie hoe rustig de pagina is als je eenmaal begonnen bent met lezen:

Mooi detail: de rode balk laat zien hoe ver je in het stuk bent.
Mooi detail: de rode balk laat zien hoe ver je in het stuk bent.

Meer weten over wonderkind Hughes? Lees de column die ik vorige maand over hem schreef. Hij investeerde in ieder geval ook in Upworthy, een site die belangrijk nieuws op een sexy manier aanprijst. Onlangs deelden twee redacteuren op een conferentie hun tactieken. Normaal heb ik een hekel aan ‘zo-gaat-je-blog-viral-artikelen’, maar doordat deze zo praktisch is en vol goede voorbeelden en zelfspot zit, is ie zéér de moeite waard. Schrik niet van de poezelige katjes:

De kunst van het achterom kijken, door Barack Obama

Als blogger probeer je altijd origineel te zijn. Dus toen ik vanmorgen een stukje wilde tikken over een indrukwekkend animated GIF-je, checkte ik toch even of een andere Nederlandse blogger niet al had opgeschreven dat Obama voor hij het Capitool inliep nog één keer omkeek, omdat hij het uitzicht van duizenden aanhangers ‘nooit meer zou zien’. Of niet iemand anders al had opgeschreven dat je dan de huisfotograaf van Obama, Pete Souza, ziet verschijnen. Of niet iemand anders al had opgeschreven dat ie zo benieuwd was naar hoe die foto van Souza geworden is.

En ja hoor, toen ik langs m’n geesteskind nrc.nl surfde, zag ik dat redacteur Peter Zantingh dat allemaal al prachtig had genoteerd. Inclusief waarschuwing voor de oudere lezer: ‘pas op, dit filmpje eindigt nooit‘. Dus liet ik het GIFje voor wat het was.

Nu is het avond en denk ik nog steeds aan die blik van Obama. En hoezeer ik het bewonder dat hij zijn hoofd koel weet te houden, dat hij over vier jaar kan zeggen – als hij president af is – dat hij de bepalende momenten bewust heeft meegemaakt. Dat hij wist wanneer hij moest genieten.

Dit is natuurlijk van een hele andere orde, maar vanmorgen sprak ik een 19-jarig blogtalent. Zij gaat verschrikkelijke mooie stukken schrijven en kan binnenkort overal aan de bak, maar temperde mijn enthousiasme over alle stappen die ze zou kunnen nemen. ‘Ja hallo, ik wil ook nog even genieten nu ik jong ben’. Daar heeft ze helemaal gelijk in. Door die blogobsessie van mij is m’n studietijd naadloos en supersnel overgelopen in een baan bij The Next Web, en later NRC Media. Ik was zo gericht op het vinden van een groter publiek, dat ik niet bewust genoot van de schitterende tripjes met The Next Web en de spannende eerste jaren bij NRC.

Voordat ik als een oude man klink: wat ik bedoel te zeggen, is dat het fantastisch is dat Obama ons hier allemaal even herinnert aan hoe belangrijk het is soms even te bewust stil te staan bij wat we meemaken. Als hem dat met die monsterbaan van ‘m al lukt, dan kunnen wij dat al helemaal.

obama kijkt nog één keer naar het publiek

Waarom Chris Hughes een moderne held is

Chris Hughes. Foto: Flickr / Union Square Ventures
Chris Hughes. Foto: Flickr / Union Square Ventures

Chris Hughes (1983) heeft een babyface, een nette scheiding in zijn blonde coupe, is goed voor minstens 600 miljoen dollar en is eigenaar en hoofdredacteur van The New Republic, een soort Amerikaanse Groene Amsterdammer. Zijn fanblog heet dan ook ‘Chris Hughes is Better Than You’. Hughes, kind van een krantenverkoper en middelbareschoollerares, groeide op in een conservatief gat en zocht een way out. Hij tikte op Yahoo ‘Best High Schools in America’ in, werd aangenomen op de oude school van de Bush-presidenten, kwam daar uit de kast en vervolgde zijn studie op Harvard. Zijn roommate Mark was daar met een grappig project bezig: ‘The Facebook’. Hughes bedacht het legendarische uitrolsysteem, waarbij Facebook nieuwe universiteiten één voor één aansloot.

Tijdens deze zegetocht kreeg Hughes een mailtje van de assistent van een onbekende senator „die dat Facebook weleens uit wilde proberen”. Obama, was zijn naam, Barack Obama. Hughes verliet Facebook om de online presidentscampagne te leiden van een kandidaat die vrijwel zeker van Hillary Clinton zou verliezen. Via het door hem bedachte MyBarackObama.com stuurde Hughes tienduizenden vrijwilligers aan en schreef voor de tweede keer mee aan een hoofdstuk in de wereldgeschiedenis.

Daarna ging hij op z’n bek.

Continue reading “Waarom Chris Hughes een moderne held is”

Wie zijn e-mail factcheckt, weet: Obama viert kerst

Dankzij sommige familieleden die de AOW-gerechtigde leeftijd naderen ontvang ik af en toe een kettingmail. Ja, een kettingmail. Weet je nog? Eind vorige eeuw, begin deze eeuw: zo’n bericht DAT JE METEEN AAN TIEN MENSEN MOET DOORSTUREN ANDERS GA JE DOOD. Die bestaan dus nog, alleen zijn ze nu vaak politiek getint. Een tikkeltje populistisch ook. Zo gaat een afbeelding van een aap met een forse balzak rond met de tekst: ‘Politici en apen: de hele dag niksdoen en je zakken vullen’.

Obama heeft níéts tegen kerstbomen. Foto: The White House

Dat zulk soort kettingmails ook in de VS worden rondgestuurd, lees ik op het journalistiekblog van Harvard: NiemanLab. Ze hebben het daar over ‘Uncle Larry’, die ene oom met een vergeelde Impeach Clinton-bumpersticker op de Chevy. Die stuurt elke dag de wildste roddels door. Over Barack Hussein Obama, uiteraard. Wist u bijvoorbeeld dat hij – radicale islamsocialist die hij is – dit jaar de kerstviering wil afschaffen? Die mail gaat er nu al vier jaar rond de feestdagen uit. Continue reading “Wie zijn e-mail factcheckt, weet: Obama viert kerst”

Bill Clinton kwam in Amsterdam zijn ‘explanation movement’ uitbreiden

,,In difficult times, we don’t need eloquence, we need explanation.”

Dat kwam Bill Clinton nog geen twee weken na een vermoedelijk slopende verkiezingscampagne op het 24 uur van reclame-congres in Amsterdam vertellen. Na zijn weergaloze speech op de Democratische Conventie waar hij aan de hand van feiten uitlegde waarom de Democraten aan de macht moest blijven – Arithmatic! -, noemde Obama hem gekscherend ‘The Secretary Of Explaining Stuff‘. Clinton ziet het als een geuzentitel.

Volgens hem hebben we in crisistijden uitleg nodig. ,,Als je het moeilijk hebt omdat je door de bankencrisis je baan kwijtraakte, wil je maar één ding: begrijpen waarom het gebeurd is’. Zodat je er wat aan kan doen (bijvoorbeeld op de Democraten stemmen, neem ik aan). Clinton wil die uitleg graag geven en riep de aanwezige reclamemakers op zich aan te sluiten bij ‘explanation movement’. Continue reading “Bill Clinton kwam in Amsterdam zijn ‘explanation movement’ uitbreiden”

Barack en ik mailen elke week wel een paar keer

Barack en ik mailen elke week wel een paar keer. Laatst nog, vroeg ie of ik wilde komen basketballen. En een maand geleden was meneer een beetje pissig, omdat Michelle en ik gelachen hadden om zijn grijze haren. Zij begon! Gelukkig mocht ik nog steeds langskomen op zijn verjaardagsfeestje. ‘Should be fun’, mailde hij.

Maar dan moest ik wel eerst 3 dollar doneren en hopen dat mijn naam uit een grote pot getrokken werd. Want hoe persoonlijk de mailtjes van de familie Obama ook zijn, miljoenen andere mensen ontvangen ze ook. Continue reading “Barack en ik mailen elke week wel een paar keer”