The New York Times start dagelijkse podcast

Groot op de voorpagina van The Grey Old Lady afgelopen woensdag: we starten met een podcast. Elke dag praat verslaggever Michael Barbaro luisteraars bij over de achtergronden van het nieuws. Zo gaat het in de eerste aflevering over Trumps keuze voor de hoogste rechter en wat we van hem kunnen verwachten.

The Daily is heel goed gemaakt, en een heel slim idee:

  • het maakt het grote instituut persoonlijker: verslaggevers stellen elkaar voor, delen twijfels en analyses die ze minder snel op zouden schrijven. Dat zorgt voor meer vertrouwen vanuit het publiek.
  • De podcast is een toegankelijke gateway tot de analyses van The New York Times: ‘Wil je als luisteraar meer weten? Lees onze stukken.’
  • Ze betrekken luisteraars – die kunnen bijvoorbeeld inbellen op een voicemail. Dat zorgt voor een meer persoonlijke band, en dat leidt ook weer tot meer vertrouwen.

Waarom je eerste site een lichtkrant had

Een beestje dat je cursor achterna rent, drie lichtkranten, een overdaad aan zinloze animated GIFs, een pop-upvenster met de mededeling ‘welkom op mijn site’ en 39 javascriptjes waarvan je niet precies van weet wat ze doen. Grote kans dat als je websites bouwde aan het begin van deze eeuw, dat ze er zo uitzagen. Marten Blankensteijn legt uit waarom.

Een beestje dat je cursor achterna rent, drie lichtkranten, een overdaad aan zinloze animated GIFs, een pop-upvenster met de mededeling ‘welkom op mijn site’ en 39 javascriptjes waarvan je niet precies van weet wat ze doen. Grote kans dat als je websites bouwde aan het begin van deze eeuw, dat ze er zo uitzagen. Continue reading “Waarom je eerste site een lichtkrant had”

The Daily en mijn concentratieprobleem

Door iTunes te foppen heb ik net The Daily kunnen lezen. Locatie: traject Rotterdam Alexander – Amsterdam Amstel. Zo’n treincoupé is de ideale plek om geconcentreerd de krant te lezen. Alleen, hoe belachelijk mooi de app ook is, het lukte me niet met The Daily. Na twee alinea’s lezen kan ik me niet meer bedwingen en keer ik de iPad voor een fotoserie. Drie zinnen later kijk ik de bijbehorende video. Ik kom zeker niet langs de 500 woorden-grens, want door The Daily zit ik niet in een leesmodus, maar kijkmodus.

Nu heeft de krant van Murdoch niet heel boeiende stukken, maar ook bij bijvoorbeeld The New York Times kan ik me goed voorstellen dat zo’n verleidelijke opzet afleidt van het stuk.

Leest er een interactiedesigner mee? Is dit een erkend probleem? Kan een andere opzet met dezelfde mogelijkheden tot betere concentratie van de lezer leiden? Of krijgen we lees-apps en beleef-apps?

PS. Bij NRC hebben we dan wel geen dertig miljoen dollar voor de ontwikkeling en bieden we vooralsnog alleen een goede iPad-vertaling van papier, we werken wel aan een web-app die leesbaarheid en de mogelijkheden van tablets combineert. Getuige de prachtige maar afleidende eerste ipadkrant, wordt dat nog een uitdaging.