The New Yorker site is still a mere wrapper for paper articles

The New Yorker has just launched a clean and responsive site for their writings. Moreover, they’ve made their archive – dating back to 2007 – available and allow everyone to browse the site for free during this summer (there’ll be a paywall similar to The New York Times wall after that).

I enjoy browsing the new site, yet it strikes me as odd that the first article I read is basically still a paper article. In a review of the Jeff Koons retrospective in the Whitney, no photos or videos showcase the discussed works. Instead, I’ll have to trust the rather concise descriptions of the author.

On paper, this makes perfect sense. Online, it’s unacceptable.

And using photos is just the beginning. It would get even more exciting if The New Yorker would unlock their beautiful archive with links to older pieces about Koons, etcetera (because the story could be the platform)

For now, The New Yorker has only created a beautiful site for their paper writings (and, ok, their blogs, but those aren’t as heavily invested in as in the paper magazine). I certainly hope that their next step will be an exploration of the advantages of digital storytelling.

Een journalistieke site als Vox kun je in negen weken uit de grond stampen

Voor het archief: de uitlegsite van wonderkind Ezra Klein – die niet met de journalistiek, maar met Wikipedia concurreert – werd in negen weken gebouwd, onder andere door een week lang nonstop te hacken (klinkt enorm gezellig).

Om nog eens terug te lezen vlak voordat je een grote update of geheel nieuwe site bouwt: Nine weeks to launch Vox — it’s easier to go downhill than up.

De Rembrandt van de tuinen maakt geen notities

In de architectuur hebben ‘we’ Koolhaas, in de mode Viktor & Rolf en in de tuinen hebben we Piet Oudolf, vooral bekend van het High Line Park in downtown Manhattan.

Uit een profiel door Vrij Nederland (inclusief tuinontwerp voor eigen gebruik):

“Piet Oudolf beschrijft hoe hij de eerste keer langs de roestige verhoogde spoorlijn liep, van het Meatpacking District naar Hell’s Kitchen. ‘Ik liep te kijken, ik overlegde niet, ik observeerde alleen maar en al wandelend vormde zich een eerste schetsontwerp in mijn hoofd.’ Notities maakt hij nooit meer. ‘Vroeger deed ik dat wel, maar het is als met het opschrijven van dromen, als ik het teruglas, dacht ik altijd: waarom heb ik dit in godsnaam opgeschreven? Alles wat ik bewust of onbewust registreer, komt er op een zeker moment wel uit. En zo niet, dan was het dus niet belangrijk.’”

Ai Wei Wei: veel over gehoord, maar zijn kunst nog nooit gezien

Herkenbaar?

Toen ik vorige week in Berlijn was, stuitte ik toevallig op een tentoonstelling van de Chinese kunstenaar.

Die bleek behoorlijk indrukwekkend, omdat Ai Wei Wei zijn politieke overtuigingen – bij wijze van protest – heel esthetisch overbrengt. Zo schilderde hij vazen uit de Han-dynastie over met BMW-lak en maakte hij de slechte bouwmaterialen die tot de vele doden bij de Sichuan-aardbeving na in marmer.

Op één indrukwekkende uitzondering na dan: de isoleercel waar hij 81 dagen in werd vastgehouden door de autoriteiten maakte hij één-op-één na.

Mocht je net als ik eens op Ai Wei Wei stuitten – in de boekhandel, online, de krant – kijk dan wat verder dan de berichtgeving over zijn politieke situatie. Zeer de moeite waard.

Foto: Flickr / Brett Sayer

De bizarre exclusiviteitseisen van filmfestivals

Afgelopen week zag ik een prachtige afstudeerfilm. Ik wilde deze graag delen, maar hoorde tot mijn verbazing dat ‘de film niet online mag komen,’ omdat filmfestivals exclusiviteit eisen. Dus terwijl een zaaltje met wat liefhebbers de film te zien krijgt, wordt deze ervaring honderdduizenden anderen ontzegd. Daarom schreef ik voor De Correspondent een pleidooi voor het streven naar een zo’n groot mogelijk publiek voor cultuur.

Met in de bijdragen interessante reacties van regisseur Jos de Putter, hoofdredacteur van de Filmkrant Dana Linssen, filmacademiestudenten en verschillende documentairemakers.

Lees de column op De CorrespondentWaarom wij sommige prachtige documentaires nooit zullen zien

Dit is Matthew Barney

Het inleiden van een megalomaan filmproject over de ondergang van de mensheid. Doet u mee?

Aanstaande zondag kan er een nieuwe wereld voor u opengaan. De wereld van Matthew Barney, naar verluidt een van de meest indrukwekkende filmmakers van deze tijd.

Dit is Matthew Barney
Dit is Matthew Barney

Eerlijk gezegd, ik kende de beste man niet heel goed, maar mensen die ik serieus neem, zeggen dat Barney een briljante filmmaker is, dat ze jaren na zijn meestwerk The Cremaster Cycle gewacht hebben op zijn Grote Volgende Werk.

Nou, die is af, en wordt deze week tijdens het Holland Festival vertoond in EYE Amsterdam. Vriend Tim de Gier en ik hebben vier meestervertellers gevraagd om The River of Fundament in te leiden. Niet alleen voor kenners, ook voor hen die wel eens eindelijk kennis willen maken met Mr. Barney.

Dit is het programma dat we bedacht hebben voor aanstaande zondagmiddag 22 juni:

Joost de Vries introduceert Norman Mailer

De Amerikaan Norman Mailer (1923 – 2007) wordt nu vooral herinnerd als de auteur die als eerste de ‘hipster‘ powerduidde (in 1957, mind you) en een controversiële biografie schreef over Marilyn Monroe.

Wat weinigen nog weten is dat hij jaren werkte aan een magnum opus die vervolgens genadeloos flopte: Ancient Evenings (1983). Voor zijn nieuwe werk heeft Barney uitgerekend dit boek uitgekozen om te verfilmen.

Auteur Joost de Vries vertelt wie Mailer was, en hoe die tot zo’n draak van een boek kwam.

Norman Mailer poseert samen met New York
Norman Mailer poseert samen met New York

Isis en Osiris, wie zijn dat ook alweer?

Ancient Evenings, en dus Barney’s film, draait om de Egyptische mythe van Isis en Osiris. Historicus Emilie van Opstall frist ons geheugen op met een spoedcollege.

Seti_I._Worshipping_Osiris,_Isis,_and_Horus._(1884)_-_TIMEA

Ok, Norman Mailer, Isis en Osiris in the pocket, maar wat is de relatie tussen de auteur en Barney?

Wandelende filmbibliotheek Anna Abrahams van EYE vertelt over de relatie tussen Norman Mailer en het medium film. De man bezocht obscure filmavondjes in het New York van de jaren zeventig die inmiddels legendarisch zijn. Veel bizarre en prachtige fragmenten!

Wanneer jaren zeventig-esthetiek Egyptische mythologie ontmoet
Wanneer jaren zeventig-esthetiek Egyptische mythologie ontmoet

Tijd voor de finale: maak kennis met Matthew Barney

Met alle kennis over Mailer, de Egyptische legende en jaren zeventig-films in het achterhoofd zijn we klaar voor het werk van Matthew Barney himself. Kunstjournalist Marian Cousijn leidt zijn werk in en we kijken naar een prachtige cameo uit Barney’s laatste film van …. Norman Mailer!

De cirkel is rond. Iedereen tevreden naar huis. Verlicht door de kennismaking met Barney.

Kom ook! Zondag 22 juni! 16:30!

Kaartjes zijn voor slechts 5 euro verkrijgbaar bij het Holland Festival

(en de wereld laten weten dat u ook komt kan uiteraard op Facebook).

Ramsey Nasr als Howard Roark. Overal op het toneel hingen camera's die de tekeningen van Roark vastlegden. Deze beelden werd groot geprojecteerd. Een prachtige vondst. Foto: Jan Versweyveld

Leer Howard Roark kennen en je leven is nooit meer hetzelfde

Het is een dagelijkse strijd: durven doen wat je mooi en nodig vindt, zonder je te laten sturen door de likes, retweets en reblogs van anderen.  Werken aan een lang project dat je niet direct erkenning oplevert, maar je op de langere termijn veel gelukkiger maakt; ik merk dat het in een tijdperk van instant feedback van facebook- en twittervrienden steeds moeilijker wordt. Dat schreef ik vorig jaar op voor NRC, nu publiceer ik vandaag op De Correspondent een remedie: The Fountainhead (1943) van Ayn Rand.

Fountainhead1994Dit boek gaat over twee studiegenoten die allebei architect willen worden. Eentje is een laffe conformist die precies weet wie hij moet bespelen om hogerop te komen en daar met een gerust hart zijn tekeningen op aanpast. De ander is de meest integere kunstenaar waar je ooit over zult lezen. De ultieme egoïst. De man die alleen maar leeft voor zijn ideeën en niemand nodig heeft om die te bevestigen. Howard Roark is de naam. Een gek, dat is hij ook, zoals Steve Jobs een gek leek te zijn, maar het streven naar het ‘Roark-schap’ geeft mij in ieder geval de moed om iedere dag te proberen te doen wat ik mooi dan wel nodig acht, zonder dat ik me vastklamp aan wat anderen ervan vinden.

Enfin, lees bij De Correspondent de column die ik over The Fountainhead schreef, naar aanleiding van de prachtige toneelbewerking die Toneelgroep Amsterdam dit jaar op de planken brengt (met Ramsey Nasr als een weergaloze Roark). Lees het boek, zie het toneelstuk en laat Roark nooit meer uit je leven verdwijnen.

Het Rijksmuseum toont Art is Therapy

Ga vooral zelf kijken naar Alain de Bottons post-its in het Rijksmuseum

Wat kan kunst je over jezelf leren? De populaire filosoof Alain de Botton doet in het Rijksmuseum een poging die vraag te beantwoorden. Dat leidt tot veel kritiek. Maar ik vond het het inspirerendste bezoek dat ik ooit aan het Rijksmuseum bracht en zijn wandeling met post-its een uitstekende voorzet voor een rijkere museumbeleving.

Lees mijn column bij De Correspondent

536bab4fe96af5441143656

Hoe leef je publiekelijk mee met de ontvoerde Nigeriaanse meisjes?

Begin april werden 276 Nigeriaanse meisjes ontvoerd door een terroristische organisatie. Lang bleef het stil, tot op 30 april bekend werd dat de meisjes als seksslaven werden verkocht. Toen groeide de bijbehorende hashtag BringBackOurGirls uit tot een hype van wereldformaat. Maar zijn de meisjes daar wel bij gebaat?

Lees mijn column hierover op De Correspondent: #BringBackOurGirls: hoe betuig je medeleven met ontvoerde Nigeriaanse meisjes?