g3fXSmPEI73ndvRtVin89pgwUtV

The cool guys become insurance agents

I remember reading an interview with the two creators of Southpark, where they discussed how the losers of their high schools went on and lead great lives, while the cool kids all became insurance agents. I’ve always remembered that line, but by now I’m in doubt whether I’ve actually read it, since I can’t find the article online.

When I watched the Swedish movie The Reunion (2013) yesterday, I thought about this hopeful anecdote again.

In The Reunion, a succesful artists confronts her old bullies at a highschool reunion. When the artists discusses her old class with friends, they tell her she is on top of the food chain now.

To which she replies: ‘I’m not, because in their eyes, I’m still a loser’.

I urge you to go see this uncomfortable and thought-provoking movie.

De Correspondent now publishes books too

Excited to tell you we’ve started publishing books at De Correspondent (more about our platform here). Author Rutger Bregman has written about importance of utopian thinking on our platform and three months ago announced that he wanted to further explore these ideas in a book. We immediately though: why not publishing it ourselves.

Covers of both editions, designed by Momkai.
Covers of both editions, designed by Momkai.

So here goes, De Correspondent is now a publishing house too. These are our 4 foundations for publishing books:

  1. Ebook is 60  percent cheaper than print edition (€18 vs €7);
  2. Ebook isn’t secured with DRM or any of that nonsense: readers are free to lend books to friends and family (with 85 to 95 percent of Dutch ebooks being illegal copies, it’s obvious that DRM doesn’t work);
  3. We’ve raised author’s royalties for print edition with 50 percent;
  4. People can order both editions at our own shop: kiosk.decorrespondent.nl;

Not fluent in Dutch but eager to read a story by Bregman? Read Why We Should Give Free Money to Everyone.

Visiting the Tate for the first time; my 7 highlights

I have three rules for visiting a city: 1) never take the underground, 2) when you see a queue for a restaurant, join it and 3) visit the museum for modern art. Last week, when I visited London to speak at a journalism conference, I had a hard time abiding the first rule, but the third one didn’t meant any trouble at all, since I visited the Tate Modern for the first time in my life.

To give you a taste of the current displays of its collection, I’ll share the paintings I’ve found most impressing.

(click on the image for more information on the Tate’s website)

A Mi-Voix 1958 by Dorothea Tanning 1910-2012
Dorothea Tanning – A Mi-Voix (1958)
Reborn Sounds of Childhood Dreams 1
Ibrahim El-Salahi – Reborn Sounds of Childhood Drama I (1961-65)
Variation on the Form of an Anchor 1939 by Tristram Hillier 1905-1983
Tristram Hillier – Variaton on the Form of an Anchor (1939)
The Entire City 1934 by Max Ernst 1891-1976
Max Ernst – The Entire City (1934)
Lee Ufan - From Line (1978)
Lee Ufan – From Line (1978)
Composition No. 15 1925 by Friedrich Vordemberge-Gildewart 1899-1962
Friedrich Vordemberge-Gildewart – Composition No. 15 (1925)
Seated Nude 1909-10 by Pablo Picasso 1881-1973
Pablo Picasso – Seated Nude (1909-10)

While exiting through the gift shop, I picked up a copy of Austin Kleons new book ‘Show your Work‘. Expect a review soon.

Vet: Salman Rushdie beveelt m’n fotocollectie aan

Al drie jaar lang verzamel ik foto’s van werkende schrijvers op writersatwork.pfauth.com. Dat ging allemaal lekker z’n gangetje. Niets aan de hand. Tot een paar dagen geleden.

Toen tweette Salman Rushdie dat hij zijn foto gevonden had:

Nu denk ik bij elke levende schrijver die ik upload: maar wat zou hij/zij van dit fotootje vinden?

PS. Elke dag zo’n foto ontvangen? Volg de Tumblr of het twitteraccount:

lawrence

Jennifer Lawrence als weergaloze woedende huisvrouw in American Hustle

Het eerste wat bij de film American Hustle (2013) in beeld wordt gebracht, is de enorme bierbuik van Christian Bale. ‘Ja, hij is voor deze rol enorm aangekomen’, lijkt de regisseur te willen zeggen. Of het is een verwijzing naar het knallende begin van Duke Ellingtons Jeep’s Blues, die op de soundtrack staat:

Maar het is Jennifer Lawrence die pas echt de show steelt in deze zorgvuldig gestileerde seventies-film. Telkens wanneer zij als woedende en sensuele huisvrouw, komt de film pas echt tot leven.

Zien! Al is het alleen al voor haar.

The New Yorker site is still a mere wrapper for paper articles

The New Yorker has just launched a clean and responsive site for their writings. Moreover, they’ve made their archive – dating back to 2007 – available and allow everyone to browse the site for free during this summer (there’ll be a paywall similar to The New York Times wall after that).

I enjoy browsing the new site, yet it strikes me as odd that the first article I read is basically still a paper article. In a review of the Jeff Koons retrospective in the Whitney, no photos or videos showcase the discussed works. Instead, I’ll have to trust the rather concise descriptions of the author.

On paper, this makes perfect sense. Online, it’s unacceptable.

And using photos is just the beginning. It would get even more exciting if The New Yorker would unlock their beautiful archive with links to older pieces about Koons, etcetera (because the story could be the platform)

For now, The New Yorker has only created a beautiful site for their paper writings (and, ok, their blogs, but those aren’t as heavily invested in as in the paper magazine). I certainly hope that their next step will be an exploration of the advantages of digital storytelling.

Een journalistieke site als Vox kun je in negen weken uit de grond stampen

Voor het archief: de uitlegsite van wonderkind Ezra Klein – die niet met de journalistiek, maar met Wikipedia concurreert – werd in negen weken gebouwd, onder andere door een week lang nonstop te hacken (klinkt enorm gezellig).

Om nog eens terug te lezen vlak voordat je een grote update of geheel nieuwe site bouwt: Nine weeks to launch Vox — it’s easier to go downhill than up.

De Rembrandt van de tuinen maakt geen notities

In de architectuur hebben ‘we’ Koolhaas, in de mode Viktor & Rolf en in de tuinen hebben we Piet Oudolf, vooral bekend van het High Line Park in downtown Manhattan.

Uit een profiel door Vrij Nederland (inclusief tuinontwerp voor eigen gebruik):

“Piet Oudolf beschrijft hoe hij de eerste keer langs de roestige verhoogde spoorlijn liep, van het Meatpacking District naar Hell’s Kitchen. ‘Ik liep te kijken, ik overlegde niet, ik observeerde alleen maar en al wandelend vormde zich een eerste schetsontwerp in mijn hoofd.’ Notities maakt hij nooit meer. ‘Vroeger deed ik dat wel, maar het is als met het opschrijven van dromen, als ik het teruglas, dacht ik altijd: waarom heb ik dit in godsnaam opgeschreven? Alles wat ik bewust of onbewust registreer, komt er op een zeker moment wel uit. En zo niet, dan was het dus niet belangrijk.’”

Ai Wei Wei: veel over gehoord, maar zijn kunst nog nooit gezien

Herkenbaar?

Toen ik vorige week in Berlijn was, stuitte ik toevallig op een tentoonstelling van de Chinese kunstenaar.

Die bleek behoorlijk indrukwekkend, omdat Ai Wei Wei zijn politieke overtuigingen – bij wijze van protest – heel esthetisch overbrengt. Zo schilderde hij vazen uit de Han-dynastie over met BMW-lak en maakte hij de slechte bouwmaterialen die tot de vele doden bij de Sichuan-aardbeving na in marmer.

Op één indrukwekkende uitzondering na dan: de isoleercel waar hij 81 dagen in werd vastgehouden door de autoriteiten maakte hij één-op-één na.

Mocht je net als ik eens op Ai Wei Wei stuitten – in de boekhandel, online, de krant – kijk dan wat verder dan de berichtgeving over zijn politieke situatie. Zeer de moeite waard.