Verkoop net als Condé Nast prints uit je beeldarchief

Condé Nast is een enorm uitgeefhuis met titels als Vogue, GQ, The New Yorker en Wired.

Op de vijftiende verdieping van een New Yorks pakhuis bewaart het concern 8 miljoen foto’s en illustraties. Continue reading “Verkoop net als Condé Nast prints uit je beeldarchief”

Weg met cash; een interview met David Wolman

Cash is ouderwets, duur om te maken, moeilijk te beveiligen, makkelijk na te maken, slecht voor het milieu en, zegt de Amerikaanse journalist David Wolman: cash is vies. „Een biljet is door talloze handen gegaan en stikt van de bacteriën.” Daarom moeten we volgens Wolman van contact geld af. Hij schreef het boek The End of Money (2012), en kwam vorige week zijn cashloze evangelie op het Haagse Border Sessions Festival verkondigen.

Om zijn boodschap kracht bij te zetten, leefde Wolman een jaar lang zonder contant geld. Twee keer ging het mis. In India, dat mag geen verrassing zijn. Maar tot zijn grote verbazing kon Wolman in een trein tussen New Jersey en New York ook niet met ‘plastic’ afrekenen. „Gelukkig had ik een paar briefjes bij me voor noodgevallen”, schrijft Wolman in zijn boek. „Ik betaalde de ongeduldige conducteur, die me een stapel wisselgeld in de hand drukte.” Wolman kon zijn walging voor de besmette muntjes niet verbergen en dumpte het geld op de stoel tegenover hem. Een medepassagier greep gretig toe, muntjes rolden over de vloer. „Het was gênant”, vertelt Wolman. Hoe is die afkeer van contant geld ontstaan?

Continue reading “Weg met cash; een interview met David Wolman”

Twee Britten halen 140.000 dollar op voor een journalistieke droom

Als je met een geile en oplossingsgerichte viral op een collectieve wensgedachte inspeelt, ligt de wereld aan je voeten. Pak een gedeeld verlangen en leg duidelijk uit hoe we dat met z’n allen gaan verwezenlijken en iedereen valt als een blok voor je. Kijk naar Kony2012. Wensgedachte: ik wil vanachter mijn computer iets voor de rest van de wereld betekenen. Verwezenlijking: laten we met een like-knop een Oegandese warlord ten val brengen. Andere wensgedachte: ging journalistiek meer weer de diepte in en was het hijgerige van ‘de media’ maar verleden tijd. Twee Britse journalisten vertelden eind februari in een sexy filmpje hoe we met z’n allen die droom waar kunnen maken. In dertig dagen ontvingen ze van 2566 donateurs 140.000 dollar. Continue reading “Twee Britten halen 140.000 dollar op voor een journalistieke droom”

Fameballen met Richard Branson en Obama

Afgelopen week in Londen keek hij mij opeens aan. David Karp, de vijfentwintigjarige oprichter van blogservice Tumblr. Vanuit de schappen, tussen de beruchte Britse tabloids ingeklemd. Best wel een held die jongen, aangezien hij samen met Marco Arment een van de meest populaire blogplatforms uit de grond gestampt heeft. Eentje met een behoorlijk grote coolheidsfactor, bovendien. Wired UK schreef een profiel over hem, waarin een paar dingen opvielen. Ten eerste het eerlijke karakter van het stuk, zo werd er ook stil gestaan bij de tijd dat de roem even naar Karps hoofd steeg (logisch als je e-mailt met Branson en Obama) en ging ‘fameballen’. Achter de meisjes aan, dus, en niet achter Tumblr. ,,Thank God those days are behind us”, verzucht een investeerder. Ten tweede: dat Karp Tumblr als een af product dat beschouwt, niet als een organisch groeiende service, zoals Facebook. Natuurlijk voegt hij wel nieuwe functies toe, maar er sneuvelen er meer. Zo ontstaat er geen wildgroei aan functionaliteit als bij Facebook, maar krijg je een strak product. Continue reading “Fameballen met Richard Branson en Obama”

Lijst: profielen van internethelden

Zoals u weet copy/pasten bloggers alleen maar wat oude media doen, en deze post is daar een lichtend voorbeeld van. Een lijst met profielen die de grote bladen en kranten over internethelden schreven. Als wijze les, of motivatie, of gewoon om te smullen van hoe prachtig Amerikaanse journalisten profielen opbouwen. Continue reading “Lijst: profielen van internethelden”

Laf stuk van Wired over de Apple-fabrieken

Prachtige cover, ongelooflijk teleurstellend verhaal. Verslagje van een pr-tour door Foxconn, de fabriek van de iPhones. Geen oudmedewerkers gesproken, geen tegenstanders, niet zelf een dagje meegewerkt. En dat in de Wired. Wow.

Ik houd van de Amerikaanse journalistiek, waar de journalist de sfeer beschrijft en persoonlijke gedachtes deelt om zo de boodschap krachtiger te laten overkomen. Maar de schrijver van dit verhaal vergroot al die kenmerken zo erg, en ontdekt ondertussen niets nieuws, dat het stuk een gedrocht wordt.

Verder is dit bericht enigszins verlaat, want het betreft het maartnummer. Ik kwam er tijdens mijn verblijf in Barcelona (dat nog loopt, olé) aan toe en kon het niet nalaten mijn verbazing te delen.

Voor wie het ook opgevallen was: deel in mijn smart. Zag een lezer wat anders in het verhaal, iets dat mij volkomen ontgaan is: deel het. Asjeblieft.

PS. Om iets aan te raden wat wél inzicht geeft in de fabrieken die de consumptiemaatschappij ondersteunen, probeer de serie Blood, Sweat & Luxuries. Een paar verwende Britten moeten diamanten opvissen en een deeltje van een MP3-speler in elkaar lassen. Soms tenenkrommend zoetsappig, maar je krijgt wel een beeld van hoe oersaai en zwaar en noodzakelijk het werk is.

Een wetenschappelijke verklaring voor incestueuze neigingen

Sigmund Freud zei ooit dat incest taboe is om te voorkomen dat we ons aangetrokken voelen tot familie. Volgens de publicatie in Personality and Social Psychology Bulletin zou hij wel eens gelijk gehad kunnen hebben. Een groep psychologen van de Universiteit van Illinois toonde namelijk aan dat foto’s van onze familie of onszelf lustopwekkend zijn.

De wetenschappers voerden de volgende experimenten uit:

  1. Respondenten kregen foto’s van vreemden te zien. Eén groep werd subliminaal blootgesteld aan foto’s van hun ouders (die flitsten er zo snel tussendoor dat respondenten ze niet bewust waarnamen), een andere niet. De groep met de voorbijflitsende ouderfoto’s vond de mensen op de foto’s aantrekkelijker.
  2. Een groep respondenten kreeg foto’s te zien waar hun eigen gezicht voor 45 procent in verwerkt was met morphing. Daar waren ze zich niet bewust van.  Een andere groep zag normale foto’s van vreemden. De respondenten die foto’s met hun eigen hoofd erin verwerkt zagen, vonden de mensen op de foto’s aantrekkelijker.
  3. Een groep respondenten kreeg normale foto’s te zien. Er was hen echter verteld dat hun eigen hoofden in de foto’s gemorpht werden. Toen vonden de respondenten de foto’s minder aantrekkelijk.

Een kanttekening zou kunnen zijn dat onze hersenen foto’s met bekende gezichten makkelijker verwerkt. Daarom komt er een nieuw onderzoek waarbij onderscheid wordt gemaakt op basis van hoe herkenbaar de foto’s zijn, schrijft Wired.

Dat je het even weet.

De hoogtepunten van de Amerikaanse tijdschriftenjournalistiek

In november 2009 interviewde nextblogger Carola Houtekamer techniekoptimist Kevin Kelly. Hij gelooft – vrijwel zonder bezwaren – in de kracht van technologie. Daarom richtte hij in 1993 het blad Wired op. Dat is al jaren de top op het gebied van technologieverslaggeving. Dus van zo’n man kan je best advies aannemen als het op magazines aankomt.

Op zijn persoonlijke blog heeft Kelly met behulp van zijn lezersgroep ‘the best magazine articles ever‘ verzameld. Hij put onder andere uit The New Yorker, Harper’s Magazine, Esquire, de grote dagbladen en, uiteraard, Wired. Van het klassieke ‘Frank Sintara has a cold‘ tot een stuk van een Wired-verslaggever die zich probeerde te verstoppen voor zijn lezers (tevergeefs).

Moet je die stukken dan in bibliotheken of achter paywalls opzoeken? Nee hoor, ze zijn vrijwel allemaal gratis te downloaden. Dus pak je e-reader, iPad, netbook, telefoon, of eh, printer en voorzie jezelf deze zomerweken van de beste stukken die vanaf 1945 in het Engels verschenen.

Ik ben een drugsdealer

Goed hoor, van medeblogger Toon, dat kritische blogpostje over de xtc van Radio 538. Maar ondertussen wordt er op nrcnext.nl ook gedeald. En wel hierom:

Zet een koptelefoon op, ga op je bed liggen en ondervind hoe je high kan raken door de ruis. I-dosing heet dat. In de Amerikaanse staat Oklahoma maken autoriteiten zich zorgen over de ‘digitale drugs’:

Door het regionale nieuwsitem blogt ondertussen iedereen van Kottke tot Bright over i-dosing. Continue reading “Ik ben een drugsdealer”

Zo ziet een tijdschrift op de iPad er uit

Oh Wired, wat ben je indrukwekkend. Groot technologieblad als je bent, loop je natuurlijk altijd voorop. Dat is logisch. Maar je weet me toch altijd weer te verbazen. Zoals met onderstaand filmpje. Samen met Adobe (van Photoshop) bouwde je op hun platform AIR een demo voor tablets. Zoals de iPad. ,,Hier hebben we vijftien jaar op gewacht”, zegt je hoofdredacteur Chris Anderson. De demo is geen artist impression, het werkt écht.

Programma’s gebouwd voor het Adobe AIR platform zijn makkelijk te draaien op alle grote tablets. En dus ook de iPad. Tenminste, als Apple het toelaat. En als dat niet het geval is, beste Wired, dan kost het je misschien een paar weken om iets nieuws te verzinnen. Want voorop lopen, dat blijf je doen.