Waarom je toch heel even aandacht moet besteden aan Pokémon Go

Pokémon Go. Je kunt er waarschijnlijk niks meer over horen. Misschien klik je nieuwsberichten erover al een week lang weg. Denk je: dat is niks voor mij.

Of, je bent veel te druk met het spel zelf om er even over te lezen.

Toch doen, want Pokémon Go legt enkele grote mediaontwikkelingen bloot.

Augmented reality is al jaren aan het wachten op een doorbraak (kent u Layar nog?) en nu is het dan eindelijk zover: de wereld ligt aan de voeten van het spel Pokémon Go.

Het heeft inmiddels meer actieve gebruikers dan Twitter. Wat Serial betekende voor podcasts, is Pokémon voor Augmented Reality. Continue reading “Waarom je toch heel even aandacht moet besteden aan Pokémon Go”

Live op je mobiel: een moord

Een van de grootste ontwikkelingen in de media is dat andere partijen dan traditionele publicaties steeds meer verantwoordelijk zijn voor onze nieuws- en entertainmentvoorziening.

Vorige week besprak ik twee oorzaken daarvan: Facebook geeft in de Newsfeed steeds vaker de voorkeur aan berichten van vrienden en familie in plaats van media. En door de toegankelijkheid van content op bijvoorbeeld Snapchat, consumeren we daar meer van dan van bijvoorbeeld een mooie documentaire van de VPRO.

Een van de gevolgen daarvan is dat er geen klassieke gatekeepers meer zijn. En dan kan het zomaar gebeuren dat een moord of ander geweld live op je telefoon wordt uitgezonden. Over die belangrijke ontwikkeling wil ik het deze week hebben.

Een still van de video, met Diamond Reynolds in beeld.
Een still van de video, met Diamond Reynolds in beeld.

Directe aanleiding vormt natuurlijk de video van de Amerikaanse vrouw Diamond Reynolds. Zij werd afgelopen woensdag aangehouden door de politie voor een kapot achterlicht. Toen haar vriend zijn portemonnee wilde pakken, schoot de agent op hem.

Enkele ogenblikken nadat dit gebeurde, opende Reynolds Facebook Live om te filmen.

Ze doet bijzonder rustig verslag, terwijl haar vierjarige dochter zat op de achterbank.

“You shot four bullets into him, sir”.

Haar vriend gaat ondertussen langzaam dood.

Ik heb de video na dertig seconden uitgezet, en had er natuurlijk nooit naar moeten kijken. Het was te intiem, te rauw, te afschuwelijk.

En voor mij waren het nog volslagen wildvreemden.

Als een Facebook-vriend live uitzendt, krijg je direct een melding.

‘Diamond Reynolds is live now’

Stel je voor dat je als vriend of familielid zo’n melding ontvangt, klikt, en ziet hoe iemand waar je van houdt zich op dat moment in een afschuwelijke situatie bevindt.

Op het netwerk waar foto’s van borsten verboden zijn, kun je wel live naar een moord op een vriend kijken. Continue reading “Live op je mobiel: een moord”

Uh, Snapchat financiert filosofisch magazine?

Ja, echt. Het heet Real Life, gaat over hoe we leven met technologie, kent een zeer grafisch design, publiceert dagelijks één artikel met koppen als ‘In the Eye of the Coder” en is vernoemd naar een obscuur New Yorks kunstenaarsblad uit de jaren tachtig.

Met andere woorden: ’t is niet echt een potentieel massaproduct.

Waarom investeert Snapchat er dan toch in?

Eva de Valk schrijft op nrc.nl dat Snapchat-baas Evan Spiegel in 2013 zeer onder de indruk raakte van een essay over de vluchtigheid van fotografie. Hij zocht de auteur op – socioloog Nathan Jurgenson – en zorgde ervoor dat die zich volledig aan het schrijven en onderzoeken kon wijden.

Eigenlijk heeft Spiegel met de financiering van Real Life geregeld dat hij nooit om het denkwerk van Jurgenson verlegen hoeft te zitten.

Ik mag die man wel.

Zo probeert The Guardian bezoekers te overtuigen te betalen voor journalistiek

Hoe overtuig je lezers om te betalen voor journalistiek?

Nou bijvoorbeeld zoals The Guardian dat deze week deed.

De hoofdredacteur spreekt lezers rechtstreeks aan en zegt: We gaan door de Brexit onzekere tijden tegemoet, wij blijven jullie – miljoenen bezoekers – daar inzicht in geven, maar als je wil dat we alles goed voor je kunnen blijven uitzoeken, moet je ons wel steunen.

Waarom vind ik dit zo goed? Continue reading “Zo probeert The Guardian bezoekers te overtuigen te betalen voor journalistiek”

Facebook geeft voortaan voorrang aan posts van vrienden en familie (en dus niet aan media)

Waar we in de eerste mediapodcast voor waarschuwden, is nu uitgekomen: Facebook gaat in de Newsfeed minder prioriteit geven aan berichten van uitgevers.

Dat was niet knap van ons hoor, dat we dat voorspelden, want iedereen kon dat van mijlenver zien aankomen dat Facebook de duimschroeven voor uitgevers gaat aandraaien.

Zelfs Instant Articles en Live TV krijgen volgens Facebook geen voorrang. Continue reading “Facebook geeft voortaan voorrang aan posts van vrienden en familie (en dus niet aan media)”

Aflevering twee van de mediapodcast: de chatbot gaat ons redden

Alexander en ik namen afgelopen week de tweede aflevering van de mediapodcast op. Daarin zadelen we je wederom op met verhalen die we normaal in de kroeg vertellen.

In aflevering één constateerden we dat Facebook alles kapot maakt. Deze keer pakken we het een tikkie constructiever aan en bedenken we hoe informatie uit soms eeuwenoude vormen bevrijd moet worden. Waarom zijn alle restaurantrecensies uit het Parool niet op locatie te filteren? Hoezo kun je de meeste nieuwsprogramma’s niet per segment bekijken?

Omdat al die mooie series en artikelen zo lastig te vinden zijn, kijken we in plaats daarvan naar onzin op Snapchat. Dat kan beter. Desnoods met behulp van chatbots. Of hackatons.

Oh, en het duurt weer bijna een uur, sorry. Luisteren kan hier:

Of in iTunes. Sterkte. Continue reading “Aflevering twee van de mediapodcast: de chatbot gaat ons redden”

Zo is het om je CMS en sales uit te besteden

Ik schreef al eens eerder hoe Medium.com alle zorgen bij uitgevers wereldwijd uit handen wil nemen. Medium zegt: je kunt als middelgrote uitgever de technologische ontwikkelingen niet meer zelf bijbenen. Denk alleen al aan:

  • De honderden verschillende devices die je bezoekers gebruiken;
  • De laadsnelheid van je pagina’s (die moet met Facebook Instant Articles en Google AMP kunnen concurreren);
  • De advertentietechnologieën (hoe omzeil je adblockers? En wie verkoopt je advertenties uberhaupt?);
  • Een paywall / micropayment-optie;
  • Integratie met sociale media.

En dus zegt Medium: ‘wij nemen dat allemaal voor je uithanden. Sluit je site op ons platform aan. Dan krijg je het netwerkeffect van ons platform er gratis bij.’

Groot nadeel hier natuurlijk: ze nemen de relatie met je lezers over. Jouw bedrijfsgevoelige en waardevolle informatie is ook hún informatie.

Toch wagen veel kleine uitgevers de overstap, en samen vormen die een massamedium. Harvards Nieman Lab interviewt vijf van deze pioniers, die samen tientallen miljoenen bezoekers naar Medium.com brengen.

Het is voor hen soms nog behelpen (‘We moeten er zelf de advertenties in-coderen’), maar als ik lees wat voor moeite hen allemaal uit handen wordt geholpen, kan ik me goed voorstellen dat talloze uitgevers deze overstap naar Medium (of een vergelijkbare service) gaan wagen.

Interview: hoe kunst de journalistiek kan verrijken

Voor de VPRO en De Correspondent presenteer ik samen met de geweldige Marian Cousijn een talkshow over kunst: Artfest. We voeren kunstgesprekken zonder bewijsdrang.

De laatste editie ging over kunst die ophef veroorzaakt (vandaar die kunstdildo’s op tafel).

Er schoof een kunstenaar aan die bijna als een soort oorlogsjournalist te werk gaat.

Ronald Ophuis schildert dingen waar je niet geconfronteerd mee wilt worden, zoals groepsverkrachtingen en moordpartijen.

Ronald Ophuis, Girl with Gun, Sierra Leone 2001 (2011)
Ronald Ophuis, Girl with Gun, Sierra Leone 2001 (2011)

Waarom? Om de pijn die er op de wereld is te kunnen verwerken. Hij wil dat wij – als afgestompt mediapubliek – echt kunnen voelen waar de mens toe in staat is. En dus niet een nieuwsberichtje over een burgeroorlog lezen, even ‘erg zeg’ denken, en dan de bladzijde weer omslaan.

Nee, Ophuis wil dat we nadenken waarom mensen elkaar verschrikkelijke dingen aandoen.

Zo gaat hij te werk:

  • Hij reist naar een gebied waar het oorlog was – zoals Sierra Leone – en interviewt slachtoffers én daders (‘Wat deden jullie met de vrouwen na de verkrachtingen?’)
  • In zijn atelier laat hij acteurs de verhalen die Ophuis hoorde naspelen. Die fotografeert hij. Dit is zijn ‘schetsproces’. Daarna schildert hij.

Ik bewonder Ophuis enorm om hoe hij zijn verschrikkelijke werk in dienst stelt van de maatschappij én hoe zorgvuldig hij erover vertelt.

Over deze servicegerichte journalistiek hoorde ik in Colombia

Pardon.

Ik was even drie weken uit de running. Eerst door een griepje, daarna door een reis van twee weken in Colombia.

Ik moest namelijk op het World Editors Forum in het belachelijke mooie Cartagena de Indias een lezing geven over hoe De Correspondent leden bij de journalistiek betrekt.

Direct nadat de president van Colombia gesproken had trouwens. Ik mocht helaas niet zijn fancy katheder gebruiken:

Op het World Editors Forum in Colombia

Goed, nu ben ik terug en deel ik graag weer interessante innovaties in de mediawereld.

Purple

Op conferenties over de toekomst van de journalistiek gaat vrijwel elke spreker los over dat messaging hét distributiemodel van de toekomst is (hier meer als je die ontwikkeling gemist hebt).

Tijdens een van deze lyrische toespraken kwam ik een service tegen die ik nog niet kende: Purple.

Purple deed maar één ding: het stuurde je smsjes met belangrijk nieuws over de Amerikaanse voorverkiezingen. Zo hoefde je nooit bang zijn wat te missen. Sterk, en servicegericht.

Slim model, want niemand in de media kan het zich veroorloven alleen nog maar na te denken over welk verhaal je wilt vertellen. Minstens zo belangrijk: hoe krijg ik het zo efficiënt mogelijk bij mijn publiek?

Hoe kan ik het verhaal zo brengen, dat ik geen minuut te veel van mijn lezer/kijker/luisteraar vraag? En als mijn publiek vervolgens meer wil weten, hoe bied ik ze dan verdieping?

Er liggen denk ik nu grotere uitdagingen bij de distributie van informatie, dan bij het creëren ervan.

(nu de voorverkiezingen over zijn, lijkt Purple zich op meer algemeen nieuws te richten. Ze profileren zich nu als ’your personal knowledge nerds’)

De bedrijfscultuur van een nogal belangrijk mediabedrijf

Een programmeur die vroeger op de advertentie-afdeling van Facebook werkte, doet een heel boek open over hoe Facebook en Google met elkaar concurreren. Op Vanity Fair verscheen hier onlangs een voorpublicatie uit.

En die leest heerlijk weg.

Hij beschrijft hoe in 2011 Facebook op de lancering van Google+ reageerde. Zuckerberg riep een lockdown uit, wat zijn werknemers opvatte als een uitnodiging om ook tijdens de weekenden te komen werken.

“Facebook was not fucking around. This was total war.”

Belangrijkste take-away van dit verhaal: de Facebookers (inclusief ‘Zuck’) zijn er volgens deze oud-collega niet zo geïnteresseerd (meer) in geld (daar heeft vrijwel elke programmeur overigens zat van), het gaat ze er ‘echt, echt’ om dat de héle wereld naar een ‘blauw schermpje met een Facebook-logo’ staart.

Hoe media cynisme kunnen bestrijden ✊

Indrukwekkende speech over de deplorabele toestand van de parlementaire pers die van politieke verslaggeving een soap hebben gemaakt en alleen maar speuren naar uitglijders van politici.

Filosoof Coen Simon:

“Het kwalijke is dat het feitelijke en inhoudelijke functioneren van een parlementaire democratie op deze wijze aan het oog onttrokken wordt door politici voor te stellen als figuren die niets anders doen dan de kaarten tegen hun borst houden. Hoe zij aan hun kaarten komen en welke beslissingen zij tijdens het spel moeten nemen – daar brandt de journalist liever zijn vingers niet aan.

Terwijl burgers aan dat soort verslaggeving veel meer zouden hebben (want: meer inzicht in hoe hun land bestuurd wordt).

Bovendien is het cynisme waar zulke verslaggeving onvermijdelijk toe leidt gevaarlijk. Want: minder betrokken burgers zorgt voor een slechter functionerende democratie.

Ik moest daardoor denken aan een van de beste technologieverslaggevers die ik ken

Ben Thompson is zijn naam, Stratechery zijn winstgevende en zelfstandige medium. Thompson volgt de technologiesector, dus niet de politiek, maar toch valt er in Den Haag een hoop van hem te leren.

In deze podcast vertelt Thompson hoe hij nooit mee wil doen aan het afzeiken van ogenschijnlijke domme beslissingen van Apple, Microsoft en andere bedrijven.

Geparafraseerd:

‘Er werken daar mensen die minstens net zo slim zijn als ik, en vaak slimmer. Die hebben écht wel logische beweegredenen voor hun soms ongelukkige beslissingen. Ik vind het daarom veel waardevoller als ik die probeer te doorgronden’.

Opeens begreep ik waarom ik zijn blog zo waardevol vond. Door zijn empathische verslaggeving word ik niet meegesleurd in het gemakzuchtige narratief van een hype, maar krijg ik veel meer begrip van de extreem ingewikkelde situaties die Thompson beschrijft.

Obama sprak zich onlangs uit over constructieve journalistiek

You as journalists are gonna have a role to play to reduce cynicism’, zei hij in een antwoord op een vraag over wijdverbreid cynisme van een studentenverslaggever.

(van 4:54 tot 6:20)

Ik zie dit als een oproep om niet alleen maar gemakzuchtig te vertellen hoe klote de wereld is, maar om proberen te doorgronden waarom die zo is gekomen, én hoe het beter kan, en soms al gaat.

Podcasts gaan thunderlekker, maar Apple blijft achter

Het duurde bijna een week tot Apple onze mediapodcast goedkeurde!
En dat is niet de enige gotspe van Apple’s podcast-app.
Zo klagen populaire podcasters dat…
  • luisteraars eigenlijk alleen maar nieuwe podcasts kunnen ontdekken door de ‘Featured Podcasts’-sectie. Die wordt door een clubje Apple-medewerkers samengesteld;
  • het vrijwel onmogelijk is om een podcast vanuit de app op sociale media te delen;
  • het niet mogelijk is om geld te vragen voor een podcast. En zitten we dus opgescheept met die awkward podcastadvertenties. ‘And now, a word from our sponsor’. (Die leveren trouwens 20 tot 100 dollar per duizend luisteraars op)’
  • de luisterdata suboptimaal is. Je kunt wel zien hoevaak een podcast is gedownload, maar het aantal luisteraars blijft een mysterie. Laat staan hoe ver luisteraars in de uitzending kwamen.
Kortom: terwijl podcasts steeds volwassener worden, blijft het belangrijkste platform achter.
Komt Apple met verbeteringen? Of neemt een concurrent het binnenkort over?