‘Spotify voor boeken’ zal einde maken aan paperbacks

Met een gekreukelde paperback en een klotsende kop te hete koffie weggedoken in de bus die First Avenue opraast: zo zagen mijn winterochtenden in 2007 eruit. De mensen om mij heen lazen ook, het maakte het ritje naar mijn stageplek bij de Verenigde Naties tot een vertrouwd samenzijn. Aan die koude ochtenden met Orwell, Capote en medereizigers moet ik denken als ik undergroundnewyorkpubliclibrary.com bekijk. Ourit Ben-Haim fotografeert sinds december 2011 lezende reizigers in de New Yorkse metro. Banken vol New Yorkers en hun leeskeuze, heerlijk.

Beeld: undergroundnewyorkpubliclibrary.com

Maar er breekt helaas een tijdperk van anoniem lezen aan. Binnenkort zie je alleen nog glanzende iPads, Kindles en Surfaces in het ov. Ideaal als je stiekem zelfhulpboeken of sekssucces Fifty Shades of Grey wilt lezen, maar ook kil. Juist in New York lijkt die tijd dichterbij dan in onze steden. Amerikaanse uitgevers vertelden afgelopen weekend dat ze in het eerste kwartaal van 2012 meer hebben omgezet met e-books (282,3 miljoen dollar) dan met boeken met een harde kaft (229,6 miljoen dollar) – die bijna de helft van de papieren boekenmarkt vormen. Een primeur, veroorzaakt door de (impuls)aankopen op Kindle en iPad. En digitaal lezen wordt alleen maar makkelijker. Continue reading “‘Spotify voor boeken’ zal einde maken aan paperbacks”

Die kaften in de metro ga ik wel missen

Met een gekreukelde paperback weggezakt in de bus die First Avenue opreed: zo zagen mijn ochtenden in de eerste vier maanden van 2007 eruit. Te hete koffie, die altijd net over het bekertje heenklotste. Soms op mijn hand, soms op mijn boek. Ik weet nog precies welke werken ik tijdens mijn stage bij de Verenigde Naties las. 1984, To Kill A Mockingbird, In Cold Blood en Fear and Loathing in Las Vegas. U begrijpt, ik probeerde de samenleving waar ik een tijdje te gast was te doorgronden door een dwarsdoorsnede uit haar literaire klassiekers te lezen. Aan die koude ochtenden moet ik denken als ik de Tumblr van Ourit Ben-Haim bekijk. De blogger fotografeert sinds december 2011 lezende reizigers. Heerlijk om doorheen te bladeren. Wát een belezen stad.

on the left she’s reading “My Family and Other Animals,” by Gerald Durrell. in the middle he’s reading “Hullabaloo in the Guava Orchard,” by Kiran Desai. on the right he’s reading “Borrower of the Night,” by Elizabeth Peters.

Door The Underground New York Public Library realiseer ik me wel dat er een tijd komt dat je niet meer kan zien wat je medereizigers lezen. Dan hebben we allemaal tablets en kunnen we stiekem zelfhulpboeken in het openbaar lezen.

Lang leve de noodrem

Vandaag op pagina drie van nrc.next de foto’s, op het blog het filmpje. Een 26-jarige vrouw stond vorige week te wachten op een perron in Boston. Toen de metro eraan kwam en ze haar sigaret wilde doven, ging het mis. De vrouw, die gedronken had, verloor haar evenwicht. Ze viel en probeerde op te staan, maar tevergeefs. Omstanders begonnen massaal te zwaaien. De bestuurder trok net op tijd aan de noodrem. Het slachtoffer is behandeld aan enkele schaafwonden.

Eerder op het nextblog: deze metro stopte niet op tijd voor een baby. Maar er is toch een happy ending.

Geachte Metro-redactie, Steve Jobs heeft een koltrui

Mocht je Steve Jobs niet kennen, dan is het waarschijnlijk een vreemde gewaarwording om te horen dat Metro vandaag duizenden Apple-liefhebbers tot in het diepste van hun ziel gekwetst heeft. Jobs is de topman van Apple, de man achter onder andere de iPod en de iPhone. Een hippie, iemand die naar eigen zeggen zijn succes mede aan lsd te danken heeft en bovenal iemand die verafgood wordt door duizenden Apple-aanhangers.

Jobs staat in vrijwel alle lijstjes die ‘influential‘ in de titel hebben, zoals die van Time. Er verschenen honderden boeken over Jobs – met titels als ‘Inside Steve’s Brain‘ – en journalist Dan Lyons werd in technologiekringen wereldberoemd toen hij anoniem de parodieblog Fake Steve Jobs begon. The New York Times startte een onderzoek en wist hem na een paar maanden te ontmaskeren. Nu toert Lyons de wereld over met zijn Jobs-verhaal. De Apple-aandelen maakten een duikvlucht toen eind 2008 bekend werd dat Jobs te ziek was om het bedrijf te leiden.

Dus hoe durft Metro bij een bericht over Jobs’ levertransplantatie een foto van Philip Schiller, Senior Vice President van Worldwide Product Marketing, te plaatsen? Apple-minnend Nederland is woest.

Maakt Fleur Agema afspraken met Wouter Bos via Twitter?

Morgen vindt de Afghanistan-top plaats. Ik kan niet wachten om via Maxime Verhagens twitterpagina de “achter de schermen”-opmerkingen te lezen. Hoewel het natuurlijk een charmante vorm van PR is, geven Verhagens twitterberichten af en toe een interessant inkijkje in het leven van de minister. Zo at hij ,,suurvleisch” na het debat over het aftreden van Ella Vogelaar.

Voorzichtigheid is wel geboden. Van Maxime Verhagens twitterpagina is inmiddels duidelijk dat deze echt is. Maar op Twitter zijn ook een aantal imitators van politici actief. Af en toe gaat het mis, zoals in de Metro van vandaag. Op pagina twee staat het volgende bericht:

Als het hier echt om PVV-kamerlid Fleur Agema ging, was het een mooie quote geweest: een kamerlid die via Twitter een minister aan een afspraak herinnert.

Maar in december 2008 schreef Spits dat Fleur Agema niet actief is op Twitter. @fleuragema is het werk van een imitator. Hoe heeft dit twitterbericht in Metro kunnen belanden? Continue reading “Maakt Fleur Agema afspraken met Wouter Bos via Twitter?”

Metro besteedt aandacht aan bloggen

Als fervent blogger, blogevangelist bijna, ben ik teleurgesteld over de aandacht voor blogs in traditionele media. Als blogs al aandacht krijgen, is het vaak in de context van schandalen. En dat terwijl de Nederlandse blogosfeer naar ik meen een nieuwe laag in de maatschappij is. Een omgeving waar mensen een kritische blik op de samenleving werpen, waar ze meningen vormen, nieuwe ideeën verzinnen en de toekomst van vele vakgebieden bepalen. Waarom maken de media daar amper gebruik van? Continue reading “Metro besteedt aandacht aan bloggen”

Metro als bemiddelaar

Sommige Nederlanders laten zich neerbuigend uit over de gratis krant Metro. De berichten blijven teveel steken op ANP-materiaal. Ik zie de krant als één van de vele manieren om snel op de hoogte te zijn van het laatste nieuws. In Hongarije neemt de krant een andere positie in. Hongaren zijn voor objectieve berichtgeving sterk van Metro afhankelijk. In het zeer verdeelde land is het de enige krant die niet alleen het linkse of het rechtse kamp napraat. Continue reading “Metro als bemiddelaar”

Krantenbaas als dictator

Uitgever Cornelis van den Berg werkt met ondernemer Marcel Boekhoorn aan een gratis krant die “over vijf jaar het enige massamedium is”. Ik betwijfel of die droom waargemaakt wordt maar ik vermoed wel dat de kans op succes aanwezig is. De huidige gratis dagbladen Metro en Spits kunnen mij namelijk niet bekoren. Zij blijven te veel op de oppervlakte en de artikelen zijn vaak van een bedroevend laag niveau. Ik heb zelfs enkele keren meegemaakt dat een medestudent in college aangaf dat zij die middag nog “effe een stukje voor Metro” moest schrijven. Tijdens mijn ritjes met het openbaar vervoer lees ik dan toch liever een krant die samenwerkt met The Economist. Continue reading “Krantenbaas als dictator”