Waarom heeft een moderne krant eigenlijk nog een uitgever nodig, vroeg Bart Brouwers me voor zijn aanstaande boek. Ik had beloofd wat gedachtes daarover op papier te zetten, en waar anders dan in mijn openbare notitieboekje? Sinds een maand ben ik uitgever van De Correspondent, een journalistieke publicatie in aanbouw, zonder advertenties en volledig digitaal. Je reinste nieuwe media dus, waar heb je dan nog zoiets ouderwets als een uitgever voor nodig?
Er is geen drukpers, geen bezorger, geen advertentieverkoper – ik zou bijna zelf in mijn overbodigheid gaan geloven.
Maar voor dat verdwenen productieproces komen natuurlijk nieuwe dillema’s voor in de plaats. Een volledig digitaal medium biedt namelijk talloze kansen.
Neem bijvoorbeeld dit ene verschil: een papieren krant heb je als huishouden, een digitale krant verschijnt in een context die helemaal op jou is afgestemd.
Dat heeft tot gevolg dat je vrijwel alles opnieuw moet uitvinden.
We kunnen voor elke lezer een volledig gepersonaliseerde omgeving opzetten, we kunnen systemen inbouwen om kennis van lezers los te krijgen, we moeten beslissen of we een responsive site maken of voor een native app gaan, we kunnen alle conventies die een papieren publicatie met zich meebracht overboord zetten. Je zou dus kunnen zeggen dat we volledig opnieuw kunnen bedenken hoe we de lezer kunnen bedienen. En hoe we überhaupt in zijn of haar mediaritme kunnen komen.
En dat is wat mij betreft de belangrijkste taak van een moderne uitgever: de presentatievorm van de journalistiek heruitvinden, en daar tegelijkertijd geld mee verdienen. Zodat journalisten zich ondertussen volledig op hun onderzoek kunnen concentreren.