Hier zit meer in een dan een korte verwijzing, dat weet ik zeker, maar om je alvast op de hoogte te stellen: lees het manifest van Piotr Czerski. Hij publiceerde in een Poolse krant ‘“My, dzieci sieci”, ‘Wij, kinderen van het netwerk”. Czerski legt aan de rest van de wereld uit hoe het internet voor de nieuwe generaties een constante is, een omnipotent netwerk, en dat netwerkkinderen niet ‘surfen’ maar dat ze altijd online zijn. En belangrijker: wat dat netwerk met ons en onze waarden doet. Programmeur Stijn Meurkens zorgde voor een nette Nederlandse vertaling en daar citeer ik graag het volgende uit:

Als we onze bildungsroman aan je moesten voorlezen, zouden we kunnen zeggen dat er een internetaspect was aan elke ervaring die ons gevormd heeft. We hebben vrienden en vijanden gemaakt online, we hebben onze proefwerken voorbereid online, we hebben feesten en studiesessies gepland online, we zijn online verliefd geworden en hebben het online ook weer uitgemaakt. Het Web is voor ons geen technologie die we moesten leren of die we in de vingers hebben moeten krijgen. Het Web is een proces dat continu plaatsvindt en dat continu, voor onze ogen, verandert; met ons en door ons.

Vervolgens pleit Czerski voor een transparante democratie, waar niet vanuit de hiërarchie, maar vanuit het netwerk gedacht wordt. Hij tackelt ook vooroordelen. Zo merkt hij terecht op dat voor sommigen illegaal downloaden voorkomt uit frustratie met de verouderde distributiemodellen, niet uit gierigheid.

Maar de Pool heeft het overduidelijk wel over een webelite, getuige constateringen als deze:

Wij zijn het gewend om met iedereen een dialoog aan te kunnen gaan, ook een professor of een popster, en we hebben geen kwalificaties nodig die gerelateerd zijn aan sociale status. Het succes van de interactie hangt er alleen maar van af of de inhoud van onze boodschap als interessant en een antwoord waard wordt beoordeeld. En als we, dankzij samenwerking, voortdurende onenigheid of het verdedigen van onze argumenten, vinden dat onze meningen over een aantal zaken simpelweg beter zijn, waarom zouden we dan geen serieuze dialoog met de overheid mogen verwachten?

De meeste webkinderen beginnen gewoon te gillen als ze een popster zien. De meeste webkinderen interesseert zich helemaal niet voor de overheid, die maken zich meer zorgen om hoeveel views hun YouTube-kanaal heeft.

Maar voor ik in de cynische val trap: het positieve mensbeeld en het optimisme uit dit manifest, werkt verfrissend. Zoals Stijn Meurkens op Twitter terecht opmerkt: hier is media-aandacht voor nodig. Om uiteindelijk tot een goede discussie te komen. Wie zijn die kinderen van het web? En hoe kunnen ze die nieuwe waarden in de maatschappij verweven?

Hier is het laatste woord nog niet over geschreven.