Ik heb weer een autobiografie gelezen van een grijze mediaman. Ik kende hem niet, maar kreeg zijn boek aanbevolen door het algoritme van Jeff Bezos. Toen ging ik zoeken op zijn naam in m’n Kindle-archief, en bleek ik al talloze keren over hem gelezen te hebben:
- in de autobiografie van Vanity Fair-legende Graydon Carter dat ik vorige maand besprak;
- in het heerlijke restaurantboek I Regret Almost Everything van Keith McNally;
- in allerlei boeken over het ontstaan van Amazon, als mentor en zeilmaatje van Bezos;
- in The Attention Merchants van Tim Wu;
- en in boeken over Amerikaanse verkiezingscampagnes, als belangrijke financier.
Hij kwam overal terug, en dat is niet zo gek, want hij blijkt een van de machtigste doch onopvallendste mensen in de Amerikaanse media.
Zijn naam is Barry Diller, hij is geboren in 1942 en zijn cv leest als een Hollywood-film:
- Op zijn 23ste Vice President of Development bij ABC, waar hij de ABC Movie of the Week bedacht en lanceerde.
- Op zijn 32ste baas van Paramount Pictures, toen een van de vijf belangrijkste mediabedrijven ter wereld. Onder zijn leiding: de serie Cheers (1982), films als Saturday Night Fever (1977), Grease (1978), de Indiana Jones-films.
- Daarna is hij óók nog de televisiezender Fox begonnen voor Rupert Murdoch, met programma’s als Married… with Children en The Simpsons.
- Na zijn televisiecarrière internetondernemer geworden, op het snijvlak met tv. Miljarden verdiend met Home Shopping Network, en geïnvesteerd in of opgericht: Expedia, Tinder, The Daily Beast, Vimeo, Match.com.
- Mentor van allerlei grote jongens, bekend geworden als The Killer Dillers. Filmbonzen Michael Eisner en Jeffrey Katzenberg, en de huidige CEO van Uber.
- Oh, en hij is getrouwd met modetycoon Diane von Fürstenberg. Ging even tien jaar uit toen ze een affaire kreeg met Richard Gere — waar Barry Diller vervolgens de film American Gigolo mee maakte — maar daarna forever happy. Samen hebben ze Little Island bij Manhattan gebouwd, de grootste donatie aan een publiek park ooit:
Zijn memoires Who Knew lezen als een grote ode aan zijn managementstijl: ongemakkelijk harde creatieve discussies.
I came to understand that denial—refusing to accept an ad that didn’t jump off the page and resonate—was the only thing that mattered. I’ve always believed that if you push people past their endurance, good things come. Rarely does a great ad or a great TV spot appear on the first try, and when it does it’s clear instantly and you don’t have to talk around it. What I call “torturing the process” works. Saying “It’s okay” or “It’ll do” is repellent. Never compromise.
Diller organiseert creatieve ruzies, en gelooft dat er in die aanvaringen iets waarachtigs naar boven komt:
I listen with an extra ear, highly tuned to hear a new truth among the cacophony of voices in the room. And when I catch that note, no matter what I might have thought before, I’ll change course in a nanosecond. If I’ve ever had any kind of secret sauce, it’s the ability to hear conflicting creative ideas bombarded around the room and extract something valuable. Recently in a meeting, someone complained that I wasn’t being consistent. I replied that I’m never consistent; I’ll turn on a dime if I hear a better truth.
Door hem ging ik anders denken over ambitie en geluk
Diller schrijft dat ontevreden mensen vaak succesvol zijn:
The world belongs to the discontented. To me that’s the greatest single explanation for those who succeed greatly, but it isn’t exactly the definition of a happily contented human.
Iets in die spanning herken ik. Ik heb ambitie te lang als iets negatiefs gezien, omdat ik het associeerde met gelukskrakers. Zakelijke ambitie vooral: er komt nooit een punt waarop je succesvol genoeg bent, en iemand anders lijkt het altijd beter voor elkaar te hebben.
Maar aan de andere kant: ik heb veel plezier in het bouwen van grote dingen. Veel van mijn ambities hangen samen met het behalen van zakelijke doelen. En ik denk dat ik mezelf tegenhoud door die doelen te wantrouwen.
Dus dat wil ik weer meer gaan doen, zonder dat ik er mijn zelfwaarde of levensgeluk aan af ga meten.
NB: het is zo bizar hoe hard ‘vrienden’ in dit boek elkaar telkens proberen te naaien. Ze klagen elkaar aan om het minste of geringste. Eisner en Katzenberg halen Disney Afternoon weg bij Dillers zender Fox, waarop Diller zijn eigen cartoons ontwikkelt, waarop Eisner hem voor de federale rechter sleept om oneerlijke concurrentie. “They went for our very throat and tried to destroy us. It failed, but I didn’t speak to Michael Eisner for three years.”