Wat verdient NRC nu eigenlijk met de paywall?

Een schatting op basis van gepubliceerde cijfers

Nu het zo over de ‘financiële basis’ van nrc.nl gaat deze week, is het interessant om te weten om hoeveel euro het dan ongeveer gaat. Dus, een schatting, op basis van publieke cijfers van NRC. De opbrengsten van de pdf-versies van de kranten zijn hier niet in meegenomen omdat die vaak in combinatie met papier worden verkocht.

Nrc.nl heeft sinds oktober 2015 een paywall:

  • Eind 2015 had het 1.821 site-abonnees.
  • In december 2015 vertelde de directeur lezersmarketing in De Medianieuwsbrief dat de target van NRC voor 2016 op 6.000 site-abonnees stond.
  • Die target werd niet gehaald. Eind 2016 had nrc.nl 3.171 abonnees, aldus Peter Vandermeersch in februari 2017.

Een digitaal abonnement op nrc.nl kost €13,50. Tenzij je na een jaar verlengt, dan verdubbelt de prijs.

Stel dat nrc.nl net zo hard is doorgegroeid de afgelopen twee maanden als in 2016, dan zou het nu op 3.400 site-abonnee’s zitten. Dat is minimaal (3.400 * (€13,5 * 12 maanden) ) €550.800 omzet per jaar.

Ter vergelijking: aan Blendle verdiende NRC in een jaar €200.000 (volgens NRC) tot ‘ongeveer’ €250.000 euro (volgens Blendle).

De cijfers van de NRC paywall

NRC hoofdredacteur Peter Vandermeersch vertelt in dit interview over de nieuwe nrc.nl. De NRC paywall heeft tussen de lancering op 13 oktober en 11 november 850 nieuwe abonnee’s opgeleverd (a €14,50 per maand). Dat zou betekenen dat nrc.nl nu ongeveer (850 abonnees / 4 weken =) 212 nieuwe abonnees per week erbij krijgt.

NRC paywallNaar 6.000 abonnee’s

Maar de nieuwigheid van de eerste weken zorgt natuurlijk voor een grotere aanwas. Misschien dat hoofd Lezersmarkt Xavier van Leeuwe daarom een wat lager werftempo als ambitie lijkt te hebben gesteld. Hij mailde me namelijk de verwachting eind volgend jaar 6.000 nieuwe abonnementen geworven te hebben. Dat zou neerkomen op een werftempo van 85 abonnementen per week (6000 – 850 al bestaande abonnee’s / 60 resterende weken).  Elke abonnee zit er minimaal een jaar aan vast, dus in december 2016 heeft nrc.nl dan (6000 abonnees * €14,50 * 12 maanden) net iets meer dan een miljoen binnengehaald. Daar gaat wel nog btw van af (21 procent, want digitale journalistiek). Dan kom je op 8,5 ton uit.

Een betere NRC paywall

Ik denk dat de NRC paywall nog wel verbeterd wordt. Nu worden ook artikelen die niet zo uniek zijn – bijvoorbeeld een nieuwsstukje over het ontslag van een voetbalcoach – meegenomen in het maximaal aantal artikelen dat een lezer gratis mag zien. Logischer zou zijn om tot zulke berichten gewoon onbeperkt toegang te verlenen en vervolgens in die stukken te linken naar bijvoorbeeld een uniek interview met die coach, waar je wél abonnee voor moet zijn.

Getting your readers in the right mindset (like Ozy does)

A friend alerted me to Ozy, a daily curation web site, backed by Laurene Powell Jobs. What I like about this site is that they – albeit a bit pompous – describe in an inspiring way how you should read their site.

First: they call their daily briefing ‘The Presidential Brief‘. It’s their ‘take on what the most powerful person in the world gets with their morning coffee’. This is exactly the sentiment most readers have in the back of their mind when reading a daily brief, the idea that they’re hitting the streets well-prepared. Just like the president.

Screenshot of Ozy.com
Screenshot of Ozy.com

Second: the distinction within the brief between ‘Important’ and ‘Intriguing’. At my former job as digital editor of NRC Handelsblad, we tried to do something on nrc.nl with the labels ‘The most important news’ and ‘The best of the web’, but I think Ozy came up with more powerful labels.

The labels on nrc.nl
The labels on nrc.nl

I do think their site is a bit overwhelming when it comes to the visuals. I’d prefer a more sparse look, to reaffirm the idea behind a presidential brief. But still, Ozy it’s a good example of how to prep your visitors for reading your site.

 

De kunst van het achterom kijken, door Barack Obama

Als blogger probeer je altijd origineel te zijn. Dus toen ik vanmorgen een stukje wilde tikken over een indrukwekkend animated GIF-je, checkte ik toch even of een andere Nederlandse blogger niet al had opgeschreven dat Obama voor hij het Capitool inliep nog één keer omkeek, omdat hij het uitzicht van duizenden aanhangers ‘nooit meer zou zien’. Of niet iemand anders al had opgeschreven dat je dan de huisfotograaf van Obama, Pete Souza, ziet verschijnen. Of niet iemand anders al had opgeschreven dat ie zo benieuwd was naar hoe die foto van Souza geworden is.

En ja hoor, toen ik langs m’n geesteskind nrc.nl surfde, zag ik dat redacteur Peter Zantingh dat allemaal al prachtig had genoteerd. Inclusief waarschuwing voor de oudere lezer: ‘pas op, dit filmpje eindigt nooit‘. Dus liet ik het GIFje voor wat het was.

Nu is het avond en denk ik nog steeds aan die blik van Obama. En hoezeer ik het bewonder dat hij zijn hoofd koel weet te houden, dat hij over vier jaar kan zeggen – als hij president af is – dat hij de bepalende momenten bewust heeft meegemaakt. Dat hij wist wanneer hij moest genieten.

Dit is natuurlijk van een hele andere orde, maar vanmorgen sprak ik een 19-jarig blogtalent. Zij gaat verschrikkelijke mooie stukken schrijven en kan binnenkort overal aan de bak, maar temperde mijn enthousiasme over alle stappen die ze zou kunnen nemen. ‘Ja hallo, ik wil ook nog even genieten nu ik jong ben’. Daar heeft ze helemaal gelijk in. Door die blogobsessie van mij is m’n studietijd naadloos en supersnel overgelopen in een baan bij The Next Web, en later NRC Media. Ik was zo gericht op het vinden van een groter publiek, dat ik niet bewust genoot van de schitterende tripjes met The Next Web en de spannende eerste jaren bij NRC.

Voordat ik als een oude man klink: wat ik bedoel te zeggen, is dat het fantastisch is dat Obama ons hier allemaal even herinnert aan hoe belangrijk het is soms even te bewust stil te staan bij wat we meemaken. Als hem dat met die monsterbaan van ‘m al lukt, dan kunnen wij dat al helemaal.

obama kijkt nog één keer naar het publiek

Kranten ontkomen niet aan een betaalmuur

Het ontgaat u misschien, beste lezer, maar terwijl u het wereldnieuws tot u neemt, maken krantenmakers zich druk om hun voortbestaan. Dus toen het gratis nrc.nl afgelopen week stopte met het doorplaatsen van krantencolumns, was het hommeles. GeenStijl plakte een fictieve betaalmuur voor haar site, de Volkskrant publiceerde een metabericht en de hoofdredacteur probeerde via zijn blog de gemoederen te bedaren.

Daarom een korte introductie in de wereld van betaalmuren, zodat u weet hoe kranten er over een paar jaar uitzien. Want die betaalmuren komen er sowieso. Om twee redenen: 1) papieren inkomsten lopen terug, kranten moeten dat online goedmaken en 2) van online advertenties kunnen kranten niet leven.

Geen enkele Nederlandse krant heeft een betaalmuur. Wel zetten ze veredelde pdf’s online en verkopen daar abonnementen op. Maar het is nog niet mogelijk om losse artikelen online aan te schaffen. Als dat wel zo was, zou ik bijvoorbeeld elke dag met liefde mijn portemonnee grijpen voor de dagelijkse voorpaginacolumn die Arnon Grunberg voor de Volkskrant schrijft. Of voor elke andere auteur die ik hoog heb zitten.

Oerblogger Andrew Sullivan ondervond dat vorige week. In een declaration of independence kondigde hij aan voortaan 19,99 dollar per jaar voor zijn blog te vragen. Binnen een week haalde hij 400.000 dollar op. Hij stopt met advertenties, want die markt is van Google en Facebook. Zij slokken marketingbudgetten op, waardoor advertenties verkopen tijdrovend margegedoe is geworden.

Daar komen Nederlandse kranten binnenkort ook achter. Want om online veel advertentiegeld te verdienen, moet je je journalistieke ziel verkopen. Kijk maar naar buzzfeed.com. De nieuwssite die groot is geworden met kattenfoto’s en de Amerikaanse Frits Wester inhuurde als hoofdredacteur. De wonderkinderen van Buzzfeed haalden afgelopen week 15,5 miljoen dollar aan investeringen op en verdienen in tegenstelling tot Sullivan wél veel geld met advertenties. Terwijl er geen banner te zien is op buzzfeed.com! Adverteerders kunnen gewoon stukken plaatsen, sterker nog, redacteuren helpen ze daar bij. Zo publiceert een pizzaboer de tien beste pizzarecepten.

Nederlandse dagbladen en Sullivan kunnen dit vanwege hun journalistieke integriteit niet doen. De recepten van de pizzaboer zouden tot talloze opzeggingen leiden en terecht. De grootste kracht van de kwaliteitsjournalistiek – haar onafhankelijkheid – is zo ook haar grootste zwakte.

Dus alle hoop is nu gevestigd op de betaalmuren. Zo zal het gaan: dagbladen zorgen ervoor dat elk krantenstuk ook als losse webpagina is te bezoeken. Vervolgens rekent u met het gemak van de iTunes-winkel een artikel af. ‘Nog even, en Grunberg is makkelijk online te lezen’, twitterde de hoofdredacteur van de Volkskrant. Ik zit er klaar voor.

PS. Ik geloof in een betaalmuur voor bestaande kranten. Maar als ik een nieuwe publicatie zou beginnen – zonder de last van 150 redacteurensalarissen – zou ik van deze gedachte uitgaan, die ik november 2012 optikte:

De informatie die in de krant verschijnt, is vrij. Abonnees mogen stukken doorsturen. Niet-abonnees kunnen de stukken gratis op de site lezen. Informatie laat zich niet inperken, wil vrij zijn. Je kan niet tegen oerbehoeften vechten. Als wij iets bijzonders zien, willen we het delen. We laten ons niet hinderen door een muur, het ontbreken van een copy/paste-functie. Dan maken we wel een screenshot, of een foto van het scherm zelf, als het nodig is. Als we maar kunnen delen wat ons raakt. Een slimme krant vecht daar niet tegen, een slimme krant probeert het voor zich te laten werken.

We moeten de strijd met online domheid niet schuwen

Prinses Máxima heeft door de Amsterdamse grachten gezwommen om aandacht te vragen voor de dodelijke neurologische ziekte ALS. Je moet wel heel koninklijk zijn om met een wetsuit en badmuts weg te komen. Ik bekeek de beelden op nrc.nl, scrollde per ongeluk iets te ver naar beneden en kwam genadeloos in aanraking met het gedachtegoed van ‘bobzelf’. „Kan ze niet koningin worden en dat we die bolle hersenloze dan gewoon vergeten?” De discussie ontspoort volledig op het moment dat ‘BenOverschie’ de elfstedentochprestaties van de kroonprins in twijfel trekt. „Wat ongelooflijk flauw”, zegt de grote ‘Tsjechov’. „Toon het stempelkaartje maar”, pareert Ben. Stukje duiding van lezer tot lezer. Bedankt.

Vlak na het lezen van deze reacties begrijp ik opeens het verlangen van een nieuwe generatie webontwikkelaars die services als Branch ontwikkelen. Continue reading “We moeten de strijd met online domheid niet schuwen”

Gerrit Komrij, de technologiecolumnist

Op de kunstsociëteit op het Rokin ben ik één keer geweest, het was er uitgestorven. Zonder pasje kom je er niet binnen, maar ik was met Gerrit Komrij. En Komrij was lid. 

We hadden een half uurtje eerder in de lobby van zijn schrijvershotel afgesproken en waren toen langzaam naar het Rokin gekuierd. Op de boekenmarkt stopten we even, want Komrij moest nog wat rekeningen vereffenen. Nadat hij een handelaar vier briefjes van twintig had gegeven, zochten we de sociëteit op.

De dichter was boos. Continue reading “Gerrit Komrij, de technologiecolumnist”

Een echte webredacteur verlaat z’n bureau

Onze webredacteur Hans Klis schreef het afgelopen jaar regelmatig over de Arabische Lente vanachter een computerscherm op de redactie. Vorige week ging hij ter plekke kijken.

Aldus nrc.nl. Je hebt webredacteuren, en webredacteuren. De echte gaan in hun vakantie op onderzoek naar waar ze normaal achter een blauw licht over schrijven. En dan ontdek je nieuwe dingen – zoals commercialisering van de revolutie -, lees je in het verslag van Hans Klis.

Spelen op het werk, dat MOET

Als u gisteren ook op dit blog verkeerde, dan houd ik niet alleen van u, maar dan weet u ook dat ik in de klauwen van een zelfgoeroe ben gevallen. En vandaag heb ik het wéér over goede voornemens. Maar vreest niet! Deze zijn luchtig van aard.

Toen ik vorig jaar chef internet bij NRC werd, was een van m’n eerste stappen – na het bij elkaar zoeken van een club fantatische internetredacteuren op twitter.com – het ophangen van een beeldscherm. Niet alleen voor teletekst, maar vooral voor de Wii. Na een zenuwslopend uur livebloggen, luchtte niets meer op – nou ja, binnen de mogelijkheden van de redactie – dan een potje Wii-tennis. Continue reading “Spelen op het werk, dat MOET”

Elke dag even omkijken tijdens de Tour met Peter Zantingh

De Tour de France is begonnen. U kunt de hele dag uw hart ophalen aan de liveuitzending, de herhaling, het tourjournaal, Mart Smeets, de Vlaamse varianten op hem en eindeloze statistieken. Maar voor wie een rustpunt verlangt, een overdenking, een kleine observatie die misschien wel veel zegt, is er de dagelijkse tourcolumn van Peter Zantingh op nrc.nl. Continue reading “Elke dag even omkijken tijdens de Tour met Peter Zantingh”

Hoe weet je of dat filmpje uit Syrië wel echt is?

Op Columbia University vertelde Andy Carver vorige week over het belang van robots op de nieuwsvloer. Professionele twitteraars met ADHD-neigingen die talloze bronnen filteren en tweets verpakken in één verhaal. Carver versloeg op die manier, achttien uur per dag, de Arabische Lente. Bij NRC hebben we ook een robot, Peter van der Ploeg aka @pvdp, en die stuurde dit artikel net aan de redactie rond: The Human Algorithm. Het behandelt de vraag hoe je een filmpje uit conflictgebieden in context kan zetten. Continue reading “Hoe weet je of dat filmpje uit Syrië wel echt is?”