Volgens Joardy Film is YouTube niet de toekomst

Heb je de absurdistische sketches van Joardy Film wel eens gezien? Ze zijn een sensatie op YouTube.

Journalist Thomas Heerma van Voss interviewt ze over de toekomst van televisie. Hoewel ze hun succes aan YouTube te danken hebben, geloven ze niet dat het de toekomst van televisie is. Want uiteindelijk vormt het platform vooral een opstapje naar een ‘echt’ programma bij een omroep.

Dat opstapje is overigens wel belangrijk. Want als programmamakers zoals de jongens van Joardy Film nu naar Hilversum komen, hebben ze al een duidelijke stijl en humor neergezet. Ze hoeven zich niet (of in ieder geval: minder) te vormen naar de eenheidsworst der netmanagers. Zo’n YouTube-succes leidt tot een veel betere positie aan de onderhandelingstafel.

‘Spotify gaat aanbod nieuwe albums bij gratis luisteren beperken’

Platenmaatschappijen willen het model dat Spotify 30 miljoen betalende klanten heeft opgeleverd veranderen.

Want er zijn namelijk 100 miljoen gebruikers die gratis meeluisteren (en in ruil daarvoor advertenties moeten aanhoren).

In nieuwe contractonderhandelingen dwingen platenmaatschappijen nu af dat gratis gebruikers nieuwe albums niet meer kunnen beluisteren.

Ik denk dat het beperken van toegang een slechte tactiek is om mensen te overtuigen te betalen. Dan zoeken ze wel weer een gratis alternatief, zoals YouTube-video’s of torrents (wie weet staat de Popcorn Time voor muziek wel op).

Het probleem van onze besloten publieke omroep

In het kader van het debat rond de nieuwe Mediawet, inventariseert de uitstekende mediaredactie van het NRC hoeveel de NPO kost. Als in: hier gaan uw belastingcenten en ledengelden heen.

Alleen staat er niet in het stuk dat je soms extra moet betalen voor programma’s van de NPO. Als je programma’s waar je al voor betaald hebt (met belasting) wilt terugzien bij NLZiet, moet je daar voor betalen.

Screenshot 2016-02-06 12.06.06

Financieel onrecht, maar wat nog erger is, is de houding van de NPO die erachter schuilt: namelijk dat zij het niet vanzelfsprekend vindt haar programma’s bij zoveel mogelijk Nederlanders te krijgen. Want de NPO legt omroepen allemaal beperkende regels op voor het delen van haar programma’s. Sommige makers horen: ‘Wil je iets op YouTube plaatsen? Max vijf minuten!’

Ik droom van een NPO die haar programma’s op zoveel mogelijk platforms laat leven. Op YouTube, op nieuwssites, op sites van haar programma’s, in Netflix, ge-embed op sites van hobbyisten, via Snapchat (hoi jongeren), you name it.

‘Maar dan spekken we Amerikaanse internetbedrijven met onze content’, hoor je dan vaak. Ja, ongetwijfeld. Maar je kan het ook zo zien: deze bedrijven hebben ervoor gezorgd dat je diverse doelgroepen beter dan ooit kunt bereiken. Maak daar dan ook gebruik van. Daar is je hele bestaansrecht op gebaseerd.

Einde rant.

Boeken in huis goed voor je kinderen

Als kind had ik een kamer op zolder. In het halletje van de trap naar beneden, stond een boekenkast met oude boeken van mijn ouders. Biggles, Winnetou & Old Shatterhand, De Jongens van de Kameleon: ik verslond ze allemaal met een lampje onder de dekens. Misschien is het psychologie van de koude grond, maar ik kan me goed voorstellen dat daar m’n liefde voor lezen heb ontdekt en ontwikkeld.

In een recent stuk haalt The New York Times sociologisch onderzoek aan naar het leesniveau van 15-jarigen in 42 verschillende landen. Na het bruto nationaal product is de hoeveelheid boeken in huis de belangrijkste voorspellende factor van het leesniveau van de kinderen:

The greatest effect was seen in libraries of about 100 books, which resulted in approximately 1.5 extra years of grade-level reading performance. (Diminishing returns kick in at about 500 books, which is the equivalent of about 2.2 extra years of education.)

Het kan natuurlijk ook dat het aantal boeken niet zozeer van invloed is, maar dat boeken meer voorkomen in huizen waar ouders hun kinderen stimuleren om te leren en lezen. Ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat kinderen boeken (of kranten) sneller oppakken, eens doorbladeren en dan misschien eens iets anders ontdekken dan wat er op hun sociale media wordt aangeraden.

Een ontdekkingstocht op YouTube kan op een kind natuurlijk hetzelfde effect hebben, maar misschien laat ik als mijn zoon ouder is wel vaker een krant rondslingeren en gooi ik mijn boeken voorlopig nog niet weg. Gewoon, ter verrijking, en omdat hij dan misschien net als zijn vader twintig jaar later met warme gevoelens terugdenkt aan die avontuurlijke Old Shatterhand-boeken.

PS. De verkoop van papieren boeken nam afgelopen jaar trouwens weer toe in de Verenigde Staten. Dat komt volgens Quartz door de populariteit van kleurboeken, schrijvende YouTube-sterren (wie had dat ooit gedacht) en Harper Lee.

Grafiek van Quartz
Grafiek van Quartz

De illegale video-imperiums op Facebook

Oké, dus Facebook is goed voor 8 miljard bekeken video’s per dag. Maar veel bekende videomakers tekenden protest aan tegen de jubelstemming die rondom deze indrukwekkende cijfers heerst.

Ten eerste telt Facebook drie seconden een ‘mute’ video zien al als een view. En uit extern onderzoek blijkt dat na 30 seconden slechts 21 procent van de kijkers nog steeds kijkt (ten opzichte van 81 procent bij YouTube).

Ten tweede bleek uit onderzoek van Ogilvy in het eerste kwartaal van 2015 dat van de 1.000 populairste Facebook-video’s er 725 filmpjes gestolen waren van YouTube-accounts.

Dus een Facebook-gebruiker zoekt op YouTube naar een filmpje, downloadt deze (daar heb je scriptjes voor) en uploadt ‘m vervolgens onder z’n eigen naam. Als de originele maker protest aantekent, neemt Facebook soms dagen de tijd om actie te ondernemen. Op dat moment heeft het grootste gedeelte van het potentiële publiek het filmpje al gezien. Volgens video-ondernemer Hank Green, die 30 man in dienst heeft, is het absurd dat een miljardenbedrijf als Facebook geen automatisch rechtensysteem heeft zoals YouTube. Als je daar materiaal waar copyright op berust uploadt, herkent de software dat meteen.

Voor wie geen tijd heeft om te lezen, explainer-gigant Kurzgesagt.org (1,3 miljoen YouTube-abonnees), vat het probleem samen in vijf minuten:

 

De vage miljardencijfers van Facebook en Snapchat

Toen Facebook deze week de nieuwe abonneer-functie voor livestreams aankondigde, deelde het ook enkele cijfers:

Several public figures – including Kevin Hart, Ian Somerhalder, and Donald Trump – have had more than 200,000 people tuning in live to their broadcasts. And Vin Diesel recently used Live to talk with his fans and preview several upcoming film scripts, reaching over 1 million live viewers.

Indrukwekkend zeg!

Facebook deelde eerder al dat in het derde kwartaal een half miljard gebruikers dagelijks 8 miljard video’s bekeken, een verdubbeling ten opzichte van april.

Snapchat komt er volgens de Financial Times achteraan met een dagelijks kijkcijfer van 6 miljard, wat drie keer meer is dan in mei dit jaar.

Belangrijk verschil: Facebook heeft ook gebruikers die vanaf desktop naar video kijken, Snapchat-video’s zijn alleen op mobiele devices te zien.

Dat is dan ook meteen het enige specifieke wat je over de cijfers kunt zeggen. Want we krijgen alleen maar het aantal views te horen, maar bijvoorbeeld niet hoe lang mensen keken.

De verleiding is groot om nu te zeggen: zo’n Vin Diesel trekt in één keer net zoveel kijkers als The Daily Show. Maar zoals vorige week al gezegd: zijn die kijkers van Diesel ook zo loyaal als klassieke televisiekijkers? Zappen ze niet? Komen ze vaker terug voor een video van Diesel? Bekijken ze ook advertenties voor of na het zien van de video?

Externe onderzoeken – bijvoorbeeld dit (nogal kleinschalige) experiment van Duke University – laten zien dat Facebook-kijkers veel minder loyaal zijn dan YouTube-kijkers. Op YouTube is na een halve minuut nog 81 procent van de kijkers aanwezig, op Facebook kijkt nog maar 21 procent mee. 60 procent minder!

Zolang videoplatforms in die achterhaalde views blijven praten, en niet zoals tekstuele platforms als Medium experimenteren met nieuwe metrics, zoals ‘total time reading‘, blijven de miljardencijfers van Snapchat, Facebook en anderen vrij vaag.

Maar ze doen het natuurlijk wel lekker in persberichten.

Magisch elfenstof

Mijn vriendin had ik al ontmoet, maar verder heb ik alles in mijn volwassen leven te danken aan bloggen. Omdat ik denk dat het voor anderen, voor jou bijvoorbeeld, ook heel veel kan betekenen, loop ik stad en land af om het blogevangelie te verkondigen. De laatste tijd moet ik steeds vaker het enthousiasme van luisteraars temperen. Bloggen, en vooruit, alle andere sociale media, worden steeds meer gezien als een magisch elfenstof. Strooi het ergens overheen, en de verkopen en het algehele gelukspeil van de organisatie knallen omhoog – zo lijkt ‘men’ te denken. Dat is onzin. Om succesvol te zijn met sociale media moet je keihard werken. Vraag maar aan de Nederlandse dj Don Diablo. Continue reading “Magisch elfenstof”

Compilatie van een YouTube-groet: Hey guys!

Goedemorgen, hallo. Dat zeg ik, als nextblogger. En tegelijkertijd zeggen duizenden YouTube’ers het voor de webcam. In hun eigen comedy show, muzikale intermezzo, praatprogramma, filmbespreking of sportprogramma. Onderstaande video belicht een ander genre: ‘beauty shows‘. Of de online schoonheidsspecialistes het nu voor de lol doen, of later een eigen salon willen, ze lijken allemaal af te trappen met ‘hey guys‘. Een compilatie, om de dag mee te beginnen. Succes.

Boeken hebben geen toekomst

Een Britse afdeling van de Penguin-groep – bekend van de klassiekers in pocketvorm – heeft een mooie presentatie gemaakt over de nieuwe generatie lezers. Het was binnen het bedrijf zo’n hit, dat de uitgeverij het filmpje op YouTube heeft gezet. Op de helft wordt het interessant.

Herken jij je in het filmpje? Lees je nog boeken? Of breng je meer tijd door op Facebook. En hebben boeken volgens jou wel of niet de toekomst? Continue reading “Boeken hebben geen toekomst”

Newsweek in 1995: online boeken kopen? Laat me niet lachen!

Een oplettende blogger vond een bijzonder artikel van het Amerikaanse tijdschrift Newsweek uit 1995. In dat stuk betoogt journalist Clifford Stoll dat internet een hype is. Boeken verkopen via het web? Kan niet, want er zijn geen vriendelijke verkopers. Internet in de klas? Te duur, en te onhandig. Als naslagwerk? Nee joh, veel te veel rotzooi:

The truth in no online database will replace your daily newspaper, no CD-ROM can take the place of a competent teacher and no computer network will change the way government works.
[…]
Yet Nicholas Negroponte, director of the MIT Media Lab, predicts that we’ll soon buy books and newspapers straight over the Intenet. Uh, sure.

Stolls belangrijkste argumenten: het web is kakofonie van amateursites en er is geen écht menselijk contact. Toen, halverwege jaren negentig, was dat ook zo. Maar aan het begin van deze eeuw kwamen er services op die beide problemen aanpakten. Continue reading “Newsweek in 1995: online boeken kopen? Laat me niet lachen!”

Internetexperts zeggen: Een Google-loze week kan helemaal niet

Lekker is dat. Begin ik na de eerste zenuwen trots met collega Peter Teffer aan een Google-loze week, duiken op Twitter een paar bijdehante internetexperts op die vertellen dat het een vrijwel onmogelijke opgave is.

Het technische waarom, vertel ik later. Eerst nog even dit. Na bijgekomen te zijn van het slechte twitternieuws, wierp ik een blik in mijn nieuwe agenda. Niet die van Google, maar van Apple (iCal). Hoe ironisch. Op de eerste avond van mijn week zonder Google, stond het Canon van YouTube op het programma. In de uitverkochte Rabozaal van de Stadsschouwburg naar de 45 beste YouTube-filmpjes kijken. Leuke besteding van de avond, ware het niet dat YouTube in 2006 voor 1,6 miljard dollar eigendom van Google werd. Ouch. Continue reading “Internetexperts zeggen: Een Google-loze week kan helemaal niet”

Wat zijn jouw YouTube-klassiekers?

Vanavond in de Stadsschouwburg: een heuse YouTube-canon. En dat terwijl de videosite net vijf jaar oud is. Maar, zegt de organisatie, ,,Zou je de tijd nemen die een echte canon vereist, dan is in de tussentijd het hele medium veranderd.” Ze hebben bovendien inspiratie genoeg. Zo organiseerden ze het afgelopen anderhalf jaar onder de noemer Upload Cinema elke eerste maandagavond van de maand een YouTube-avond in de Uitkijk. Thema’s varieerden van ‘Pussy Galore‘ (voornamelijk katten) tot ‘the Perfect Speech‘. Internetfilmpjes kijken in het oudste filmtheater van Amsterdam. Raar concept, groot succes. Organisatoren Dagan Cohen en Barbara de Wijn wonnen vrijwel elke award die er in de reclamewereld te winnen valt en breiden het concept nu over de hele wereld uit.

„Er bestaat een rijke cultuur van mensen die internetfilmpjes naar elkaar mailen”, aldus Cohen. „Maar dat bleef voorheen achter gesloten deuren. Wij willen die cultuur onder de mensen brengen.” Bijvoorbeeld onder een paar honderd man in de Rabozaal van de Amsterdamse Stadsschouwburg. Het feestje van vanavond is inmiddels uitverkocht (er is wel een extra voorstelling morgen), maar dat belet ons niet alvast een voorschot op het canon te nemen. Wat zijn de favoriete YouTube-filmpjes van nextlezers? Meedoen? Deel je top drie in de reacties. Continue reading “Wat zijn jouw YouTube-klassiekers?”