Journalisten zijn niet langer de machtigste poortwachters

Wat hebben politici, beroemdheden, film- en gamestudio’s en muzieklabels gemeen? Ze hebben journalisten steeds minder nodig om een publiek te bereiken. Vaak hebben politici en beroemdheden op sociale media alleen al meer volgers dan een krant in totaal. Dus waarom nog als celebrity foto’s van je geboren kind aan een roddelblad verkopen als je deze op Instagram rechtstreeks aan je fans kan tonen? Waarom als presidentskandidaat nog een berichtje naar de pers sturen, als iedereen je tweets toch wel leest? Met andere woorden: journalisten verliezen hun functie als gatekeepers. Toegang tot het publiek is niet meer exclusief van hen. In dit lezenswaardige essay verkent Herrman de gevolgen hiervan.

Dus probeer je als medium ook een platform te worden

Terwijl journalisten steeds minder als gatekeeper fungeren, neemt de macht van platforms toe. Zij zijn nu de doorgeefluiken naar het publiek. Een manier om als journalistieke publicatie dan toch relevant te blijven, is zelf proberen meer een platform te worden. Kondigt hoofdredacteur Gert-Jaap Hoekman daarom aan dat ze nog meer gaan inzetten opuser generated content? verwacht op korte termijn een app te lanceren waarmee consumenten live video kunnen streamen à la Periscope, Facebook en Meerkat. Als mensen jouw site gebruiken om een publiek te bereiken, blijf je als publicatie relevant.

Looking For Advertising Revenues, Advertising Revenues, And Advertising Revenues

Vox Media – home to, The Verge, Eater and others – has raised a lot of money (again). Just like BuzzFeed and Vice did earlier. On The Awl, they know why:

These investments are neither mysterious nor confusing. They are bets that companies with advertising revenue will be able to produce more advertising revenue, or that maybe they will be purchased by companies with even more advertising revenue. Their editorial pitches might be different but their investment pitches are the same: They are, effectively, ad agencies for Facebook or or for YouTube or for Twitter or for Pinterest or for whatever new thing comes along.

I wonder how we should see traditional newspapers if we use the same definition. Ad agencies for kiosks? The main difference of course is that these newspapers used to also rely on subscriptions. And a subscription model leads to more trustworthy journalism.

An ad-based model on the other hand, only makes you look for more traffic – even when it hurts journalism.

To be honest, this is the cynical me talking today.

Because I just as much admire the tech journalism by The Verge, the competing-with-Wikipedia-quest of Ezra Klein and their incredible design skills.

PS. By the way, by its own definition, The Awl is also an ad agency.


Iedereen kan binnenkort een tijdschrift publiceren

Woensdagavond bracht ik door met een ondernemer die één van de eerste westerse miljonairs in Birma probeert te worden, een vrouw die in alle Braziliaanse restaurants van Nederland wil eten en een jongen die antieke lampen uit verlaten Oost-Duitse militaire complexen redt. Deze avonturiers hadden één ding gemeen: ze willen over hun belevenissen bloggen. Zodat andere pioniers in Birma, Braziliaanse restaurantuitbaters en lampenliefhebbers van hun kennis en ervaringen kunnen profiteren. Daarom gaf ik ze die avond een blogworkshop.

„Is bloggen eigenlijk niet een beetje dood?” vroeg ‘Birma’ nadat ik hem drie uur lang had lastig gevallen met blogtips. Continue reading “Iedereen kan binnenkort een tijdschrift publiceren”

The blogger and the murderer – an interview with Choire Sicha

Amsterdam-based bloggers Tim de Gier and Ernst-Jan Pfauth took up a month-long residency in New York to interview their favourite bloggers about that one book they cannot live without. Episode 1: Choire Sicha. Location: the tucked-away bar Má Pêche in Midtown Manhattan. Book: Janet Malcolm – The Journalist and the Murderer (1990).

„Every journalist who is not too stupid or too full of himself to notice what is going on knows that what he does is morally indefensible.” Choire Sicha (40) shows the opening line of The Journalist and the Murderer (1990) on his iPhone. The co-founder of The Awl and former editor of Gawker warns the non-fiction work by Janet Malcolm ‘gets darker from there.’

Janet Malcolm - The Journalist and the Murderer„The Journalist and the Murderer is the most influential book for people who do what I do”, says Sicha, „I have a bunch of friends who read it every year.” It’s Janet Malcolm’s take on the relationship between an army officer who is thought to be guilty of killing his family and the journalist he hires to guarantee his innocence. The men live together and eventually become friends during the court case in 1979. Sicha: „But then, the book comes out and it’s this shocking indictment of how the army officer did kill his family. He was completely betrayed by the journalist and the book cements his reputation as a murderer.”

Eleven years after the case, Malcolm argued that the journalist hoped to have found his Perry Smith – the murderer in Truman Capote’s notorious novel In Cold Blood (1966) – but soon discovered his subject was actually a very dull man. To save his book, the journalist allegedly decided to accuse the army officer of being a ‘pathological narcissist’ and a murderer.

„I often profile people for magazines and one of the things I take from Malcolm’s book is being superconscious about what you know and what you assume about your subject. So, if I were to interview you, we would have an engagement, a personal involvement. I’d ask you all these personal questions and then, I could basically betray you and write down my coloured version of everything I thought about you. The book is a reminder about the fact I’m continuously selling people out.”

The old puppy dog called Gay Talese

When Sicha first read The Journalist and the Murderer, he wasn’t a journalist yet. „I guess I always wanted to be a writer, but in the US journalism is very much a middle and upper class profession. I didn’t go to college, so I had no way in.” But when blogging gained popularity, Sicha zealously adopted the novel medium and soon edited New York’s most popular blog, Gawker. He quit in 2008 to start his own publication, The Awl, where high and low culture are ingeniously combined. Sicha tore down the walls of the journalism establishment and was soon a household name in New York’s media industry. He has never met Malcolm though. „I’ve always wanted to.” But Sicha, who isn’t typically afraid of literary giants – he calls Gay Talese ‘such an old puppy dog’ – admits he’s frightened of Malcolm’s reputation.

„I’m a huge fan of her writing and read everything by her. She’s interested in psychotherapy and isn’t afraid to talk in a very funny way about her own assumptions, misguidances and blind spots. She values logic highly. In her latest book Iphigenia in Forest Hills (2011), she relentlessly looks at the logic of both parties in a Queens murder case. Together with Joan Didion and Renata Adler, Malcolm forms the pillar of non-fiction.”

These days, Sicha doesn’t have much time to read books anymore. But when he does, he’s into science fiction. „Even Jennifer Egan plays with science fiction now. It’s not just the losers anymore.” He recommends Ursula Le Guin. Sicha reads from his iPhone. “I’ve always got my library with me, plus, it’s more convenient in bed. At some point I fall asleep and my phone automatically puts itself to sleep as well. No book hits my face.”

It’s a dude’s world

So far, Sicha hasn’t recommended any male writers. „I actually almost never read men.” He argues that the women of Malcolm’s generation all had to work three times as hard to get their slots at the magazines and newspapers. „They were actually fundamentally better because they had to work a lot harder ” New York still is a place for ‘dudes’, says Sicha. „Most men only read men. If you look at the founders of [New York literary magazine] N+1, they all live in a boy’s society. Chad Harbach, Marco Roth, Keith Gessen and Benjamin Kunkel; all these dudes hang with dudes, publish with dudes and don’t seem comfortable with working with women. It’s becoming less of a guy’s gang, since I think they’re actively trying to break themselves from that habit. But overall it seems hard for straight people to get along in America. There aren’t many places where they’ve learned to talk and hang out as equals. So the guys get all nervous and sweaty, and the women get annoyed. It’s a mess. It’s funny. At The Awl, women write half of the pieces. We’re pretty careful.”

For all the female writers Sicha mentions, there’s none who is not in her seventies. „There’s a mid-career problem which happens a lot”, says Sicha, „So you’re hot and famous in your twenties and thirties. But when you’re forty through sixty, that’s it for you. Then suddenly in your seventies you’re revered. You have this body of work behind you everyone loves, but in between it’s just toil.”

Choire Sicha
Choire Sicha

‘Thirty-year’ old blogger working on a book

Sicha is forty years old, so is he heading towards temporarily obscurity as well? „People think I’m younger. Why would someone who is forty have a job blogging? I just pretend I’m thirty.” It helps Sicha looks merely thirty and his now three-year old blog The Awl gains popularity. Together with co-founder Alex Balk he’s fighting the dumbness of the blogosphere. Hence the ‘be less stupid’ tagline, Spartan layout, small headlines and the odd mixture between 2000-word essays and one sentence posts. „We’ve turned into a business lately”. Their two-room office houses several employees. Sicha, being modest about his success, considers it ‘boring’ and ‘sad’ they’re ‘not just a blog anymore’. He still hacks his own WordPress themes though.

When Sicha is not blogging, he’s writing a piece of text that will not instantaneously hit the web: a book. „In 2009, I followed a group of four friends around in New York City, to see how they were coping with the crisis.” Reporting, writing and editing cost him a year each. You’ll be able to read it in 2013. Sicha remembers his own younger years in New York as ‘amazing and terrible at the same time’. „You have to live of four dollars a day and you’re continuously confronted with how much money everybody else has. Somehow it always seems other people have more opportunities. Then again, New York also gives you things. You’ll be invited to someone’s amazing party and meet the most bizarre people. Then the dark times will subside and you’ll tell everyone the old days in New York were better. Your amazing time will be behind you. 2012 is someone’s amazing time right now. It’s just not mine.”

Apps and their ‘native advertising’ ambitions

Most of these “apps” currently have a huge ton of money behind them, and a lot of resources, and this money-making idea will be a second-wave scheme for them. (If you look at the job titles at a place like Branch, you’ll notice that none of them have “business” or “revenue” in them.) I mean that’s kind of wonderful, that people get to grow and build like that! But when they get to it, if they don’t cook up some wacky subscription model or something surprising (I won’t rule that out!), they’ll likely be running advertising that has a high opportunity to be deceptive—or at least, intrusive in a way that no display ad could ever be.

Choire Sicha from The Awl about apps and their ‘native advertising’ ambitions. Is is better to have flashy ads than ads that aren’t intrusive but nobody recognizes as ads anymore?

My takeaway: try to come up with a business model as soon as you start building. Sure, anticipating uncertainty is almost impossible, but it’s better than not thinking about revenue streams at all.

Schokkend: er worden ook nog zinnige dingen over curatie gezegd

Sommige curators (twitteraars die linken naar de pareltjes van het web) etaleren soms op ongenadige wijze hun arrogantie:

En daar worden andere twitteraars dan weer heel boos over. Zoals Choire Sicha: ,,More likely you’re a low-grade collector, not a curator.” Etcetera.

Gelukkig zijn er ook mensen die de behoefte voelen om waarde aan de discussie toe te voegen. Continue reading “Schokkend: er worden ook nog zinnige dingen over curatie gezegd”

Creëer af en toe wat

Elke paar jaar lees ik een zelfhulpboekje van Hugh MacLeod. Deze bebaarde Texaan was ooit een verveeld reclameman in New York en tekende ’s nachts in de kroeg op visitekaartjes. Toen kwam er zoiets als het internet langs en daar zette MacLeod zijn tekeningen op. Nu is hij een gevierd cartoonist die bekend staat om zijn fenomenale bullshitdetector en sarcastische punchlines:

MacLeod leeft van wat vroeger zijn hobby was en om andere creatievelingen een soortgelijk geluk te laten ervaren, schrijft hij zelfhulpboekjes met titels als Ignore Everybody. Ze zitten vol met open deuren, maar die worden zo overtuigend dichtgetrapt dat het me energie voor een maand oplevert. Zijn laatste epistel – Freedom is blogging in your underwear – kan ik in één zin samenvatten: „Just worry about MAKING your own stuff, and the rest of the Internet will look after itself.” MacLeods punt: leuk hoor, dat je grappige YouTube-filmpjes op Facebook post, maar zou je niet eens iets creëren wat je langer dan vijf minuten werk kost? Iets waar je over tien jaar nog steeds trots op bent? Verdomme, je hebt gelijk, Hugh. Continue reading “Creëer af en toe wat”

Leeswijzer voor The Awl, ‘een blog die je MOET volgen’

Aardige jongen hoor, die Tim de Gier, maar hij blijft maar aan m’n kop zeuren over de New Yorkse blog The Awl. Talloze keren gaf ik gehoor aan zijn oproep om deze licht eclectische site te volgen, maar elke keer strandde zo’n poging met de constatering dat de site een gigantisch gebrek aan urgentie lijkt te hebben. Om verdere escalatie van dit meningsverschil te voorkomen, legt Tim op zijn blog uit waarom The Awl zo goed is en waarom ik tegelijkertijd gelijk heb. Met een leeswijzer als uitgangspunt. En zo ontdekte ik hoe ik een Great American Novel moet schrijven en waarom Pinterest een beetje eng is. Dank Tim, kan je nu elke week zo’n overzicht maken?

Niet alleen de man bij de fotobalie ziet je naakt

Iedereen die in dit digitale tijdperk nog naaktfoto’s van zichzelf laat maken zou beter moeten weten. (Tenzij je er op kickt dat misschien wel duizenden mensen het zien.) Als je daar aan twijfelt, zou je eens langs moeten gaan bij ‘Is Anyone Up?‘. Duizenden naaktfoto’s, verzameld door één man: Hunter Moore. Hij krijgt ze van bandleden, die hun groupies vastleggen, ex-vriendjes en vriendinnetjes die nog niet helemaal over de pijn heen zijn en smooth talkers, die meisjes via de chat uit de kleren krijgen. Af en toe publiceert Moore ook een naaktfoto van zichzelf. Hij verdient elke maand 13.000 dollar met de populaire site, maar is net zoveel kwijt aan z’n serverkosten en een legal team – dat onder andere uitzoekt of de subjecten wel meerderjarig zijn. Hij ontvangt dagelijks doodsbedreigingen en brieven van advocaten, werd onlangs neergestoken en heeft duizenden fans. Moore bivakkeert op het snijvlak van de duistere goth-achtige krochten van het web en de populaire cultuur. Hij claimt dat zelfs celebrities foto’s van hun eveneens beroemde veroveringen mailen. Continue reading “Niet alleen de man bij de fotobalie ziet je naakt”