Voor wie ‘m onlangs gemist heeft, de negentienjarige liedjesschrijver Jake Bugg uit Nottingham speelt 27 november weer in Amsterdam. Z’n geluid? Ruig, meeslepend. Z’n teksten? Slim. Ontworstelt aan z’n lamlendige jeugd. In Paradiso hoort u dit:
(Beetje dure) kaartjes hier!
Waarom heeft een moderne krant eigenlijk nog een uitgever nodig, vroeg Bart Brouwers me voor zijn aanstaande boek. Ik had beloofd wat gedachtes daarover op papier te zetten, en waar anders dan in mijn openbare notitieboekje? Sinds een maand ben ik uitgever van De Correspondent, een journalistieke publicatie in aanbouw, zonder advertenties en volledig digitaal. Je reinste nieuwe media dus, waar heb je dan nog zoiets ouderwets als een uitgever voor nodig?
Er is geen drukpers, geen bezorger, geen advertentieverkoper – ik zou bijna zelf in mijn overbodigheid gaan geloven. Lees verder…
Afgelopen week zag ik The Place Beyond The Pines en tot mijn verbazing bleek dat geen schaamteloze kopie van de Ryan Gosling-hit Drive (2011). Dat idee had ik gekregen dankzij de trailer. Gosling als criminele loner met gevoelens, duister jaren negentig-toontje op de achtergrond, hard scheuren, etcetera:
Blijkt dus onzin te zijn. Drive is een liefdesdrama, The Place Beyond The Pines gaat over vaders en zonen. Of liever gezegd: afwezige vaders en zonen. Dit is veel meer dan alleen een actiefilm, het is een aanklacht tegen een verloederde maatschappij, waar ronddwalende kinderen niet aan criminaliteit en drugs ontkomen. Zien dus! Het klassieke Ray Liotta-personage – verlopen schurk – krijg je er gratis bij.
Help! We zoeken bij De Correspondent een redactie-assistent. We zijn nu een start-up waar slechts drie mensen werken – hoofdredacteur Rob Wijnberg, redacteur Maurits Martijn en ik – maar de komende maanden stampen we met Momkai een nieuw medium uit grond. Daar hebben we een groot organisatietalent bij nodig. En misschien, misschien ben jij dat wel? De vacature staat op onze blog.
Je hebt de hele dag hard gewerkt, moet nog even boodschappen te doen, staat te vloeken in de rij, op al die trage mensen voor je, met hun windjacks. Niet doen. Ja natuurlijk, zeg je dan, geen positief gedrag. Maar auteur David Foster Wallace kon heel, heel mooi uitleggen waarom je dat écht níét móét dóén. In een afstudeertoespraak genaamd This is Water drukte hij studenten op het hart altijd open te staan voor nieuwe indrukken.
Foster Wallace? Was dat niet die man die zelfmoord pleegde? Moet je daar advies van aannemen? Schoenmakers hebben ook gaten in hun zolen.
Ik kreeg de toespraak cadeau van Tim de Gier, toen we vorig jaar samen een maand New York onveilig maakten. In een koffietentje naast The New York Times pakte ik het uit.
Soms ging Tim niet mee de New Yorkse nacht in. Dan hij wilde hij werken. Al die uren gingen in een schitterend stuk over Foster Wallace zitten, De literaire Kurt Cobain.
En nu tipt Tim op zijn blog een video waarin This is Water op beeld is gezet ‘Heel mooi, maar kijk vooral ook de hele speech‘, schrijft hij erbij. Je hebt helemaal gelijk Tim.
Slechts een van de genante gevolgen van de digitale kloof: bejaarden die naar porno surfen en dat per ongeluk aan familie en vrienden laten weten. Renske de Greef beschrijft het heerlijk en eindigt met een genadeloze conclusie:
Toch geen prettig vooruitzicht: dat wíj ooit de opa’s en oma’s zullen zijn die per ongeluk onze zelfgemaakte kinky naakthologrammen op de platforms van onze kleinkinderen publiceren.
Het werk van Wes Anderson is onweerstaanbaar. Of hij nu Bill Murray laat dansen, Louis Vuitton-koffers door India sleept of Francoise Hardy weer salonfahig maakt: ik smul van het visuele spektakel, de ongemakkelijke personages en de muziek die altijd klopt. Dus ook als meneer bijklust voor bijvoorbeeld Prada. Het modehuis heeft een nieuw luchtje, Candy, en Anderson bedacht een driehoeksverhouding om het te promoten. Heerlijk:
Hier weer zo’n jongen met een ongeloofwaardig succesverhaal: Jonah Peretti. Begon zijn carrière per ongeluk, toen een poging om ‘sweatshop’ op een Nike-schoen te drukken een wereldwijde online hit werd, ging daarna als technisch directeur aan de slag bij The Huffington Post en bouwde vervolgens zijn ‘projectje’ Buzzfeed uit tot een miljoenenpublicatie. Zijn stokpaardjes: 1) er achter komen wat mensen willen delen, 2) minutieus in kaart brengen hoe een artikel ‘viraal’ gaat en 3) advertenties als journalistieke artikelen verkopen. Dit profiel in New York Magazine bespreekt uitstekend wat daar allemaal mis mee is, en tegelijkertijd hoe ingenieus de systemen zijn die Peretti tot nu toe heeft opgebouwd.
‘Als je als ondernemer niet uitgelachen wordt, doe je iets verkeerd’. Was getekend, Fred Wilson. Die blogpost deelde ik gisteren, vandaag een moedige update van Dustin Curtis, oprichter van het besloten blognetwerk Svbtle. Hij beschrijft twee ontmoetingen met jonge ondernemers, en twee keer keurt hij hun idee af. Ten onrechte, blijkt nu, want het ging om Pinterest (best wel groot) en Vine (verkocht aan Twitter). ,,I am kind of disgusted by my reactions”, schrijft hij nu, zoals alleen een Amerikaan dat kan, ,,Each time I vow never to call anything stupid again, and then, invariably, it happens again.” Dus, nogmaals, laat je lekker uitlachen.
Topinvesteerder Fred Wilson (o.a. Twitter, Foursquare & Tumblr) deelt dagelijks op zijn blog beschouwingen en experimenten met nieuwe apps. Onlangs vertelde hij op Princeton University aan een klas vol ondernemers waarom er iets mis is met hun idee als mensen hen niet uitlachen. Blijkbaar is het dan niet origineel genoeg en waarschijnlijk treffen ze een hoop concurrenten op hun weg:
You can’t make money by being right about something everyone else knows. So you have to be right about something that most people think is wrong.
Verfrissende gedachte. Lees hier het hele artikel
Romein Paolo Fusco fotografeert ‘s nachts bloemenstalletjes, die nooit sluiten. Hun uitbaters, vaak immigranten, noemt hij ‘wachters in de stille Romeinse nacht’. Bekijk alle foto’s.
Schrijft Sander Pleij in VN. Mogelijke motivatie van de haters? ,,Jongeren die in de geëxplodeerde consumentencultuur een eigen, andere weg kiezen, die niet precies volgens dat schema kan worden uitgelegd, hmm, dat irriteert”. Verder vindt Pleij mijn Literaturfest-collega’s ‘niet (heel) lelijk’. Komt vast omdat we ons bovenste knoopje dicht knopen.