De echte bias zit in de Newsfeed van Facebook

Afgelopen weken was er veel te doen om de Trending News-box van Facebook. Die ziet er zo uit:
Trending News van Facebook
Trending News van Facebook
Grote kans dat je ’m voor het eerst ziet. Het is een vrij onbelangrijke rubriek. Maar waarom schreven alle mediaverslaggevers dan over vrijwel niets anders?

Continue reading “De echte bias zit in de Newsfeed van Facebook”

Leren omgaan met Slack (of welke communicatietool dan ook)

At Motherboard, we’re reevaluating how we use the group chatting app as a newsroom.

Bron: We’re Taking a Break from Slack. Here’s Why

Dit hoor je steeds vaker: klachten over hoe Slack afleidt.

Het doet me denken aan zeven jaar geleden, toen iedereen in de rats zat over hoe erg die smartphones afleiden, of daarvoor, dat email zo heftig was.

En het type reacties daarop: zoals Motherboard nu, alles HELEMAAL afsluiten. Heb ik me ook schuldig aan gemaakt hoor, ‘een week geen mail!’.

Het is een vast patroon:

  • we ontdekken nieuwe communicatietechnologie
  • fase 1: wild enthousiasme, dat we dit niet eerder hadden, allemaal aan de
  • fase 2: Hm, nog steeds handig, maar ’t leidt wel ook af zeg
  • fase 3: we stoppen er helemaal mee!
  • fase 4: we missen het!
  • fase 5: niemand durfde erop te hopen, maar we hebben nu toch een balans gevonden.

In die laatste fase komen vaak technieken als sleep mode kijken. En etiquette. En gezond verstand, dat ook.

Slackse!

Een Podcast over Media – met Alexander Klöpping & Ernst-Jan Pfauth

Alexander Klöpping en ik namen een podcast op. Een podcast over media.

In het vliegtuig terug van New York bedacht Alexander dat het misschien een goed idee was jullie op te zadelen met onze kroegpraat:

Ik heb alle uitgevers die ik in Blendle wil hebben al overtuigd, dus de enige reden dat ik nog naar New York ga is om te praten met mediajournalisten over hun wereld. Wat zij meemaken, is een soort voorschot van wat ons in Nederland ook te wachten staat.

Welnu, dat toekomstscenario bespreken we dus. Want ja, het Nederlandse medialandschap wordt steeds Amerikaanser. Miljoenen Nederlanders beginnen hun dag op Facebook. Steeds meer van het online advertentiegeld (denk aan mobiel) gaat naar Google en Facebook. En nu zetten die bedrijven, plus Twitter, ook nog de eerste stappen richting televisie.

Wat gaan we daar in Nederland van merken?

Alexander, onze producer Botte Jellema en ik, afgelopen dinsdagavond
Alexander, onze producer Botte Jellema en ik, afgelopen dinsdagavond

Beluister season 01, episode 01

In de eerste aflevering van de mediapodcast praten we voornamelijk over de macht van Facebook in de mediawereld, en of het zin heeft om je daar tegen te verzetten.

Het gesprek duurt een uur, en als het écht niet anders kan, hoef je het niet in één keer te beluisteren:

Je kunt de podcast uiteraard ook in iTunes vinden.  Continue reading “Een Podcast over Media – met Alexander Klöpping & Ernst-Jan Pfauth”

Niet het algoritme maar redacteuren bepalen welk nieuws belangrijk is op Facebook

wnoxkbpgvqqobyqlkgexThe Guardian en Gizmodo publiceerden deze week gelekte interne richtlijnen van Facebook en interviews met oud-werknemers. Daaruit blijkt dat niet een algoritme, maar redacteuren bepalen wat populaire nieuwsverhalen in de (niet zo populaire) Trending Stories-sectie.

Deze richtlijnen zouden zijn ingesteld toen in 2014 op Facebook berichtjes over de Ice Bucket Challenge de rellen in Ferguson overschaduwde.

Volgens Facebooks VP van Search kloppen de aantijgingen niet. Hij zegt echter niks over de documenten van The Guardian.

Om te bepalen welke nieuwsverhalen belangrijk zijn, kijkt Facebook overigens nog wel naar journalisten.

You should mark a topic as ‘National Story’ importance if it is among the 1-3 top stories of the day. We measure this by checking if it is leading at least 5 of the following 10 news websites: BBC News, CNN, Fox News, The Guardian, NBC News, The New York Times, USA Today, The Wall Street Journal, Washington Post, Yahoo News or Yahoo.

Dat zijn vooral progressieve media, vinden de conservatieven in de VS. En dus is er heibel, tot in de senaat aan toe.

In ieder geval hebben conservatieve gebruikers geen last van de filter bubble 😉

Ondanks groei digitale abonnee’s, maakt NYT nog verlies. Dit is hun strijdplan

The New York Times loopt wereldwijd voorop als het om digitale abonnee’s gaat. In het eerste kwartaal van 2016 kwamen er 67.000 abonnees bij – de grootste stijging sinds 2012 – wat het totaal op 1,2 miljoen ‘digital only’-klanten brengt.

Toch maakt de krant in het eerste kwartaal een verlies van 16 miljoen dollar. Dat komt mede door afnemende advertentie-inkomsten (met 7%).

Zo gaat The Times ermee om:

  1. Hard bezuinigen (zo verdwijnt de krantenredactie in Parijs);
  2. over de komende drie jaar $50 miljoen investeren in internationale digitale expansie;
  3. Meer omzet verdienen per bestaande klant, bijvoorbeeld door…

… de ingrediënten van hun populaire kooksite bij lezers thuis te bezorgen!

Jawel, The New York Times wordt de Hello Fresh van de Amerikaanse media. Als je een gerecht van hun NYTCooking-site wilt maken, komt de krant die – in samenwerking met een bestaande variant op Hello Fresh – die voor $19 tot $39 thuisbezorgen.

Het is op het eerste gezicht gewoon een variant op de al bestaande brand extension-strategie – met wijnwinkels en journalistieke reizen.

Maar er valt hier ook iets te leren: namelijk hoe waardevol het kan zijn om je archief te verzilveren. 

Die 17.000 recepten die op de kooksite staan, zaten tot 2014 nog gevangen in de stoffige schatkamer van The New York Times. Door die uit de archieven te halen en ze op aantrekkelijke wijze te presenteren, kun je én je lezers gelukkig maken én geld verdienen.

Zo verdiende The Times bijvoorbeeld ook in het eerste kwartaal van 2016 rond de $2 miljoen met bijna 200.000 kruiswoordabonnementen.

(Hier trouwens meer over het team dat al deze toepassingen maakt)

Een tegeltje om het af te sluiten

Binnen deze abonnee-context zag ik nog een mooie tegeltjeswijsheid voorbijkomen in een analyse van een succesvol media-vakmagazine. De uitgever daarvan zegt:

Screenshot 2016-05-06 16.00.45

Automatisch betalen voor de dingen die je leest

Opmerkelijk: de populaire adblocker Adblock Plus wil abonnementen aanbieden. Notabene in samenwerking met het betaalbedrijf van de man die ooit Pirate Bay (!) oprichtte.

In je adblocker kun je dan instellen hoeveel geld je maandelijks aan je favoriete sites wilt overmaken. Adblock Plus houdt zelf tien procent commissie in, en verdeelt de overige 90 procent over de deelnemende sites. Dat doen ze op basis van hoe ‘engaged’ je op de sites bent.

Dus kom je vaker/langer/etc op The New York Times, dan gaat daar een groter gedeelte van je maandelijkse donatie heen.

Ik kan me alleen niet voorstellen dat een krant als The New York Times dat geld accepteert.

Want het kan natuurlijk dat Adblock Plus hier vooral politiek bedrijft. Mocht een uitgever ze weer eens willen aanklagen, dan kunnen ze altijd zeggen: ‘hey, wij bieden ze gewoon een verdienmodel hoor…’

Los daarvan: de gedachte van automatisch betalen vind ik behoorlijk interessant (want gemakkelijker voor de lezer). In die context:

Of automatisch bitcoin overmaken

Bitcoin-startup 21 Inc heeft ook een plan voor automatische betalingen aan mediabedrijven.

Even sterk vereenvoudigd: 21 Inc biedt een tool aan waarmee sites automatisch bitcoin kunnen verdienen als een lezer ze bezoekt.

De computer van de lezer maakt gewoon automatisch vijf cent over voor het lezen van een stuk.

De Nederlandse bitcoin-expert Marc van der Chijs filosofeert op zijn Facebook: “Advertenties worden hiermee overbodig. [..] Je maakt automatisch micropayments over aan de site, in ruil daarvoor krijg je geen advertenties te zien. Je kan als lezer bijvoorbeeld limieten per uur of per dag instellen, en een limiet aan de maximale prijs voor het verbergen van advertenties.”

Een soort Spotify voor media over het gehele web dus.

‘Misschien kan Arjen Lubach wel zonder de VPRO verder’

Dat vraagt Hans Beerekamp van het NRC zich in zijn televisiecolumn af. Want Arjen Lubach is begonnen met vloggen. Bijvoorbeeld over zijn avonturen met Louis Theroux:

Dat filmpje is ruim 10.000 keer bekeken. Beerekamp schrijft:

“Als die Filmpjes van Arjen (zelf gemonteerd en dus heel tijdrovend) maar genoeg volgers krijgen, en dat kan heel snel gaan, dan heeft hij misschien geen VPRO of netmanager meer nodig en kan hij zijn televisie deels in eigen beheer gaan vervaardigen. Low budget, uiteraard. Maar het is een zeer opwindend vooruitzicht, deze mengvorm van nieuwe media met bekende gezichten uit de oude.”

Het past in de trend van giganten als Facebook, die – zoals ik twee weken geleden schreef – met dit soort lage-productie-video’s willen concurreren met klassieke kabelbedrijven. Lubach uploadt zijn filmpjes (nog?) niet naar zijn Facebook, hij linkt naar YouTube. Als hij dat wel doet, kan het met het bereik helemaal snel gaan.

Louis CK heeft nog wel wat advies voor mediabedrijven

Louis CK verdiende in 2011 miljoenen aan het online verkopen van zijn show. Tijdens een interview in 2014 met Charlie Rose vertelt hij waarom hij hiermee begon. Het was voor zijn fans makkelijker om zijn shows illegaal te downloaden, dan ze te kopen. Daar wilde hij zelf verandering in brengen.

Dus niet een show in delen opknippen en los verkopen. Of het tijdelijk verhuren. Nee, gewoon: klik hier, betaal vijf dollar, de hele show is van jou.

Mensen stelen alleen als het makkelijk is, denkt Louis CK.

‘In Australië bekeek iedereen mijn shows illegaal. Logisch, want er was geen enkele plek waar je ervoor kon betalen.’

Vanaf minuut tien, tot 11:45:

Of bekijk het fragment hier legaal. ;-)

Dank voor de tip Rob!

Blendle maakt nu ook apps voor uitgevers

Blendle is erbij gebaat dat hun partners – de uitgevers – zoveel mogelijk bezoek op haar betaalknop laat stuiten. Dus dan is het een logisch besluit om speciaal apps voor ze te maken (iets wat uitgevers zelf lastig of te duur blijft).

Vrij Nederland lanceert als eerste hun speciale Blendle-app. Bij het eerste scherm kun je óf met je abonnement inloggen, of met Blendle.

De uitgever van VN zegt trouwens dat de ‘totale Blendle-omzet nu al in de tonnen per jaar loopt’. Dat is best indrukwekkend, als je bedenkt dat een gemiddeld VN-artikel op Blendle dertig cent kost.

Datahonger: Foursquare voorspelde vrije val Amerikaans fastfoodketen

Het Amerikaanse fastfoodketen Chipotle maakte bekend dat de verkopen met dertig procent gedaald waren. Bij de locatie-app Foursquare waren ze niet verbaasd, sterker nog, ze hadden het exacte percentage terugval al voorspeld.

Hoe? Door te kijken naar het teruggelopen aantal checkins van Foursquare-gebruikers, en locatiedata van gebruikers die de app altijd op de achtergrond laten draaien (eng!).

Mensen uit de financiële wereld zijn helemaal blij, want die zien weer een mooi voorbeeld hoe ze kunnen verdienen aan de data van mediabedrijven als Foursquare, Facebook en Twitter.

Hoe zulke datahonger de markt kan ‘verstoren’

Volgens wetenschapper en tech-criticus Evgeny Morozov leidt al die datahonger trouwens tot de ondergang van ons economische systeem. Want in hun streven naar het genereren van data, bieden giganten als Google en Facebook producten onder de marktwaarde aan, om er maar meer data mee te kunnen genereren. Van dat laatste leven ze immers.

Stel Google brengt een auto op de markt. Dan kunnen ze die verkopen voor minder dan de productiekosten. Want, de data die bestuurders genereren, is immers belangrijker voor ze dan de winst uit de verkoop van de auto.

Daardoor raakt de markt verstoord en verdwijnen concurrenten, zij kunnen immers niet zo’n lage prijs bieden als databedrijven.Morozov gaat nog veel verder in zijn analyse. Volgens hem komen Google en Facebook ook steeds meer in het vaarwater van overheden (door bijvoorbeeld wereldwijd gratis internet aan te bieden).

Betaal daarom niet met je data, maar met geld

Collega Rob Wijnberg, hoofdredacteur van De Correspondent, pleit op eigen platform dat we bij de journalistiek niet met data of aandacht moeten betalen, maar met geld. Hij somt onder andere de bizarre native advertising-praktijken van De Persgroep op en zegt dan:

“Dit stuk is [ ] bedoeld als een herinnering aan ons allemaal dat onafhankelijke journalistiek nu eenmaal geld kost. Willen we een informatievoorziening die voor haar voortbestaan niet afhankelijk is van de partijen die ze geacht wordt kritisch te controleren, zoals overheden en bedrijven, dan zullen we bereid moeten zijn daarvoor te betalen. Het alternatief is dat wijzelf – onze aandacht, onze privacygevoelige data – het product worden dat wordt verkocht”

Zeer geslaagde Virtual Reality-journalistiek van The Guardian

De meeste virtual reality-journalistiek die ik tot nu toe zag, kwam vrij gimmicky op me over (Kijk! Je kunt nu ook zien wat er achter je gebeurt). Maar deze productie van The Guardian over isoleercellen is zeer indrukwekkend.

Met VR kun je de kijker beter laten inleven in je onderwerp. Bijvoorbeeld hoe het is om net als 100.000 Amerikaanse gevangen in een isoleercel van krap twee bij drie meter opgesloten te zitten.

Als je VR inzet om de boodschap van zulke verhalen beter over te laten komen op je publiek, is het absoluut een verrijking.